tag:blogger.com,1999:blog-94524083384643932012-01-18T19:38:27.274+02:00ΟΠΟΙΟΣ ΔΙΣΤΑΖΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ, ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΤΑΝΤΑΕΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕ ΔΙΣΤΑΖΕΙ ΝΑ ΠΕΙ.vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.comBlogger5631100tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-91251743405157409582009-06-08T10:01:00.001+03:002009-06-08T10:04:30.719+03:00Το μπλογκ αυτό έκλεισε οριστικά. Μεταφέρθηκα στο <a href="http://vasiliskos2.blogspot.com">ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ</a><br /><br />Θα άφησω τα κείμενα εδώ για να θυμάμαι τι έγραφα, γιατί δεν είμαι καθόλου βέβαιη για το τι θα γράφω στο μέλλον. Οπως λέμε δεν ξέρω με ποιους θα πάω και ποιους θ΄αφήσω.<br /><br />Οπότε όλα παίζουν. Ενα είναι σίγουρο ότι και στο νέο μπλογκάκι θα συνεχίσω να λέω αυτό ακριβώς που σκέφτομαι. Χωρίς να χρυσώνω κανένα χάπι.<br /><br />Και θα συνεχίσω να αισθάνομαι αυτό που πάντα ήμουν τελικά. Ελληνίδα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-9125174340515740958?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-21860428520880069042009-05-20T11:36:00.000+03:002009-05-20T11:37:47.622+03:00<a href="http://vasiliskos2.blogspot.com">ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-2186042852088006904?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-75188790848138002682009-04-09T09:54:00.003+03:002009-04-09T09:58:24.287+03:00Το μπλογκ αυτό έκανε το κύκλο του. Δεν ξέρω πόσοι πέρασαν από δω. Ξέρω σίγουρα ότι εξ΄αιτίας του γνώρισα , μίλησα με πολύ αξιόλογους ανθρώπους. Ξέρω επίσης ότι κι εγώ περπάτησα όλο αυτό το καιρό στο κόσμο της μπλογκόσφαιρας και διάβασα πολλά. Εδώ μέσα υπάρχει ότι κι έξω. Ανθρωποι. Και τα γραπτά κουβαλούν όλα αυτά που είναι ο άνθρωπος. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγώτερο. Με ησυχία, χωρίς βιασύνη, σκέφτομαι να ξεκινήσω ένα άλλο μπλογκ. Ισως με συγκεκριμένη θεματολογία. Το σκέφτομαι και θα δείξει. <br />Κλείνοντας λοιπόν τους ανένταχτους θα αφήσω ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο που ονομάζω «η δική μας αποκάλυψη». Η ανθρώπινη αποκάλυψη.<br />Την «Ασκητική» του Καζαντζάκη. Θάθελα να αντιγράψω εδώ όλο το βιβλίο. Νοιώθω άσχημα να πάρω ένα μικρό απόσπασμα , αλλά δεν γίνεται αλλοιώς. Διάλεξα λοιπόν το αγαπημένο μου.<br />Φίλοι μου ένα γειά προς το παρόν και θα επανέλθω δριμύτερη :)<br /><br /><span style="font-style:italic;">"Ρωτώ, ξαναρωτώ χτυπώντας το χάος<br />Ποιός μας φυτεύει στη γης ετουτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια<br />Ποιός μας ξεριζώνει από τη γης ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια<br />Είμαι ένα πλάσμα εφήμερο, αδύναμο, καμωμένο από λάσπη κι ονείρατα. <br />Μα μέσα μου νογώ να στροβιλίζουνται όλες οι δυνάμεις του Σύμπαντου.<br />Θέλω μια στιγμή, προτού με συντρίψουν, ν΄ανοίξω τα μάτια μου να τις δω.<br />Αλλο σκοπό δε δίνω στη ζωή μου.<br />Θέλω να βρω μια δικαιολογία για να ζήσω και να βαστάξω το φοβερό <br />Καθημερινό θέαμα της αρρώστιας, της ασκήμιας, της αδικίας και του θανάτου."<span style="font-weight:bold;"></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-7518879084813800268?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-70391867941782162472009-04-07T21:42:00.003+03:002009-04-07T21:49:14.453+03:00Το μεσημέρι αναρωτιώμουν αν το βράδυ , θα έχει στογγυλοκαθήσει ο κοσμάκης έτοιμος για χαβαλέ, γελάκια και σάχλες.<br />Μου λύθηκε η απορία.<br />Οχι ότι είχα κι αμφιβολίες.<br />Sorry για τους φίλους που ξέρω ότι διαβάζουν αυτό το μπλογκάκι αλλά έχει κολλήσει το μυαλό μου. Γι΄αυτό δε γράφω.<br />Ισως γιατί η γελοιότητα και ο παχυδερμισμός σε τέτοιο σημείο που έχουν φτάσει δεν με εμπνέουν ούτε για να βρίσω.<br />Σε τέτοιες στιγμές.<br />Κυρία μου που ζούμε?<br />Οντως... Αναρωτιέμαι..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-7039186794178216247?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-15452945043811213192009-04-02T20:42:00.004+03:002009-04-02T21:25:01.243+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_TVpEIv3PIHs/SdT5O3LZimI/AAAAAAAAAv0/uxJPPBEfojQ/s1600-h/_44112495_mobiles_ap416.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 196px; height: 94px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_TVpEIv3PIHs/SdT5O3LZimI/AAAAAAAAAv0/uxJPPBEfojQ/s320/_44112495_mobiles_ap416.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320151093556644450" border="0" /></a><br />Αυτό που μ΄εκνευρίζει εντελώς κάθε φορά που εμείς "οι ιδιωτικοί" απεργούμε (λέμε τώρα και καμια αηδία να περάσει η ώρα) είναι η έξαλλη εικόνα που αντιμετωπίζω με τους πανικόβλητους ανθρώπους στο μετρό και στο λεωφορείο καθώς προσπαθούν να δικαιολογηθούν στη δουλειά τους επειδή έχουν απεργία τα μέσα μαζικής μεταφοράς και θ΄αργήσουν.....<br /><br />Ναι, δεν είναι μόνο ότι δεν απεργείς, ότι αισθάνεσαι ότι μιλάνε για σένα άλλοι και δεν καταλαβαίνεις τι ακριβώς θέλουν ν΄αποδείξουν, είναι εκείνο το όλοι μαζί στη στάση που πέρνουμε τους συναδέλφους που έχουν πάει με τ΄αυτοκίνητά τους ή που μένουν κοντά κι έχουν πάει με τα πόδια, ήδη στο γραφείο, και λέμε "όπου νάναι φτάνω" "πες στο κύριο Νίκο ότι τώρα είμαι στο μετρό και σε κανένα τεταρτάκι φθάνω!"<br /><br />Γιατί όπως καλώς γνωρίζετε ο κύριος Νίκος τις απεργίες και τα λοιπά τα έχει γραμμένα κανονικά στα φιρμάτα μοκασίνια του, και εμάς προσωπικά μας έχει γραμμένους σε ακόμα πιο απόκρυφα σημεία του. Επίσης το γεγονός ότι στο συρτάρι του έχει καμμιά εκατοστή βιογραφικά κάθε ποικιλλίας να παρακαλάνε να τους ρίξει μια ματιά, όπως επίσης και η εντολή που έχει τώρα τελευταία στο ελεύθερο και χωρίς τύψεις , σηκώσει κεφάλι κάποιος - κόψει κεφάλι, και άλλα τέτοια χαριτωμένα, αυτά λοιπόν και πολλά άλλα μας απομακρύνουν λίγο από το τσε γκεβαρίστικο συναίσθημα που απλώνεται μέσα μας καθώς βλέπουμε...<br /><br />τους σκατομισθούς, τη γελοία σύνταξη που δεν θα πάρουμε ποτέ, την ακρίβεια να μας βγάζει τη γλώσσα αναιδέστατα, τα χρέη να μας κάνουν με τη χαρκτηριστική κίνηση "εδώ σ΄εχω ρε" και άλλα τέτοια χαριτωμένα...<br /><br />Απεργεί λένε και ο ιδιωτικός τομέας. Εγώ αυτό τον ιδιωτικό τομέα που απεργεί πολύ θέλω να τον γνωρίσω. Μένει κάπου ρε παιδιά? Εχει όνομα τηλέφωνο? Κάπου να τον συναντήσουμε και να του πούμε δυο κουβέντες βρε αδερφέ!<br /><br />Κι όταν νοιώθεις εκείνη την ασφάλεια πως ότι και να σου συμβεί, (απόλυση, μείωση μισθού, ωραρίου, εκβιασμός, δωδεκάωρο αντί για οκτάωρο άνευ υπερωρίας, και καμμιά καρπαζιά σύντομα θα το δείτε... κλπ κλπ) θα πλακώσει ολόκληρη διαδήλωση έξω από τα γραφεία, επανάστση κανονική θα γίνει με ηγέτες τους τρανούς και φοβερούς εργατοπατέρες, τότε λες, δε φοβάμαι τίποτα. Ολοι για μένα φροντίζουν! (πρέπει να πάρω τα χάπια μου επειγόντως, εμφανίζω υποτροπές.....)<br /><br />Προς τα που να μουτζώσω παλικάρια? Λέω καλύτερα να το φέρω μια γύρα με τα χέρια απλωμένα προς κάθε κατεύθυνση. Απατεώνες, ξεφτίλες. Λες και χρειάζεται η τηλεόραση, οι κωλοφυλάδες, ή το χαζοκούτι για να μας ενημερώσει τι ζούμε καθημερινά. Λες και χρειάζεται ν΄ακουμε τη κάθε παπαριά για να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε μαλάκες και χαμένοι από χέρι....<br /><br />Ξέρω τι είναι σωστό, ξέρω τι είναι ηττοπάθεια μην ανησυχείτε. Ξέρω τη κατάστασή μας. Αλλά μου τη δίνει εντελώς αυτό το γενική απεργία με μερικές εκατοντάδες χιλιάδες να ζητάνε και συγνώμη επειδή αργήσανε ένα τέταρτο.... Αλήθεια σήμερα κλείσανε και τα μαγαζιά, τα σουπερ μάρκετ, οι βιομηχανίες, οι μεγάλες αλυσίδες? Κατεβάσανε ρολά όλοι οι υπάλληλοι, εργάτες? Δεν ξέρω γιατί ήμουν στο γραφείο και δεν μπορούσα να δω τι γινότανε....