Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2008

ΞΥΠΝΑΤΕ ΡΕ! ΠΕΘΑΙΝΕΤΕ!

Διαβαζα τυχαία κάπου το μονόλογο μιας κοπελίτσας. Ο κόσμος ήταν εκείνη, το πάχος της (το σοβαρότερο πρόβλημα απ΄οτι έλεγε) , ένας χαμένος έρωτας, οι φίλες που κάνουν μπαρότσαρκες, κι ένα ατέλειωτο κενό που συνεχώς τη τριγυρίζει. Κάπου υπήρχε και μια αναφορά στους γονείς οι οποίοι όπως φαίνεται έχουν ψιλοτρελλαθεί μαζί της, αλλά το προσπέρασε άνετα αυτό το πρόβλημα.

Δεν ξέρω γιατί, ειδικά μ΄αυτό το μονόλογο, παρόλο που μίλαγε για τα εντελώς συνηθισμένα προβλήματα μιας καλοαναθρεμένης μικρής, (μια και η περιγραφή από διάφορα πράγματα στη ζωή της παρέπεμπε σε μεζονέτα βορείων προαστίων, πιάνο, γαλλικά και τσάι στη σαχάρα) μ΄επιασε μια φρίκη.

Δεν είναι η πρώτη φορά που νοιώθω ότι κάποιο νέο παιδί, καλοζωισμένο, δεν έχει καμμιά απολύτως διάθεση να ξυπνήσει, να βγει από το κόσμο των νεκροζώντανων και να καταλάβει ότι πετάει στα σκουπίδια κάτι μοναδικό και πολύτιμο όπως η ζωή, αλλά στη περίπτωση αυτή οι κουβέντες ήταν τόσο καλά τοποθετημένες, τόσο ακριβείς ώστε να δείχνουν καταθλιπτικές, ψιλοφιλοσοφημένες μ΄ενα τόνο ερωτικής σχεδόν άρνησης, που μ΄εκαναν να βρεθώ μπροστά στη κοπελιά.

Να δω πόσο επιτηδευμένα κάθε πρωί προσπαθει να γίνει ντε και καλά μια δυστυχισμένη λες και το μανίκι της δυστυχίας είναι κάτι σαν οπσιοναλ στη ζωή που απαραίτητα πρέπει να βιώσεις ή μια ευκαιρία να έχεις κάτι να κουβεντιάζεις.

Λες και το να προσπαθήσεις να δημιουργήσεις κενό μέσα σου είναι η απόκτηση ενός νέου γαμάτου ζευγαριού από πολύχρωμα παπουτσάκια.

Σκέφτηκα όλους εκείνους που κλαίνε τα βράδυα γιατί πονάνε πραγματικά. Γιατί πονάει η κωλοουλή στο σώμα, γιατί πονάνε οι ενέσεις της χημειοθεραπείας, γιατί πονάει το στομάχι πουχει να φάει μερικές μέρες, γιατί πονάει ο θάνατος του αγαπημένου παιδιου, γιατί πονάει το κρύο χωρίς καλοριφέρ το χειμώνα, γιατί πονάει ο εξευτελισμός της ανεργίας, γιατί πονάει η ορφάνεια, η πρέζα, το γαμήσι στο μπουρδέλο, το να παλεύεις να βρεις το πεζοδρόμιο χωρίς να βλέπεις, το να μαθαίνεις τη νοηματική σ΄ενα κόσμο που σε κοιτάζει με περιφρόνηση, το να βλεπεις το αφεντικό να σε ξεμπροστιάζει και να μη κάνεις κιχ, το να μαζεύεις τις πεταμένες ντομάτες στα 80 σου στο τέλος στη λαική.......

Σκέφτηκα όλους αυτούς, και για πρώτη φορά στη ζωή μου είπα και συγχωρείστε με γι΄αυτό.

Εσένα κοπελιά δε μπορώ να σ΄αφήσω να χρησιμοποιείς την ίδια καταραμένη λέξη με τους παραπάνω.

Υπάρχει τόσος πόνος γύρω σου αληθινός που η ψυχασθένεια των γαμημένων παραπανίσιων κιλών που νομίζεις ότι έχεις είναι τελικά ακόμα ένα δημιούργημα των αργόσχολων νάρκισσων αυτού του κόσμου που τους θαυμάζεις και νομίζεις ότι είναι κάτι παραπάνω από ανιαρά ζωντοβολα.

Επέλεξες να ακολουθήσεις αυτή την ιδεολογία. Θα σε δικαιολογούσα αν όλα τα παιδιά ήταν έτσι. Ομως όχι. Ακόμα ευτυχώς είσαι μια άρρωστη μειοψηφία που μας χτυπάει το καμπανάκι για το πόσο κάτω μπορούμε ακόμα να φτάσουμε ακόμα μέσα στην σήψη που τρώει τα μυαλά και τη σάρκα μας...

Είσαι όντως μόνη σου. Μη προσποιείσαι. Δεν χρειάζεται να κάνεις πρόβες. Είσαι αλήθεια μόνη σου γιατί το επέλεξες ανάμεσα σε πολλούς άλλους δρόμους που όμως ήταν πιο κουραστικοί και πιο «λαικούρες». Είσαι μόνη σου γιατί δεν μπορείς ν΄αγαπήσεις κάτι παραπάνω από τα λίγα τετραγωνικά που πατάνε τα σταράκια σου. Είσαι μόνη γιατί πιθανά σε μεγάλωσαν δυο γονείς που έχουν πάθει το ντελίριο του θέλω να αποκτήσω περισσότερα κι από τα πάντα...

