Το μπλογκ αυτό έκανε το κύκλο του. Δεν ξέρω πόσοι πέρασαν από δω. Ξέρω σίγουρα ότι εξ΄αιτίας του γνώρισα , μίλησα με πολύ αξιόλογους ανθρώπους. Ξέρω επίσης ότι κι εγώ περπάτησα όλο αυτό το καιρό στο κόσμο της μπλογκόσφαιρας και διάβασα πολλά. Εδώ μέσα υπάρχει ότι κι έξω. Ανθρωποι. Και τα γραπτά κουβαλούν όλα αυτά που είναι ο άνθρωπος. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγώτερο. Με ησυχία, χωρίς βιασύνη, σκέφτομαι να ξεκινήσω ένα άλλο μπλογκ. Ισως με συγκεκριμένη θεματολογία. Το σκέφτομαι και θα δείξει.
Κλείνοντας λοιπόν τους ανένταχτους θα αφήσω ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο που ονομάζω «η δική μας αποκάλυψη». Η ανθρώπινη αποκάλυψη.
Την «Ασκητική» του Καζαντζάκη. Θάθελα να αντιγράψω εδώ όλο το βιβλίο. Νοιώθω άσχημα να πάρω ένα μικρό απόσπασμα , αλλά δεν γίνεται αλλοιώς. Διάλεξα λοιπόν το αγαπημένο μου.
Φίλοι μου ένα γειά προς το παρόν και θα επανέλθω δριμύτερη :)

"Ρωτώ, ξαναρωτώ χτυπώντας το χάος
Ποιός μας φυτεύει στη γης ετουτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια
Ποιός μας ξεριζώνει από τη γης ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια
Είμαι ένα πλάσμα εφήμερο, αδύναμο, καμωμένο από λάσπη κι ονείρατα.
Μα μέσα μου νογώ να στροβιλίζουνται όλες οι δυνάμεις του Σύμπαντου.
Θέλω μια στιγμή, προτού με συντρίψουν, ν΄ανοίξω τα μάτια μου να τις δω.
Αλλο σκοπό δε δίνω στη ζωή μου.
Θέλω να βρω μια δικαιολογία για να ζήσω και να βαστάξω το φοβερό
Καθημερινό θέαμα της αρρώστιας, της ασκήμιας, της αδικίας και του θανάτου."