<br /><br /><br />Σορυ για το απαξιωτικό κειμενάκι αλλά όταν έχεις να σκεφτείς πολλά μανίκια, δεν μπορείς ν΄ακούς και συνέχεια αηδίες. Κάπου ζητάς λίγη κατανόηση. Βαράτε με αλλά μη με δουλεύετε. Βαράτε με αλλά με λίγη αξιοπρέπεια. Η ανάρτηση αυτη είναι αφιερωμένη σε δυο φίλους ακόμα που σήμερα βρέθηκαν χωρίς δουλειά, στα ξαφνικά, και τάχουν δει όλα απότομα... Και όχι κανένα πανώ δεν εγραφε γι΄αυτούς. Το πανώ είμαι βέβαιη θα έγραφε γενικά "οι απολυμένοι" αν έγραφε. Οι απολυμένοι με ονοματεπώνυμο απλά πάνε σπίτια τους και βλέπουν τη γη να χάνετε κάτω από τα πόδια τους. Πέραν τουτου δεν τους ξέρει κανείς κι ούτε κανείς θα ρωτήσει να μάθει τι απέγιναν. Εκτός κι αν ήταν από εκατό διακόσιοι και πάνω οπότε μπορεί να γινόντουσαν και κανα θεματάκι στη τουβούλα μας, έτσι για το χαβαλέ. Για να βαρέσουν ένα ψιλοτσακωμό στα παράθυρα "οι εκπρόσωποι" της κάθε παράταξης (και των συνδικάτων φυσικά) για να δείξουν ότι υπάρχουν....<br /><br />Απεργία είναι απολύω τους τάδε εργαζόμενους και κατεβάζει ρολλά όλο το εργοστάσιο. Και δεν θα ξανανάψει μηχανή μέχρι να βρεθεί λύση. Ο Μήτσος κι Λενίτσα που πήραν πόρτα νοιώθουν ότι δίνουν το έναυσμα να φωνάξουν μαζί τους οι χιλιάδες καρπαζωμένοι και ταπεινωμένοι. Και να είναι όλοι μαζί μέχρι τελικής πτώσης . Αποφασισμένοι και ενωμένοι. Το κλείνουν. Τέλος. Αυτή είναι απεργία.<br /><br />Αν εγώ τώρα πάρω ένα πανώ και κατέβω μόνη κάτω να κάνω απεργία (και πείνας ακόμα) το πολύ πολυ που θα μου συμβεί είναι ή να γίνω νούμερο ωσάν Δελαπατρίδης Β΄, ή τροφή στα μπλογκ να μου συμπαρίστανται εγκεφαλικά, ή τροφή σε άλλου είδους μπλογκ να με ξεφτυλίζουν ότι είμαι απατεώνας.<br /><br />Κατάλαβες ποοοοολί μου? Αμ πως?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-1545294504381121319?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-63327339168658384772009-03-30T21:17:00.003+03:002009-03-30T21:43:57.275+03:00Διάβασα εδώ στο μπλογκ του παππού<span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;"> </span><a style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;" href="http://aitopoulo80.blogspot.com/2009/03/blog-post_30.html">αυτό </a>κι ένοιωσα μια μεγάλη θλίψη. Θλίψη όχι μόνο για την αλήθεια που λέει έτσι απλά, αλλά για το γεγονός ότι μιλάει ένας γέροντας που έχοντας ζήσει τόσα χρόνια σ΄αυτή τη ζωή, έζησε, αγωνίστηκε και άντεξε για να νοιώσει αυτό.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ΠΕΡΙΣΣΕΥΟΥΜΕΝΟΣ....</span><br /><br />Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι πιο οδυνηρό, πιο απάνθρωπο από το να ασπρίσουν τα μαλλιά σου μ΄αυτή τη πίκρα. Πολύ περισσότερο αν έζησες στα νιάτα σου με ιδέες, με όνειρα ν΄αλλάξεις το κόσμο. Αν πολέμησες για την ελευθερία, για την αξιοπρέπεια, για το δίκιο.<br /><br />Εχω μια μεγάλη θλίψη, εγώ η ενδιάμεση ηλικία, γι΄αυτό που καταφέραμε. Να ευνουχίσουμε τα όνειρα στις δυό πολύτιμες στιγμές της ύπαρξης. Στο νέο που έρχεται να ζήσει και στο γέροντα που φεύγει για πάντα. Αφήσαμε τους πολέμους και τις επαναστάσεις κάπου εκεί ξεχασμένα, να γεμίζουν τα βιβλία της ιστορίας, δεχτήκαμε οι νεόφερτοι να μείνουν απροστάτευτοι και "αδειασμένοι" κι εμείς στρογγυλοκαθήσαμε στη μέση λες και δε συμβαίνει τίποτα....<br /><br />Ζούμε σ΄ενα κόσμο που επιβιώνουν χωρίς τύψεις, θρασύτατα οι απάνθρωποι. Γιατί όσο και καλοπερασάκιας να είσαι, όσο βολεμένος, όσο ατομιστής, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ντροπή από το να μην μπορείς να τιμήσεις τα παιδιά που γέννησες και τους γέροντες που σε γέννησαν.<br /><br />Κάποια στιγμή είχε πει ο γιατρός στη μάννα μου (επειδή έκανε το τσιγαράκι της πότε πότε) ότι πρέπει να σταματήσει. Γύρισε και του είπε. Ξέρεις γιατρέ, το παιδί μου καπνίζει και στεναχωριέμαι. Νομίζεις ότι μου καίγεται καρφί τι θα πάθω εγώ αφού βλέπω το παιδί μου να παθαίνει?<br /><br />Μεταφέροντας αυτή τη μικρή απλή φράση σε συνολικότερο επίπεδο θα ρωτήσω. Κι αν έχετε να τρώτε, να πίνετε, κι αν έχετε δουλειά ακόμα και κανα λεφτό στην άκρη, κι αν τη ψιλοβολέψατε και τα βγάζετε πέρα, τι χαρά θα βρείτε αν στον αυριανό κόσμο που ξημερώνει σκοτεινός και αμφίβολος παίξετε τα παιδιά σας στα ζάρια?<br /><br />Τι χαρά βρίσκετε αν ο γέροντας πατέρας, η μάνα έχουν καταντήσει περίγελως στα κανάλια την ώρα που μετράνε τα φραγκοδίφραγκα στη λαική?<br /><br />Τι χαρά βρίσκεται σε μια γη που προλάβατε και την είδατε ακόμα ζωντανή, αν τα παιδιά σας τη δουν να πεθαίνει?<br /><br />Αυτό σημαίνει απληστία. Αυτό σημαίνει ατομισμός. Να κοιμάσαι ακόμα τα βράδυα σα βόδι, ενώ τα παιδιά σου ξαγρυπνάνε σε εφιάλτες. Αυτό ήταν και το νόημα των κινητοποιήσεων που έγιναν το Δεκέμβρη. Το τελικό συμπέρασμα. Τα παιδιά μείναν μόνα τους. Οπως μείναν και οι συνταξιούχοι. Γιατί αυτοί οι δυο τελικά είναι οι περισευούμενοι....<br /><br />Ολα θα μας τα συγχωρούσα αν βγάζαμε φωνή ξανά. Ολα θα μας τα συγχωρούσα αν σηκώναμε παράστημα σ΄ολο αυτό το χάλι. Ομως τώρα, τώρα δεν έχω τίποτα να μας πω. Γιατι κι εγώ κι εσείς, κάθε μέρα όλο και πιο πολύ χάνουμε. Οχι λεφτά, όχι αγαθά, χάνουμε την εικόνα μας. Το νόημα μας. Κάθε μέρα αθετούμε το λόγο μας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-6332733916865838477?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-24602293645958760902009-03-30T03:23:00.000+03:002009-03-30T03:24:25.484+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jTVHuoUZ8VQ&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/jTVHuoUZ8VQ&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-2460229364595876090?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>johnniebegoodhttp://www.blogger.com/profile/05078439437604726250noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-40362134674203700382009-03-25T20:32:00.003+02:002009-03-25T20:58:44.892+02:00RONDO VENEZIANO - MUSICA FANTASIA<br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/u2JPOmljdvg&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/u2JPOmljdvg&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-4036213467420370038?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-40663795140754486852009-03-24T19:23:00.005+02:002009-03-24T19:48:48.508+02:00Οταν θα δείτε να αραιώνουν όλο και πιο πολύ εδώ μέσα οι φιλοσοφίες μας, τότε σημαίνει ότι τα πράγματα έχουν περάσει πια τη σφαίρα της σκέψης και μας έχουν ζώσει κανονικά. Ημουν έτοιμη να γράψω χίλια δυο πράγματα. Μέχρι που άκουσα και γι΄αλλες απολύσεις... Ακουσα κι ενα φίλο που του παίρνουν το σπίτι. Ακουσα κι ενα θείο που του έκοψαν το ΕΚΑΣ κι έτσι έμεινε στη κυριολεξία με ψίχουλα. Ηρθαν και κάτι λογαριασμοί που θα τους βάλω στο κλήρο πιο θα πληρώσω τώρα, ποιό τον άλλο μήνα, ποιο μετά...<br /><br />Ειλικρινά δεν ξέρω τι να γράψω. Εμείς οι πολλοί και άγνωστοι, οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας τραβάμε μεγάλο μανίκι και προβλέπεται ακόμα χειρότερο. Εχουμε πνιγεί. Κι ο καθένας προσπαθεί να κάνει τα μαγικά του, για να κρατήσουμε, ακόμα, τη ψυχραιμία μας. Για πόσο ακόμα δεν ξέρω. Οπως δεν ξέρω και τι θα γίνει αν κάποιο πρωί αυτή η ψυχραιμία αποφασίσει να φύγει. Τι θα μείνει στη θέση της.<br /><br />Δεν είναι πια ζήτημα λεπτομέρειας. Είναι ζήτημα επιβίωσης. Και το ωραίο είναι ότι ακόμα υπάρχει μια μερίδα πληθυσμού που όλα αυτά τα βλέπει σαν ξανθοπουλέικο μελόδραμα. Και δεν μιλάω για τους άρχοντες. Εκείνοι έτσι κι αλλοιώς νομίζουν ότι είναι από αθάνατοι και βάλε. Μιλάω για τους ενδιάμεσους. Τους ονομαζόμενους "εντάξει μωρέ, χαλάρωσε". Εκείνους στους οποίους ελπίζει η σαπίλα για να επιβιώσει ακόμα. Εκείνους που "εντάξει μωρέ στους άλλους συμβαίνει", "εντάξει μωρέ πολύ φώσκολο διαβάζεις".<br /><br />Για εμάς λοιπόν που δεν είμαστε εντάξει μωρέ, αφιερώνω την παρακάτω εικονα που βρήκα στο <a style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;" href="http://anastrofi.blogspot.com/">ΑΝΑΣΤΡΟΦΗ </a><br />ΜΠΡΑΒΟ ΠΑΙΔΙΑ!<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_TVpEIv3PIHs/SckbUWtdnLI/AAAAAAAAAvs/MBuBrAwm0nQ/s1600-h/drase+i+skase.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 293px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_TVpEIv3PIHs/SckbUWtdnLI/AAAAAAAAAvs/MBuBrAwm0nQ/s320/drase+i+skase.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316810871595179186" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-4066379514075448685?