Ναι, θα με πλακώσουν οι μεγάλοι και τρανοί επιστήμονες (λέμε τώρα αν ασχολόντουσαν μαζί μου) για να με κολλήσουν στο τοίχο πόσο επιφανειακά σκέπτομαι.

Οχι ρε γαμώτο.
Δεν είναι επιφάνεια το να τσαντίζεσαι με όσους μόνιμα μόνο στην επιφάνεια σταματάνε. Δεν είναι υποχρεωτικό να πατάμε στ΄αγγούρια από το πρωί ως το βράδυ αλλά να νοιώθουμε και μια γλυκειά συμπόνια για όποιον δε βρίσκει τίποτα το ουσιώδες να κάνει στη κωλοζωή του.

Είναι αντίθετα έγκλημα να μη μπορείς να φωνάξεις σε κάποιον που εμφανέστατα είναι,
Είσαι απλά μαλάκας....
Συγχωρείστε με αλλά φρίκαρα.

Κι όσο για σένα κοπελίτσα. Αφού αγαπιέσαι τόσο, κάποια μέρα θα χαπακωθείς κι εσύ. Γιατί όταν από το πρωί ως το βράδυ σκέφτεσαι εσένα για εσένα από σένα και με σένα..... κάποια μέρα θα πλήξεις φρικτά, στ΄αλήθεια. Είναι φοβερό ένα ολόκληρο σύμπαν που πάλεται ασταμάτητα να το συμπτήξεις στις γραμμούλες μιας ζυγαριάς στο μπάνιο. Λυπάμαι αλλά δεν μπορεί κανείς να κάνει κάτι γι΄αυτό. Θα βρεις μόνο εκείνους που θα θέλουν να γίνουν πολλοί σαν και σένα για να πουλάνε περισσότερες ζυγαριές..

Πρέπει να βάλουμε συγκεκριμένα όρια στις λέξεις. Αυτή η ελευθερία του να χρησιμοποιούμε ότι μας κατέβει στο κεφάλι κατά βούληση μας έχει χαλάσει εντελώς.

Το δάκρυ είναι η εκδήλωση μιας μεγάλης ψυχικής έντασης κι οχι τατουάζ στον αριστερό ώμο με την επιγραφή από κάτω «είμαι θλιμένος και μ΄αρέσει»...
Το παπούτσι το τρύπιο είναι διαφορετικό από το παπούτσι «το τρύπησα» για να είναι ιν...
Η πείνα του «δεν βρίσκω δυο δεκάρες για να φάω» είναι διαφορετικό από το θα πεινάσω γιατί έχω πάρει μισό κιλό και τρία γραμμάρια και δεν θ’αρέσω στο ζουζουνο μου....
Η δυστυχία είναι μια συσώρευση από διάφορους πόνους και είναι διαφορετική από το «θέλω να με τρυπήσω μ΄ενα βελονάκι για να δω αν τσιμπάει»...

Κι επειδή όλοι έχουν δικαίωμα να νοιώθουν ότι είναι κάτι ακόμα κι αν, όπως έλεγε ο ποιητής

«αυτά τα πράγματα συμβαίνουν μόνο σε μένα, λέει ο άνθρωπος που δεν του συμβαίνει ποτέ τίποτα»,

Κάνω μια πρόταση για να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.

Θα λέμε,

Δάκρυ και e-δάκρυ
Πείνα και e-πείνα
Δυστυχία και e-δυστυχία

Κι έτσι οι μεν επι τέλους θα έχουν κάτι που δικαιωματικά τους ανήκει (δηλ. Οι φτυσμένοι και ξεχασμένοι αυτου του κόσμου) και οι δε κάτι που θα είναι και πιο «σικάτο» όπως ταιριάζει στα σκισμένα παντελόνια τους των 300 ευρώπουλων.....

4 σχόλια:

exoaptonkyklo είπε...

Μη μας πικραινεις αλλο με τετοια κειμενα.Δεν ειναι ολοι αναισθητοι.
Λυπαμαι αλλα μου θυμιζουν ολα αυτα το περιφημο "Που παμε ρε , που παμε?".

vasiliskos είπε...

Δεν θέλω να πικράνω κανέναν. Γράφω αυτό ακριβώς που βλέπω. Αυτό που βλέπω πλεον είναι υπερβολική σαπίλα η οποία έχει καταντήσει εντελώς προβλέψιμη σε όλα τα επίπεδα. Μόνο οι αδιάφοροι και οι ανόητοι δεν μπορούν να ψυλιαστούν πλέον τι συμβαίνει. Και δεν μπορώ να γλυκάνω το χάπι. Υπάρχουν ευαισθησίες. Φυσικά.Αλλα το καλό δεν νοιάζεται ποτέ να επιβεβαιωθεί. Το κακό μας έχει σπάσει τα νεύρα με τις συνεχείς απαιτήσεις του και τη ματαιοδοξία του. Που πάμε? Εκεί που επιλέξαμε ο καθένας. Απλά.

johnniebegood είπε...

Δάκρυ και e-δάκρυ
Πείνα και e-πείνα
Δυστυχία και e-δυστυχία

σωστα!
ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ.
να προσθεσω τις συν-παθεια και e-παθεια.

johnniebegood είπε...

http://jbganimism.blogspot.com/2008/09/blog-post_15.html

κατι που θα μπορουσε να ειναι σχολιο