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-32598415661010171722009-03-21T09:01:00.002+02:002009-03-21T09:30:16.444+02:00Τι να έγραφα για τη παγκόσμια μέρα ποιησης εγώ που ποιητής δεν ειμαι. Να γράψω για έρωτες, για όνειρα, για τη θλίψη που χωρίς αγάπη και χωρίς μίσος φωλιάζει στις καρδιές των χαμένων ψυχών... Είπα ας βάλω κάτι που να μοιάζει με χείμαρρο. Και βρήκα αυτό.<br /><br />Ενα απόσπασμα από τις φιλοσοφίες του Φασουλή, του ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΟΥΡΗ.<br /><br />..........................................<br /><br />Βρε Φασουλή καυμένε, δεν κάθεσαι στ΄αυγά σου,<br />τους ψωροφιλοσόφους στον διάβολο δεν στέλνεις ;<br />Δεν σε αρκεί να χάσκεις στη ράχη του Πηγάσου,<br />μα ια φιλοσοφίαις αρχίζεις να μου θέλεις;<br /><br />Οπως κι αν διεπλάσθη το Σύμπαν τι σε μέλει;<br />Κι αν εξ΄αυτής παρήχθη της μάζης ή εκεινης,<br />κι αν ήτο πρώτα χάος ή μια φωτονεφέλη,<br />εσύ μπορείς με τούτο καλλίτερος να γίνεις;<br /><br />Και αν στων συστημάτων εγκύψεις την σωρείαν,<br />και αν του Δημοκρίτου δεχθείς την θεωρίαν,<br />καθ΄ην εκ των ατόμων συνίσταται η φύσις,<br />κι επί της θεωρίας αυτής φιλοσοφησεις.<br /><br />Θαρρείς το άτομόν σου δεν θάναι, όπως είναι,<br />πως ασθενές σαρκίον ως τώρα δεν θα μένει,<br />πως δεν θα το μαραίνουν οι ποθοι κι αι οδύναι,<br />κι ουδέ θα παίζη λόρδα και η παραδερμένη;<br /><br />Κι αν του Θαλή το ύδωρ αρχήν αναγνωρίσεις<br />κι υδραυλικλής σπουδήσεις μεθόδους περισσάς,<br />πιστεύεις πως καμμιά δεν θα στειρεύση βρύσις<br />και συ από την δίψα ποτέ δεν θα λυσσάς;<br /><br />Κι αν του Ηρακλείτου το σύστημα σ΄εξαίρη<br />κι ειπής αρχήν των όλων το πυρ το αδηφάγον,<br />νομίζεις ότι πάντα θα είναι καλοκαίρι<br />και δεν θα τουρτουρίζεις την εποχήν των πάγων;<br /><br />Κι αν ως ο Πυθαγόρας και συ ανακηρύξεις<br />πως είναι αρμονία τα πάντα και ρυθμός,<br />κι αν αριθμούς αγνώστους ενώσης κι αναμίξεις,<br />κι είπεις πως άρχει πάντων το εν κι ο αριθμός,<br /><br />Νομίζεις πως τ΄αυτιά σου ποτέ δεν θα ταράξει<br />βαρύτονος, τενόρος, ή άλλος φουκαράς,<br />που με βρυγμούς οδόντων ελπίζει να μαλάξει<br />την άμουσον καρδίαν σκορδόπιστης κυράς;<br /><br />Η μήπως των πλουσίων τα πλούτη θα σαρώσεις;<br />Η μήπως το πουγγί σου θα βρίσκεται γεμάτο;<br />Η τάχα θα μπορέσεις το σπιτι να πληρώσεις,<br />που έκτισες με χρέος στον Φαληρέα κάτω;<br /><br />Κι αν δεχθής ακόμη σαν τον Αναξιμένη<br />πως ο αήρ, το Σύμπαν και άπειρον σημαίνει,<br />θαρρείς πως θα περάσει και μονον μία ημέρα,<br />που δεν θα καβουρδίσεις κοπανιστόν αέρα;<br /><br />Και αν τας πολιτείας τας ουρανογενείς<br />του Πλάτωνος ποθήσεις ευγενεστάτου θρέμματος<br />μη τάχα ζωοκλέπτης δεν θα μπορεί κανείς<br />να γίνει Ταξιάρχης και Σύμβουλος του Στέμματος;<br /><br />Και αν το έρωτά σου δεχθείς τον ιδεώδη<br />μήπως δεν θα σηκώνουν τον κόσμον εις το ποδι<br />προικοθηρών πεινώντων τοσαύται συμμοριαι,<br />οπόταν ξεμυτίζουν πολύφερνοι κυρίαι;<br /><br />Νομίζεις οι ερώντες πως θα πετούν τα νέφη<br />και πως ποτέ δεν θάχουν για τιποτ΄άλλο κέφι;<br />Η μη κι ο έρώς θάναι καπνός, ατμός και σκόνη,<br />και γυναικός κοιλία ποτέ δεν θα φουσκώνει;<br /><br />Και αν του Σωφρονίσκου ακούσεις τον υιόν,<br />που ενα ανακηρύττει του Σύμπαντος Θεόν,<br />ασύλληπτον καθ΄ολα και άυλον κι αιώνιον,<br />κι εις τούτο αποβλέπων ερρόφησε το κώνειον,<br /><br />Κι αν, στην Χαναναίαν πετάξεις νοερώς,<br />εις τον Θεόν εκείνον πιστεύεις του Σινά,<br />θαρρείς πως δεν θα φθάσει ουδέποτε καιρός,<br />όπου θα προσκυνήσεις και συ τον Μαμμωνά;<br /><br />Θαρρείς τον ευατό σου διττώς αν διαιρέσεις,<br />εις νουν και εις αισθήσεις, πως δεν θα μείνεις βλάξ;<br />Θαρρείς πως ασφαλίζεις τα μεταξύ των σχέσεις<br />κι αυτό δεν θάναι δούλον του άλλου εναλλάξ;<br /><br />Και αν του Επίκουρου την Ηδονήν δεχθείς<br />και τύχη καμμιάν ώρα και συ να ορεχθής<br />να φας μονάχος ένα μουκλέικο πεπόνι<br />θαρρείς πως ταντερά σου δεν θα θερίσουν πόνοι;<br /><br />Κι αν την αχρείαν σάρκα εξ ηδονων κορέσεις<br />νομίζεις πως με άλγος ποτέ σου δεν θα κλαύσεις;<br />Κι αν το βαρύν χιτώνα της αρετής φορέσεις,<br />θαρρείς πως δεν θα θέλης εκείνας ν΄απολαύσης;<br /><br />Νομίζεις πως δεν είναι κι αυτό κι εκείνο χίμαιρα;<br />Πιστεύεις και εις όρκους και εις λογους της τιμής;<br />Νομίζεις ότι τούτο, που θα ποθήσεις σήμερα,<br />κι αύριον επίσης θα το επιθυμής;<br /><br />Κι αν είσαι ανθρωπίσκος εκ της κοινής αγέλης<br />θα μακαρίζεις κλαίων σκηπτούχους βασιλείς,<br />κια αν βασιλεύς καλείσαι, θαλθή στιγμή να θέλεις<br />να δειάζεις ανωνύμους θαλάμους της Αυλής.<br /><br />Βρε Φασουλή, καυμένε, ως εδώ πε΄ρα μείνε,<br />πολλή φιλοσοφία και σκεψις ας σου λείπει...<br />δι΄οτι πράγμα χαίρεις αυτό χαρά δεν είναι,<br />δι ότι πραγμα πάσχεις αυτό δεν είναι λύπη.<br /><br />Δεν εισ΄ουτ΄ευδαίμων, αλλ΄ουτε δυστυχής,<br />ευκόλως μην πιστεύης στον ε΄να και στον άλλον,<br />ουδ΄εις αθανασίαν, ουδ΄εις θνητόν ψυχής<br />και δι΄αυτό κι εκείνο να στέκεις αμφιβάλλων.<br /><br />Ο κοσμος ας κινείται και τουτο το Βασίλειον<br />ας στρεφετ΄αιωνίως η γή περί τον ήλιον,<br />κι εκείνος περί ταύτην ας κινηθή αν θέλει...<br />δι΄ολας τα κινήσεις πεντάρα μη σε μέλει.<br /><br />Ατάραχος θεώρει του κεραυνού το βέλος,<br />του κόσμου τα βιβλία εις τα σκουπιδια όλα,<br />κι ενοσω την αρχή του δεν βλέπεις και το τέλος<br />υπόμενε, ανέχου, ανθρώπους γεννοβόλα.<br /><br />..............................<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">πιστός εις ότι λέγει κανένας δεν εφάνη...</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα</span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);">δεν κάνει ότι λέγει, δεν λέγει ό,τι κάνει.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-3259841566101017172?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-29206495105977579772009-03-19T10:48:00.002+02:002009-03-19T10:51:19.522+02:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CZYVSIO%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal">Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει ένα σύστημα όπου :</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Οι πολίτες γεννιούνται με ίσες ευκαιρίες. Δηλαδή η πολιτεία τους έχει εξασφαλίσει μια κατοικία, λιτή, αλλά αρκετή για να διαβιώνουν ωραία, οι γονείς να είχαν τη δυνατότητα να μεγαλώνουν τα παιδιά τους χωρίς πολυτέλειες αλλά με πλήρη επάρκεια των όσων χρειάζονται για να τα μεγαλώσουν,</p> <p class="MsoNormal">η παιδεία να είναι όντως δωρεάν για όλους και όχι μόνο, <span style=""> </span>αλλά κατάλληλα στελεχωμένη ώστε να δίνει πρόσβαση στη γνώση και να διακρίνει τα ταλέντα και τις ικανότητες των παιδιών και να τα βοηθά να πάρουν μια ανάλογη επαγγελματική κατεύθυνση,</p> <p class="MsoNormal">το σύστημα υγείας να είναι ίδιο για όλους τους πολίτες, δεν υπάρχει ιδιώτης γιατρός όλοι είναι απλοί εργαζόμενοι που προσφέρουν τις γνώσεις τους στους έχοντες ανάγκη,</p> <p class="MsoNormal">σε κάθε επιστημονικό επίπεδο να συμβαίνει το ίδιο, δηλαδή δεν εργάζεται κάποιος για ένα επι πλέον κερδος αλλά για να βοηθήσει στην ανάπτυξη του επιπέδου ζωής των πολιτών,</p> <p class="MsoNormal">οι πολίτες επίσης έχουν την δυνατότητα να έχουν λίγα αλλά χρήσιμα εφόδια στη καθημερινότητά τους ώστε να διαβιώνουν αξιοπρεπώς χωρίς βάσανα και απελιπισίες χωρίς καμμιά περιττή πολυτέλεια, και να ρίχνουν περισσότερο βάρος <span style=""> </span>στη μόρφωση, τη φύση, τις τέχνες, να έχουν όμορφα ιδανικά και στόχους στη ζωή τους και να ζουν αρμονικά μεταξύ τους.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Αυτό το πολίτευμα φυσικά είναι μια ουτοπία. Γιατί όμως? Ποιό είναι το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να υπάρχει ώστε να δημιουργηθεί ένα τέτοιο κράτος?</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Θα έπρεπε για να ξεκινήσει να «λειτουργεί» να έχει πριν διαμορφώσει ανθρώπους</p> <p class="MsoNormal">με διαφορετική συνείδηση. <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Για να υπάρξει ένα τέτοιο καθεστώς και να επιβιώσει, ο πολίτης θα έμενε σε ένα σπίτι λιτό και επαρκές και δεν θα είχε καμμιά επιθυμία να βρεθεί σε ένα τετραόροφο με πισίνα και γήπεδο τέννις γιατί δεν θα τον ενδιέφερε μια τέτοιου είδους πολυτέλεια.</p> <p class="MsoNormal">Ο επιστήμονας γιατρός θα εργαζόταν με ζήλο και χωρίς να είχε κανένα ιδιαίτερο επι πλέον κέρδος πλην ενός μισθού γιατί θα είχε μυθηθεί στο γεγονός ότι επιτελεί ένα ιερό καθήκον και θα αγάπαγε την εργασία του για αυτή την ιερότητα και όχι για πλουτισμό. Αλλωστε η πολιτεία ήδη θα του είχε εξασφαλισμένο και σ΄εκείνον το λιτό σπίτι, το σχολείο των παιδιών του και εργασία. Θα ήταν λοιπόν γιατρός γιατί αγάπαγε αυτό που έκανε και μόνο και όχι για να διαφέρει από τους υπόλοιπους.</p> <p class="MsoNormal">Το ίδιο και όλοι οι άλλοι επιστήμονες.</p> <p class="MsoNormal">Το ίδιο και ο απλός άνθρωπος θα ήταν ικανοποιημένος να έχει ένα μικρό αμάξι για την εξυπηρέτησή του και μη σας πω ότι δεν θα το είχε ούτε αυτό γιατί θα είχε μάθει να αγαπάει τη φύση και την άσκησή του οπότε μπορεί και να επέλεγε ένα όμορφο ποδαρόδρομο αντί να κλειστεί μέσα σ΄ενα σιδερικό.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Ενα τέτοιο πολίτευμα λοιπόν θα έπρεπε να γίνει ΑΦΟΥ ΠΡΙΝ είχε δημιουργήσει πολίτες κατάλληλους να το αποδεχτούν και να είναι ευτυχείς με το νέο τρόπο ζωής. Κραυγαλέο παράδειγμα του να μην έχεις αλλάξει τη συνείδηση των πολιτών αλλά να προσπαθήσεις απλά να μπαλώσεις αυτό που ήδη είναι, η αποτυχία της Σοβ.Ενωσης. <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Οσο διαρκούσε το καθεστώς η προπαγάνδα που γινόταν στη δύση ήταν ότι οι ρωσίδες θέλανε ρούχα πιο πολυτελείας και δεν είχαν, ότι θέλαν όμορφα αμάξια, όμορφες βίλες, τη χλιδή της δύσης και αυτή την είχαν μόνο τα ανώτερα κομματικά στελεχη κλπ. Δηλαδή με λίγα λόγια η ρωσική επανάσταση έγινε με τους πολίτες να έχουν την εντύπωση ότι την κάνουν για να αποκτήσουν όλοι μια ρολς ρους και όχι για να αποκτήσουν όλοι ένα φιατάκι και να είναι ικανοποιημένοι γιατί ο κόσμος που θα έφτιαχναν δεν θαχε ανάγκη από πολυτέλειες αλλά από αδελφοσύνη, πνευματικότητα, ανώτερα ιδανικά, αγάπη για το συνάνθρωπο και το περιβάλλον του.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Γιατι ο πεινασμένος και ο κοιλαράς έχουν την ίδια έννοια και οι δύο ναχουν φαι να φάνε. Δεν έχουν την έννοια να διαμορφώσουν έτσι τα πράγματα ώστε να τρώνε από λίγο και οι δυο....</p> <p class="MsoNormal">Η ρωσίδα ζήλευε την αμερικάνα με τα φανταχτερά μοντέλα δεν είχε αλλάξει συνειδησιακά ώστε να νοιώθει ευτυχής με ένα απλό ρούχο γιατί αυτό που αληθινά θα άξιζε ήταν ο πνευματικός της πλούτος και όχι ο υλικός. Ηταν άδικο τόσο αίμα αν αντί για ανθρώπους πεινασμένους έφτιαξαν ανθρώπους «ζηλιάρηδες» Δηλαδή κολλημένους στα ίδια και τα ίδια όπως αυτά που νόμισαν ότι σκότωσαν τότε στο μεγάλο ενθουσιασμό της επανάστασης.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Δεν μπορείς να κάνεις μια σοσιαλιστική επανάσταση στηριζόμενος σε καπιταλιστικές συνειδήσεις.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Το βασικό μας πρόβλημα λοιπόν, αυτό που ζούμε καθημερινά και που θα υπομείνουμε σε πολύ χειρότερη μορφή στο μέλλον, είναι ότι έχουμε ακριβώς αυτό που μάθαμε να ζητάμε. Ο καταναλωτισμός είναι βασιλιάς γιατί εμείς είμαστε πορωμένοι καταναλωτές. Η παιδεία είναι φτωχειά μέχρι εξαθλιωμένη μπορώ να πω γιατί εμάς μας αφήνει αδιάφορους. Τα σπίτια δε φτάνουν για όλους γιατί μερικοί θέλουν νάχουν καμμιά εκατοστή για πάρτυ τους κι αλλα τόσα για να εισπράττουν νοίκια. Κι αυτοί που δεν έχουν αν τους δοθεί η ευκαιρία έτσι θα γίνουν. <br /></p> <p class="MsoNormal">Φανταστείτε ξαφνικά να γινόμασταν ολιγαρκείς όσον αφορά τα υλικά αγαθά και απαιτητικοί όσον αφορά το πνευματικό μας επίπεδο.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Να αποφασίζαμε όλοι μαζί την ίδια στιγμή να :</p> <p class="MsoNormal">Πετάξουμε τα αυτοκίνητα, και να αγοράζουμε μόνο τα απολύτως απαραίτητα για να τραφούμε και να ντυθουμε. Να μη δίναμε σημασία σε καμμιά πολυτέλεια ή μπιχλιμπίδι. Κάθε μη απαραίτητο αγαθό να μας ήταν παντελώς αδιάφορο. Δεν υπήρχε λόγος επανάστασης. </p> <p class="MsoNormal">Ο καπιταλισμός θα είχε καταρρεύσει σε 24 ώρες γιατί δεν θα είχε πλέον αγοραστές.</p> <p class="MsoNormal">Δεν θα είχε οπαδούς της ιδεολογίας πάνω στην οποία στηρίζεται </p> <p class="MsoNormal">Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να αγγίξει έναν άνθρωπο που δεν έχει ανάγκη τις υπηρεσίες του. <br /></p> <p class="MsoNormal">Και η φυσική απαίτηση τέτοιων πολιτών θα ήταν το επόμενο καθεστώς να τηρεί τις προυποθέσεις της «ουτοπίας».</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Αυτό λοιπόν που ζούμε είναι η εικόνα του πνευματικού μας επιπέδου. Είναι η εικόνα πολιτών που έχουν αποκοπεί από την ουσία τους και έχουν πνιγεί στην ύλη τους.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Βέβαια ακόμα κι αν όλα αυτά γινόντουσαν έχω ένα φόβο μέσα μου.</p> <p class="MsoNormal">Δεν είμαι βέβαιη αν ο άνθρωπος τελικά θέλει να σκοτώσει τον «κακό» του ευαυτό.</p> <p class="MsoNormal">Γιατί αν δεν θέλει, και σε ένα τέτοιο ιδανικό σύστημα γεμάτο αξιοκρατεία, ίση κατανομή των αγαθών, άρνηση του περιττού <span style=""> </span>και αναζήτηση του εσωτερικού πλούτου, μια κοινωνία ανώτερων συνειδήσεων, δεν είμαι σίγουρη αν ο δαίμονας που φωλιάζει μέσα μας θα πέθαινε ή θα ζητούσε πάλι την ευκαιρία να βγει έξω και να βρει άλλες μεθόδους καταστροφής. <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Η συζήτηση βγάζει πάντα σε αδιέξοδο τελικά. Εκείνον τον έρημο τον Αδάμ μας είπαν ότι ο θεός τον κοίμησε για να φτιάξει από το πλευρό του την Εύα. Δε θυμάμαι, λέει πουθενά αν τον ξύπνησε τελικά?</p> <p class="MsoNormal">Ανατριχιάζω στη σκέψη ότι δε θα βρούμε ποτέ τη λύση γιατί δεν είμαστε τίποτα αλλο από<span style=""> </span>το όνειρο ενός θεού που έχει ξεχάσει να ξυπνήσει... </p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-2920649510597757977?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-45871276027638605472009-03-18T19:56:00.003+02:002009-03-18T20:19:15.762+02:00<p style="font-family: georgia;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 12pt;">Κι αφού κάναμε τη πλάκα μας περί κουκουλοφιλολογίας ας έρθουμε στα σοβαρά τώρα.</span></span></p> <p style="font-family: georgia;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 12pt;">Ενας απρόσωπος οργανισμός όπως ΤΑ ΤΑΜΕΙΑ συγκαταλέγεται στους κουκουλοφόρους? Το μαγαζί το δικό μου λέγεται εργασία. Πληρώνω μερικές δεκαετίες και έρχονται και μου λενε έχει έλειμμα και δεν θα πάρεις συνταξη ή ξέρεις κάτι αποφασίσαμε να στη δώσουμε πιο αργά. Σου ανεβάζω το όριο μια πενταετία και βλέπουμε. Ποιός είναι πίσω από αυτό το ταμείο? Γιατί στο δικό μου μαγαζί κάνουν ότι θέλουν χρόνια τώρα, όπως και με τους φόρους που μου ρίχνουν , τη ΔΕΗ που έχει γίνει εφιάλτης , οι ΤΡΑΠΕΖΕΣ ανεξέλεγτες, το σχολείο που πάνε τα παιδιά μου με κουκουλωμένη γνώση, η υγεία γενικόλογη έννοια και για λίγους, και οι λοιποί κουκουλοφόροι της ζωής μου έτσι να μπαίνουν και να βγαίνουν στο μαγαζάκι μου και κανένας να μη νοιάζεται ούτε αν ζω ούτε αν πεθαίνω .<br /></span></span></p> <p style="font-family: georgia;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 12pt;">Δεν τους ξέρω, δεν έχουν όνομα. Ακόμα κι αν θέλω να τους ξεσκεπάσω δεν έχω καμμιά δύναμη να κατεβάσω τη κουκούλα τους και να τους στείλω στα κάγκελα. Δεν είμαι καν άνθρωπος γι΄αυτούς είμαι ΝΟΥΜΕΡΟ!Ναι ξέρω αυτό είναι το κράτος. Το κράτος όταν ασελγεί λοιπόν ποιός το συλαμβάνει? Οταν κλέβει ποιός το στέλνει στη φυλακή? Οταν καταστρέφει την περιουσία των πολιτών που ονομάζεται –ζωή- ποιός λογοδοτεί?</span></span></p> <p style="font-family: georgia;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 12pt;">Ακούσαμε την απελπισμένη φωνή των καταστηματαρχών. Κατανοητό. Αλλά αυτοί οι καταστηματάρχες δεν έχουν κανένα άλλο παράπονο πλην κουκουλοφόρων ήθελα ναξερα? Δεν έχουμε ακούσει τη φωνή τους για τίποτα άλλο. Είναι ικανοποιημένοι με ταμεία, φόρους, εργασία, συντάξεις, όλα καλά δηλαδή? Γιατί αν συμβαίνει έτσι τότε όντως αυτοί ζουν σε άλλο κράτος από εμάς. Αν δεν συμβαίνει έτσι γιατί ακούμε τη φωνή τους μόνο σε ότι έχει να κάνει με κουκουλοφόρους?<br /></span></span></p><p style="font-family: georgia;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 12pt;">Αυτοί οι ίδιοι που σκίζουν τα ρούχα τους για το που κατάντησε το κέντρο της Αθήνας και το πόσο επικίνδυνη έχει γίνει η ζωή τους, φωνάζουν και για το πρεζόνι που πεθαίνει πιο κάτω? Φωνάζουν για το χαμηλόμισθο που δεν μπορεί να δει ούτε ζωγραφιστά τα μαγαζιά τους? Φωνάζουν για το γερόντι που μαζεύει τις σάπιες ντομάτες στη λαική? Φωνάζουν για όλη τη σαπίλα που βλέπουν γύρω τους. Δηλαδή αν αύριο κάποιος τους εξασφάλιζε ότι κανείς δεν θα ξαναγγίξει ποτέ τα μαγαζιά τους θα τους ξανακούγαμε ποτέ στα κανάλια? Για να σε υποστηρίξω αγαπητέ μου συμπολίτη πρέπει να έχεις δείξεις κι ένα δείγμα ενδιαφέροντος για μένα που ο μισθός μου είναι όσο το τσαντάκι που πουλάς. Κι αν φαίνεται σκληρό αυτό, είναι η μόνη αλήθεια.</span></span></p><p style="font-family: georgia;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 12pt;">Γιατί φωνάζω και δε σε βλέπω πουθενά, στενάζω και δε μου δίνεις σημασία, με πατάνε και προσπερνάς, τώρα που τη πληρώνεις εσύ εγώ πρέπει να το παίξω καλός σαμαρείτης???<br /></span></span></p> <p style="font-family: georgia;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 12pt;"></span></span><span style="font-size:100%;"><br /></span></p><br /><br /><p style="font-family: georgia;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 12pt;"><br /></span></span></p> <p style="font-family: georgia;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 12pt;"> </span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-4587127602763860547?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-64691084132552700182009-03-18T19:22:00.006+02:002009-03-18T19:48:17.895+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_TVpEIv3PIHs/ScEvHjINFVI/AAAAAAAAAvM/t3dt6O1_1PQ/s1600-h/inquisition.gif"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 217px; height: 217px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_TVpEIv3PIHs/ScEvHjINFVI/AAAAAAAAAvM/t3dt6O1_1PQ/s320/inquisition.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314580842009138514" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_TVpEIv3PIHs/ScEvrxxbxgI/AAAAAAAAAvU/3WoiALFra9I/s1600-h/Ku-Klux-Klan.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 261px; height: 177px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_TVpEIv3PIHs/ScEvrxxbxgI/AAAAAAAAAvU/3WoiALFra9I/s320/Ku-Klux-Klan.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314581464415454722" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_TVpEIv3PIHs/ScEwZ7InnvI/AAAAAAAAAvc/-log669_-UQ/s1600-h/Executioner.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 139px; height: 207px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_TVpEIv3PIHs/ScEwZ7InnvI/AAAAAAAAAvc/-log669_-UQ/s320/Executioner.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314582257202601714" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Δοσίλογοι κατοχής δε βρήκα φωτογραφία.... αλήθεια τι απέγιναν όλοι αυτοί? Γιατί είχαν μια τέχνη στα χέρια τους. Τη μεταβίβασαν σε άλλους άραγε? Γιατί ξέρετε, μάθε τέχνη κι άστηνε κι αμα έρθει η ώρα πιάστηνε....<br /><br />Εκτός από τις παραπάνω ευγενείς κατηγορίες (των σύγχρονων κουκουλοφόρων δεν αναρτώ φωτογραφίες γιατί τους βλέπουμε δίπλα μας και γιατι είμαστε στο τσακωμό ακόμα είναι δεν είναι? ποιοί είναι? τι ακριβώς πρεσβεύουν και είναι όλοι ίδιοι οι κουκολοφόροι μήπως υπάρχουν καλες και κακές κουκούλες? κλπ )<br /><br />Υπάρχει και μια άλλη λύση για να σταματήσουμε να τσακωνόμαστε. Αυτή!<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_TVpEIv3PIHs/ScEzGkuce5I/AAAAAAAAAvk/IZScKEgEs88/s1600-h/vforvendetta.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 550px; height: 231px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_TVpEIv3PIHs/ScEzGkuce5I/AAAAAAAAAvk/IZScKEgEs88/s320/vforvendetta.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314585223304608658" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-6469108413255270018?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-28956881617969763522009-03-18T10:04:00.003+02:002009-03-18T10:12:07.875+02:00Κοιτάζοντας<span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"> </span><a style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);" href="http://sofistis.wordpress.com/2009/03/18/180309/">αυτή την ανάρτηση στο σοφιστή </a> <br />τι θυμήθηκα. Ενα παλιό φιλμάκι και το καταθέτω εδώ με όλη μου την αγάπη:) <br />Τι να κάνουμε βρε παιδιά? Αν δε το ρίξουμε στη τρελή καήκαμε! <br /> <br />Εξαιρετικά αφιερωμένο λοιπόν σε κάθε ενδιαφερόμενο αποδέκτη! <br /> <br /><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CZYVSIO%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C03%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/CS9OO0S5w2k&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/CS9OO0S5w2k&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></span></p><p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /><span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-2895688161796976352?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-62030819461383914122009-03-17T19:55:00.003+02:002009-03-17T20:17:35.871+02:00Διαβάζω στο ΕΘΝΟΣ <a href="http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&amp;subid=2&amp;tag=8777&amp;pubid=2704812">αυτή την είδηση </a><br />Ας συγκρατούμε αυτές τις ειδήσεις γιατί όλο και θα πληθαίνουν. Σε λίγο θα είναι η καθημερινότητά μας. Ηδη για πολλούς συμπατριώτες μας είναι ήδη.<br /><br />Πρέπει να ζήσεις στο πετσί σου μια τέτοια κατάσταση για να νοιώσεις ακριβώς το μέγεθος της ασυδοσίας.<br />Οσο είσαι φοιτητής και μπορεί να σε βοηθά ο πατέρας , η μάνα, κάτι πάει κι έρχεται. Βλέπεις αλλά δε νοιώθεις ακόμα.<br />Οσο έχεις δουλειά ακόμα και μ΄ενα κωλομισθό, προσπαθείς ν΄αντέξεις.<br />Οταν όμως βρεθείς στη θεση ξαφνικά να μείνεις έτσι, με όλες τις υποχρεώσεις να τρέχουν κι εσύ να μην έχεις μια δεκάρα στη τσέπη, όχι γιατί τελείωσαν γρήγορα στη μέση του μήνα, αλλά γιατί δεν έχεις τίποτα. Και σε κάθε πόρτα που χτυπάς να είναι κλειστή.<br /><br />Να βλέπεις να αδειάζουν οι επιχειρήσεις αντί να προσλαμβάνουν, να περιορίζεται συνέχεια η δυνατότητα να βρεις δουλειά.<br />Να ξεκινάς τότε τις δουλειές της πλάκας. Του ποδαριού όπως λέγονται για το μεροκάματο. Κι αυτό να μη φτάνει ούτε το νοίκι να πληρώσεις.<br />Και να μην έχεις ΚΑΝΕΝΑΝ να νοιάζεται γι΄αυτό. Να σε προσπερνάνε τα γεγονότα, οι ειδήσεις, οι ζωές των άλλων κι εσύ να είσαι απών απ΄ολα. Ανήμπορος να κάνεις το οτιδήποτε.<br />Τότε είναι το αγγούρι.<br /><br />Ακούμε στις ειδήσεις συνέχεια. Πόσοι απολύθηκαν. Πόσα εργοστάσια έκλεισαν. Πόσοι μένουν απλήρωτοι. Πόσοι περιμένουν χρόνια να βρουν μια θέση κάπου. Και νομίζουμε ότι είναι είδηση αυτό που ακούμε.<br />Δεν είναι. Είναι το δράμα που περνάνε χιλιάδες συμπατριώτες μας. Πολίτες αυτού του κράτους που όχι μονο δεν υπάρχει κανείς να τους βοηθήσει, πρέπει να ταπεινωθούν, να παρακαλέσουν, να κάνουν συμβιβασμούς αποικιοκράτη με δουλο στην όποια δουλειά πετύχουν.<br /><br />Και η πολιτεία το μόνο που τους ζητάει ενώ πνίγονται είναι να είναι εντάξεις στις υποχρεώσεις τους.<br />Να είναι "καλοί πολίτες". Νομοταγείς. Σιωπηλοί. Συμβιβασμένοι. Γονατισμένοι να παρακαλάνε.<br /><br />Τα ενεχυροδανειστήρια γεμάτα. Με μπιχλιμπίδια που κρύβουν το καθένα την ιστορία του κοσμάκη. Βέρες, σταυρουδάκια, το δώρο του μακαρίτισσας της γιαγιάς, εκεί στα βρώμικα σοκάκια γύρω από την Ομόνοια που δίνει χρυσό για ν΄αγοράσεις πάμπερς και γάλα από το σουπερ μάρκετ. Και όχι ηλιθιε δε πάνε εκεί μόνο οι χαρτοπαίκτες και οι πρεζάκηδες για να βγάλουν κανα φράγκο. Τώρα πια έχει πάει κι ο κυρ Νίκος ο γείτονας σου πιο κάτω που σου είπε ότι απολύθηκε πριν ένα χρόνο αλλά το ξέχασες. Ηλίθιε.<br /><br />Οι φίλοι κι οι συγγενείς που εξαφανίζονται ένας ένας για να μη ζητάς δανεικά.<br />Η τράπεζα που σε απειλεί δέκα φορές τη μέρα λες κι είσαι εγκληματίας.<br />Ο εξυπνάκιας που σε παίρνει χαμπάρι πόσο απελπισμένος είσαι και σου λέει εγώ δίνω 400 ευρώ μισθο, χωρίς ασφάλεια αλλά θα βγάζεις και το χαρτζηλίκι καθώς θα μοιράζεις τις πιτσες!<br /><br />Ναι όλα αυτά είναι πραγματικότητα. Είναι δίπλα μας. Αλλά εμείς, όσοι ακόμα την έχουμε βολέψει κάπως τα λέμε ειδήσεις.<br />Και η συμβολή μας είναι το γαμοσταύρισμα στα μπλογκ, στη τηλεόραση μπροστά στημένοι ή στο μπαράκι μεταξύ πρώτου και δεύτερου ποτού, μια και θυμηθήκαμε το δύστυχο το Γιώργο που αυτοκτόνησε.<br /><br />Κι ο κατάλογος είναι ατελείωτος.<br />Μη πιάσω και τους μικρούς ελεύθερους επαγγελματίες που ζουν πια μόνο για να πλήρώνουν τα ταμεία. Μη πιάσω τα γερόντια που έχουν γίνει θαύματα επιβίωσης. Μη πιάσω τόσες άλλες κατηγορίες που στενάζουν.<br /><br />Κι έρχεται ο άλλος , ο μαλάκας, γουρλώνει το μάτι και λέει "αυξάνεται η εγκληματικότητα γοργά". Σε τι κοσμο ζούμε θεε μου.<br />Ζουμε ρε μαλάκα στο κόσμο που εσύ κι εγώ και όλοι μας με πληρη συναίσθηση αφήσαμε να γίνει έτσι νομίζοντας ότι δεν θα μας αγγίξει. Θα αγγίξει όλους τους άλλους εκτός από εμάς.<br />Τσίμπα τώρα μια εγκληματικότητα στη μάπα να συνέλθεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-6203081946138391412?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-36375566220731047062009-03-17T16:05:00.002+02:002009-03-17T16:09:01.710+02:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CZYVSIO%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal">Πόσοι είναι διατεθειμένοι να ξεκινήσουν ένα ταξίδι με άγνωστο προορισμό? Ελάχιστοι. Η πλειοψηφία σχεδιάζει το κάθε ταξίδι ένα χρόνο πριν μη μείνει τίποτα χωρίς να το έχει προβλέψει... <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Φωνάζουμε για την αποχαύνωση της τηλεόρασης. Είναι τελικά αποχαύνωση ή είναι ακριβώς ο τρόπος έκφρασης, ο τρόπος σκέψης των περισσότερων?<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Φωνάζουμε για τη κοινωνική αδικία, τις άνισες ευκαιρίες, τις μίζες, τις κομπίνες, τη σαπίλα που υπάρχει γύρω μας, αλλά τελικά η πλειοψηφία ζει πράγματι άβολα μ΄ολα αυτά ή είναι όλα αυτά?<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Το ίδιο φωνάζουμε για την αποχαύνωση των μαζών, το κοίμισμα των μυαλών, τις διάφορες προπαγάνδες, τη συνεχή κοροιδία σε όλα τα επίπεδα. Για ποιούς όμως όλα αυτά είναι κοροιδία? Ο αποχαυνωμένος έχει αντίληψη της αποχαύνωσης ή είναι το πουκάμισο που έμαθε να εφαρμόζει κι έξω απ΄αυτό νοιώθει απλά γυμνός.</p><p class="MsoNormal"> <br /><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Ζούμε άραγε σε μια κοινωνία που έχει γίνει ανεκτική στη διαφθορά ή τελικά η διαφθορά είναι ανεκτική σε μερικούς παρείσακτους που χαλάνε τη συνταγή..</p><p class="MsoNormal"> <br /><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Δεν είμαι βέβαιη αν ο διπλανός μου ονειρεύεται ένα καλύτερο κόσμο ή ένα κόσμο όπου να τη βγάζει καλύτερα εκείνος…..<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Δεν είμαι βέβαιη αν ο υπαλληλάκος των 700 ευρώ είναι έτοιμος να κάνει τη μεγάλη του επανάσταση, ή αν ετοιμάζεται να κάνει τη μεγάλη του κομπίνα για να ξελασπώσει…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Δεν είμαι βέβαιη αν ο τηλεορασόπληκτος που κοιτάζει με προσοχή τον κάθε τηλεοπτικό μαλάκα τον βλέπει σαν μαλάκα ή απλά ονειρεύεται κι εκείνος κάποια λεπτά δημοσιότητας….<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Δεν είμαι βέβαιη αν κοιτώντας τα σκάνδαλα της εκκλησίας ή της πολιτείας είναι έτοιμος να αλαξοπιστήσει ή απλά μηχανεύεται καινούργιες δικαιολογίες για να μην αλλάξει τίποτα…</p><p class="MsoNormal"> <br /><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Θέλουν αλήθεια ν΄αλλάξουν. Και να γίνουν τι? Γνωρίζουν κάτι περισσότερο από αυτό που έχουν καταντήσει?<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Η μεγάλη επιτυχία του συστήματος δεν είναι ότι έφτιαξε νόμους κομμένους ραμμένους στα μέτρα του, είναι ότι διαμόρφωσε τέτοιες συνειδήσεις που να βλέπουν αυτούς τους νόμους σαν σωστούς, και στη χειρότερη περίπτωση να θέλουν το πολύ πολύ να διορθώσουν τις «ατέλειες» κι αυτό να το ονομάζουν επιτυχία.</p><p class="MsoNormal"> <br /><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Το πολιτικό σύστημα πέτυχε τελικά αυτό ακριβώς που επεδίωξε και το θρησκευτικό κατεστημένο που βάδιζε μαζί του. <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Να ξεχάσει ο άνθρωπος τελικά τι αλήθεια είναι. Να ξεχάσει ο κάθε άνθρωπος τη δύναμή του και τη θέση που του αρμόζει πάνω σ΄αυτό το πλανήτη.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Ο άνθρωπος έχει πλήρη αμνησία σε σχέση με αυτό που είναι αληθινά και μ΄αυτό που τον περιβάλλει. Γι΄αυτό και τα δυο, το μέσα του και το έξω του μοιάζουν πια με μόλυνση και μάλιστα μη αναστρέψιμη.</p><p class="MsoNormal"> <br /><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Ολική λοβοτομή. Τόσο επιτυχημένη που ακόμα κι αυτοί που είναι «επαναστάτες» να επιδιώκουν την ανατροπή μέσα στα ίδια «καλούπια» που έχουν φτιάξει αυτοί <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">τους οποίους θέλουν να ανατρέψουν. <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Δεν υπάρχει μεγαλύτερη επιτυχία να κατεβάσεις τον άνθρωπο στο επίπεδο ενός αριθμού. Τότε εύκολα μπορείς να τον αφανίσεις χωρίς τύψεις, ακόμα πιο εύκολα μπορείς να τον αφανίζεις κάθε μέρα.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Ο Γιώργος δεν έχει συνείδηση τι ακριβώς είναι. Δεν ψάχνει για την ουσία της ζωής. Το νοημά της. Προτιμά να παίρνει από τα έτοιμα νοήματα. Δεν είναι πολίτης. Είναι πελάτης. <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Κι έχει διάφορες ιδιότητες που τον προσδιορίζουν. Είναι ο γιός του Νίκου, ο άντρας της Καίτης, ο πατέρας του Κώστα, το ΑΦΜ, το τάδε δελτίο ταυτότητας, το τάδε νουμερο στο ΙΚΑ, ο ένας εκ των τόσων χιλιάδων συνταξιούχων, ο ένας από τους τόσους χιλιάδες βασάνηδες. </p> <p class="MsoNormal">Αλλά στην ουσία αυτά ξέρει κι ο ίδιος. Εχει μάθει να αυτοπροσδιορίζεται όπως οι εποχές προστάζουν.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Αυτά είναι τα πλαίσια του. Η ζωή του. <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Σ’αυτά τα πλαίσια θα αναλώνονται οι υπακοές του σ΄αυτά και οι επαναστάσεις του.</p><p class="MsoNormal"> <br /><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Μπορείς να είσαι στείρο πνεύμα δούλος, <span style=""> </span>μπορείς να είσαι και στείρος επαναστάτης.</p> <p class="MsoNormal">Μπορεί να είναι στείρα η πίστη σου αλλά το ίδιο στείρα και η επιστήμη σου.</p> <p class="MsoNormal">Η φοβερή εξέλιξη του ανθρώπου . Απαλλαγμένος από κάθε επικίνδυνη πνευματικότητα. Αποκομένος από την ουσία . <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Τι όμορφα τότε που μπορείς να τον μετατρέψεις σε νούμερο. Και να πειραματιστείς επάνω του χωρίς όρια και χωρίς τύψεις.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Το πείραμα μπορεί να είναι ότι δήποτε. Από το αν μπορεί να ζει με 700 ευρώ μέχρι του πόσο θα ζήσει αν του εμφυτεύσεις τον τάδε ιό.</p><p class="MsoNormal"> <br /><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Τρεις άρχοντες απόλυτοι κυριάρχοι . Το χρήμα, η παντοδύναμη επιστήμη και τα θρησκευτικά δόγματα. (Και στα τελευταία για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις συμπεριλαμβάνω και όλους τους νεο-αγύρτες που τάχα το παίζουν Μαρία Τερέζα)</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Ολα τα υπόλοιπα είναι διάφορες παραλλαγές τους.</p><p class="MsoNormal"> <br /><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Διάβασα σ΄ενα βιβλίο μια φράση και τη γράφω εδώ, ίσως συνοψίζει όλα αυτά που προσπαθώ να σας πω…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">«Τι πιο θλιβερό για μια κοινωνία πού θεωρεί τις πνευματικές αλήθειες όχι σαν την ουσία της ζωής, αλλά απλά σαν μια άλλη άποψη….»</p><p class="MsoNormal"> <br /><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Μας είπαν ότι τάχα ήμασταν στο <span style=""> </span>μηδέν και προσπαθήσαμε όλοι μαζί να φτάσουμε στο 100.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Κι εγώ αναλογίζομαι πως φτάσαμε να αναζητάμε νοήματα και λύσεις σ΄αυτό το συρφετό χωρίς να κάνουμε βήμα έξω από αυτόν. Αυτό είναι το φυσικό επακόλουθο? Η εξέλιξη?</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Το πρόβλημα είναι ότι έχουν λιγοστέψει οι μάστορες που φτιάχναν καλά ξυπνητήρια. Εκείνα που μόλις χτύπαγαν ξύπναγε όλη η γειτονιά το χάραμα σαν να γινόταν πόλεμος…<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal">Τώρα κινητό προγραμματισμένο σε εβδομαδιαία βάση κι αγιος ο θεός....<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-3637556622073104706?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-59288896471189490592009-03-16T11:41:00.002+02:002009-03-16T11:43:49.231+02:00Το σχετικό άρθρο από το ΒΗΜΑ<a href="http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&amp;ct=58&amp;artId=259511"> <span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">εδώ </span></span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-5928889647118949059?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-48011000790481075152009-03-16T10:40:00.002+02:002009-03-16T10:44:37.747+02:00Δηλαδή για να καταλάβουμε αυτοί τώρα ανακάλυψαν το τροχό???<br />Εγώ από τότε που θυμάμαι τον ευαυτό μου δυό πράγματα μου έκαναν εντύπωση σ΄αυτό το τόπο, οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι εισοδηματίες.<br />Το όνειρο κάθε γονιού ήταν να «βάλει κάπου» το παιδί, το δε προσωπικό του όνειρο να φτιάξει «κεραμίδια» μερικά για να κατοικεί ο ίδιος και τ΄αλλα για να περνάει να εισπράττει τα νοίκια.<br /><br />Ενας ολόκληρος λαός μεγάλωσε, ονειρεύτηκε, αγωνίστηκε για καρέκλες και τούβλα!<br />Θυμάμαι μια φορά σε κάποιες διακοπές μου είχε συμβεί ένα τρελλό πράγμα. Βρέθηκα κατά τύχη σε μια παρέα οπου γνώρισα δυό κυρίες. Η μία όπως μου είπαν είχε το μισό Χαλάνδρι και η άλλη το μισό (δε θυμάμαι το προάστιο..)<br />Μεταξύ μπεκρη μεζέ και κρασοκατάνυξης προσπαθούσα να καταλάβω αυτό που μόλις είχα ακούσει...<br /><br />Ποιοί ήταν αυτοί οι άνθρωποι? Ποιοί ήταν οι πατεράδες τους οι μανάδες τους. Πως περνάγανε με το τσαντάκι και εισπράττανε νοίκια για ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα τη στιγμή που οι «κακομοίρηδες» στήναν ουρές μπας και τους τύχει ο κλήρος στην εργατική εστία (τότε ακόμα στις τράπεζες παίρναν δάνειο όσοι είχαν τέτοια οικονομική κατάσταση ώστε να μην χρειάζονται δάνειο!!!)<br /><br />Πως στο διάολο μια σειρά από οικογένειες βρέθηκαν να έχουν αγοράσει την Ελλάδα, να τη κυβερνάνε, να την ορίζουν και θα την ορίζουν για όσο θελήσουν.<br />Τι δρόμους επέλεξαν? Που τρύπωσαν και με ποιούς τρόπους και πήραν τα φράγκα?<br />Εχει κανείς την ψευδαίσθηση ακόμα ότι η μίζα είναι ένα φαινόμενο των λίγων?<br />Το λάδωμα συγκεκριμένο? Η κομπίνα τοπική?<br />Σε όλη την ανθρώπινη πυραμίδα υπάρχει μίζα, λάδωμα, μέσον, κομπίνα.<br />Σε όλη. Σε κάθε βαθμίδα.<br />Στο σχολείο, στους γιατρούς, στο δημόσιο, στο γραφείο, στο γήπεδο, στα μπουζούκια, στο σουβλατζίδικο, στο ταξί, στο φούρνο, στο φαρμακείο, στο γηροκομείο στο παιδικό σταθμό, στο τυροπιτάδικο της γειτονιάς σου!<br /><br />Ποιοί ήταν αυτοί οι άνθρωποι που είχαν εξασφαλίσει και τα εγγόνια τους σ΄ενα κράτος που προσπαθούσε να κάνει τα πρώτα δειλά του βήματα με χίλια ζόρια...<br />Κι από την απέναντι όχθη οι δημόσιοι υπάλληλοι. Μπαίναν σ΄ενα γραφείο και εξασφαλιζόντουσαν. Πως εξασφαλιζόντουσαν δηλαδή?<br /><br />Εστω κι αν ήταν μόνιμοι ένα μισθό έπαιρναν (ή μήπως όχι?) Πως κάνεις πρώτο σπίτι, δεύτερο σπίτι, εξοχικό, βάρκα, αυτοκίνητο, οργανωμένες διακοπές στο Μπαλί, σκι στο Παρνασσό και χλαπακιάζεις όλα τα φιλετάκια και ψαράκια της επικράτειας μ΄ενα μισθό....<br /><br />Το αισχρό σ΄αυτό το κράτος το μεγαλό έγκλημα στις ψυχές των πολιτών του είναι ότι ολόκληρες δεκαετίες έσπειρε στο λαό την ιδεολογία ότι οι μισοί είναι άχρηστοι ανεπρόκοποι και θα κοιτάνε με πόνο τους άλλους μισούς που είναι ΠΡΟΚΟΜΕΝΟΙ να τα τρώνε.<br />Προκομένος μια λέξη σιχαμερή γιατί φέρνει στο μυαλό μου όλους τους προκομένους πουχω γνωρίσει... Φέρνει στο μυαλό μου τα θλιμένα μάτια των άλλων "των ανεπρόκοπων" που βλέπαν να πεθαίνουν κάθε μέρα μέσα στα βάσανα και το πόνο και να προσπαθούν να καταλάβουν τι δε πήγαινε καλά με τη πάρτη τους.... Να πονάνε και νοιώθουν κι ενοχές ότι είναι τάχα ανεπρόκοποι...<br /><br />Δε μεγάλωσε ο πολίτης με την αγανάκτηση του αδικημένου που θα κατεβάσει κάτω το κλέφταρο και θα τον ρίξει στο μουντρούμι που του αξίζει, μεγάλωσε σαν κακομοίρης που ζει και ονειρεύεται να γίνει σαν το κλέφταρο!<br />«Αχ είδες η Μαιρούλα. Μια χαρά τα καταφέρανε με το Μήτσο. Και το σπίτι τους και το εξοχικό τους και το σκάφακι τους και τα παιδιά τους στο εξωτερικό να σπουδάζουν. Αξιος ο Μήτσος άξιος»<br /><br />Από που μωρή ηλίθια Κατίνα ήταν άξιος ο Μήτσος?<br />Δεν αναρωτήθηκες ποτέ τι στο διάολο συμβαίνει κι εσύ μετράς φραγκοδίφραγκα για να πας στο μπακάλη κι η κυρα Μαιρούλα μόλις ανακαίνισε για δέκατη φορά την εντοιχισμένη κουζίνα της?<br />Δεν αναρωτήθηκες ποτέ πως είναι δυνατόν κάποιος να έχει 100 διαμερίσματα στη κατοχή του και να ζει εισπράττοντας νοίκια?<br />Βλέπεις εκείνο που έχει μια καντίνα στο πιο γαμάτο τουριστικό μέρος και δεν έχεις ιδέα τι πρέπει να κάνεις για να πάρεις την άδεια.<br />Εχεις την εντύπωση πως η «προκοπή» σ΄αυτό το τόπο έρχεται με τον ιδρώτα και το κάματο ακόμα βλαμένη!<br /><br />Αλλά γιατί σε βρίζω... στεναχωριέμαι κατά βάθος γιατί βρίζω πάντα εσένα επειδή οι άλλοι δεν ιδρώνει τ΄αυτί τους.<br />Εσένα που δεν σε έτυχε να έχεις πτυχία ούτε ιστορίας, ούτε πολιτικής οικονομίας, ούτε καν το λύκειο δεν έβγαλες.<br />Απλά πίστευες ότι τα παιδιά σου γεννήθηκαν σ ένα τόπο με ευκαιρίες. Τα μεγάλωσες με κόπο, έντιμα για να χρειαστεί να τους μάθεις πολύ αργότερα ότι για να επιβιώσουν θα έπρεπε κι εκείνα να γίνουν κατεργάρηδες και στο δρόμο για το μεγάλωμα βρέθηκες να γλύφεις, να φιλάς κατουρημένες ποδιές, να κλέβεις το συνάνθρωπό σου, να εγκαταλείπεις μια μια όλες τις αρχές και τα διδάγματα που σου μάθαινε η μακαρίτισσα η μάνα εκεί στο πέτρινο σπίτι στο χωριό που μύριζε τζάκι και τραχανά ή στο άλλο το σπιτάκι με το γιασεμί και το δυόσμο από τα κεφτεδάκια στην φτωχογειτονιά της μεγαλούπολης....<br /><br />Που ν΄αρχίσει και που να τελειώσει κανείς?<br />Μήπως κι αν ξεκινήσεις το παραμύθι λέγοντας, μια φορά κι ένα καιρό το 1953 η δραχμή υποτιμήθηκε έναντι του δολλαρίου 50% (κι εκείνη τη μεγάλη νύχτα) ξύπνησαν οι μισοί αλλοιώτικοι στην Αθήνα την επόμενη, μήπως τα ξέρουν οι νέοι?<br />Εγώ έτυχε να τα μάθω από το πατέρα μου. Μου εξηγούσε κάθε είδηση που άκουγα να ξεστραβώνομαι και να μην μου πουλάνε συνέχεια μπούρδες.<br /><br />Και τι μ΄αυτό? Βλέπεις το έργο από πριν αλλά δε μπορείς να σταματήσεις τη μπομπίνα να γυρίζει. Απλά βλέπεις.<br />Γιατί σ΄αυτό εδώ το τόπο μείναμε τελικά τρεις κατηγορίες, οι αφελείς, οι κομπιναδόροι και οι ματάκηδες....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-4801100079048107515?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-32738449337555496372009-03-15T11:53:00.006+02:002009-03-16T07:16:47.423+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_TVpEIv3PIHs/SbzQa_ltHGI/AAAAAAAAAvE/6MQsjVV9NqA/s1600-h/Author_Edition.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 157px; height: 242px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_TVpEIv3PIHs/SbzQa_ltHGI/AAAAAAAAAvE/6MQsjVV9NqA/s320/Author_Edition.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5313350822555098210" border="0" /></a><br />Κυριακή σήμερα. Δηλαδή η μέρα που συνήθως μου φαίνονται όλα σταματημένα. Η αταξινόμητη μέρα. Κάπως έτσι πρέπει να νοιώθουν όσοι άφησαν τις καθησυχαστικές λειτουργίες πίσω τους χρόνια τώρα. Η κυριακή ξεπετιέται ξεκάρφωτη ανάμεσα σε όσα έγιναν κι όσα θαρθουν χωρίς σταμάτημα για δεήσεις και ξόρκισμα του χρόνου.<br />Ξεσκονίζω βιβλία μαζεμένα στα ράφια. Κάθε φορά που κάνω αυτή τη δουλειά την αφήνω στη μέση.<br />Με βρίσκει το απόγευμα καθισμένη στο πάτωμα μ΄ενα ξεσκονόπανο πεσμένο δίπλα μου, κάποιο παλιό βιβλίο που'χα ξεχάσει ότι υπάρχει στα χέρια κι ενα μισοτελειωμένο καφέ να μου θυμίζει ότι η μισή μέρα πέρασε κιόλας.<br />Τι έχει σήμερα το χρονοτάξιδο?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Κομικς. Κοράκι. Τεύχος 1. Ο πόνος.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Ησυχία τόση ησυχία στη πόλη απόψε, 12 τα μεσάνυχτα τικ-τοκ, όταν όλα τα καλά φεύγουν μακριά σαν δαρμένα σκυλιά και οι μαύρες, κατάμαυρες σκιές ζωντανεύουν μαζί με τους νεκρούς, διεστραμμένη ποίηση σε σπαστά αγγλικά, σάρκα και αίμα, και πρόσωπα ου κοιτάζουν επίμονα... Τόσο γκρίζος και απελπιστικός, δυνατός σαν ατσάλι, αλλά μέσα του έχει καταρρεύσει. Το κοράκι γελά κάτω από μια λάμπα του δρόμου, ένα χαμόγελο βουντού από κάποιον που έζησε, πέθανε κι όμως ζει ακόμα... Πηγαίνει προς το σπίτι εκεί όπου μπορεί να μείνει άμορφος στο σκοτάδι και να βάψει το πρόσωπό του με τα χρώματα της χαράς...</span><br /><span style="font-style: italic;">Απόψε η κόλαση στέλνει έναν άγγελο που φέρνει δώρα..</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Το Κοράκι. Τεύχος 2. Κοιτάζοντας για πάντα.</span><br /><span style="font-style: italic;">Αγάπη κι εμπιστοσύνη και αθωότητα και σεβασμός.</span><br /><br /><a style="left: 0px ! important; top: 15px ! important;" title="Κλικ εδώ για να φιλτράρετε αυτό το αντικείμενο με το Adblock Plus" class="abp-objtab-043167248281673376 visible ontop" href="http://www.youtube.com/v/SoOl1NuMv2s&amp;hl=en&amp;fs=1"></a><a style="left: 0px ! important; top: 15px ! important;" title="Κλικ εδώ για να φιλτράρετε αυτό το αντικείμενο με το Adblock Plus" class="abp-objtab-043167248281673376 visible ontop" href="http://www.youtube.com/v/SoOl1NuMv2s&amp;hl=en&amp;fs=1"></a><object height="160" width="210"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/SoOl1NuMv2s&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/SoOl1NuMv2s&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="160" width="210"></embed></object><br /><br /><span style="font-style: italic;">Κι αν κάποια απ΄αυτά τ΄αξιώματα ανήκουν σε αντιτιθέμενες πολικότητες υπάρχει τουλάχιστον κάποια παρηγοριά στο γεγονός ότι έχουν κοινό τόπο...</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Εδώ</span><br /><span style="font-style: italic;">Εδώ είναι που ξεκίνησε</span><br /><span style="font-style: italic;">Κι αυτή είναι η αρχή του τέλους...</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Ω, εσείς ποντίκια των υπονόμων είστε τόσο πιστά, που προκαλείτε αναστάτωση μέχρι τα βάθη της ψυχής μου... </span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">PASSOVER..</span><br /><br />Θα νυχτώσει κι ακόμα θα με κοιτάει κοροιδευτικά η αραχνούλα που έχει κάνει καταφύγιο τα βιβλία μου. Μου κάνει πάντα το ίδιο κόλπο. Μόλις πλησιάζω να την αρπάξω μου γραπώνει το χέρι σε κάποια σελίδα ξεχασμενη στο χρόνο. Μαθημενη στους σκοτεινούς και υγρούς τόπους ξερει να παίζει το ύποπτό μου μέρος στα δάχτυλα.<br /><br />Μαθαίνεις εύκολα ν΄αναγνωρίζεις όσους πάλαιψαν με το παλιό σκοτάδι. Και γύρισαν. Είναι συνήθως ατημέλητοι, αφηρημενοι, με μια δόση κυνικότητας που εναλάσσεται βίαια με ξεσπάσματα παιδιάστικης τρυφερότητας.<br /><br />Είναι αφορισμένοι και πιστοί συνάμα. Ευλογημένοι πεισματάρηδες...<br /><br />Τους βλέπεις γιατί από καιρό τώρα εγκατέλειψαν τα σούρουπα με τα φαντασμαγορικά ηλιοβασιλέματα και έβαλαν το ξυπνητήρι να χτυπά μόνιμα στο χάραμα, εκείνη την ώρα που δε χρειάζεται να ξορκίσεις απολύτως τίποτα....<br /><br /><span style="font-style: italic;">Τα λιγοστά αποσπάσματα είναι από Το κοράκι 1 (ο πόνος) 2 (ο φόβος) 3 (ειρωνεία και απελπισία) 4 (θάνατος)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-3273844933755549637?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-13440404935608896302009-03-14T15:33:00.003+02:002009-03-14T15:36:19.049+02:00Θα μας μιλήσει για τη διεθνή κρίση ο τραπεζίτης του Θεού!<br /><br />Θυμάστε μια παλιά ταινία με το Βουτσά (αγάπη μου παλιόγρια νομίζω) που έσκυβε με ύφος συνομωτικό κι έλεγε<br /><br />Κατί ξξξξξξξερει κάτι ξξξξξξξερει......<br /><br /><br />Κάτι ξέρει !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-1344040493560889630?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-36337960028824599532009-03-14T13:01:00.003+02:002009-03-14T13:10:58.122+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_TVpEIv3PIHs/SbuOo1hiDQI/AAAAAAAAAu8/CiqusbYSreg/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 117px; height: 97px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_TVpEIv3PIHs/SbuOo1hiDQI/AAAAAAAAAu8/CiqusbYSreg/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312997017627266306" border="0" /></a><br />Το διάβασα σε άλλα μπλογκ το αντιγράφω κι εγώ! Σήμερα είναι λέει η παγκόσμια ημέρα της μπριζόλας και της πεολειχίας!<br />Μια απορία με ποιά σειρά πηγαίνουν? Δεν έχει διευκρινιστεί ορθώς το θέμα. Πρώτα η μπριζόλα και μετά.....<br />Η πρώτα.... και μετά και μια ωραία μπριζόλα για στανιάρισμα.<br /><br />Εψαξα και βρήκα μια φωτογραφία από τη μπριζόλα από το άλλο σκέλος... χμ δεν το τόλμησα! Αν και βρήκα μια τέλεια φωτογραφία στο δίκτυο<br /><a style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);" href="http://www.thetravelzine.com/italy_2005_pix/Firenze_Lounge_Bistecca.JPG">ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΕΔΩ </a><br /><br />Ω θεέ μου, είμαι πολύ γριά για όλα αυτά ευτυχώς!!!! Κι αν δεν έχεις να πάρεις μπριζόλα το ψωμοτύρι γίνεται δεκτό ή .... παπαλα<br /><br />Τόσες παγκόσμιες ημέρες γαμώτο και να μην έχει οριστεί και η μέρα της μαλακίας....<br /><br />ΕΛΕΟΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-3633796002882459953?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-68217700895772932332009-03-12T10:25:00.000+02:002009-03-12T10:27:50.162+02:00Η κοπελίτσα έμοιαζε με εικόνα βγαλμένη από κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Δεν μπορώ να φανταστώ καν πόσα κιλά μπορεί να ήταν... 28? 30? Κάθε κόκκαλο πάνω της μπορούσες να το δεις ξεκάθαρα Ενα προσωπάκι που θα μπορούσε να ήταν πανέμορφο αν.... Προσπαθούσα να μην τη κοιτάζω. Ισως κάπου κάπου κλεφτά με την άκρη του ματιού όχι από περιέργεια αλλά από θλίψη.<br />Φόραγε μια μακριά πουκαμίσα πάνω από ένα φαρδύ παντελόνι και κάθε τόσο προσπαθούσε να καλύψει τη περιφέρειά της όπως κάνουν οι παχουλές κυρίες.<br /><br />Αλλη μια ανορεκτική φιγούρα, ανακατεμένη ανάμεσα σ΄ενα πλήθος που μέτραγε μερικούς πού ήταν στην άλλη όχθη.... με κοιλιές να προεξέχουν και πόδια πρησμένα από το βάρος. Ανακατεμένη μέσα σ΄εκείνο το άλλο πλήθος νεολαίας με τα κουρασμένα μάτια και το κιτρινιασμένο δέρμα από την υπερχρήση κάποιου βιντεογκέιμ...<br /><br />Σκέφτηκα πόσο γρήγορα έχουμε μπει στη νέα εποχή. Στην εποχή που έχει βάλει μπρος όλους τους μηχανισμούς της για να γιατρέψει τους παλαιούς αρρώστους και καθε ένα που γιατρεύει ξεφυτρώνουν δέκα νιάτα χαμένα μέσα σε αρρώστειες που δε γιατρεύονται ούτε με εμβόλια, ούτε με χειρουργεία....<br /><br />Αρρώστειες κατ΄εικόνα και ομοίωση μιας εποχής που μοιάζει ήδη σενάριο λογοτεχνίας τρόμου.<br />Τι πρόοδος αλήθεια...<br /><br />Να μπορείς να αντικαταστήσεις μια καρδιά αλλά να μη μπορείς να τη γεμίσεις με χαρά.<br />Να μπορείς να αφαιρείς έναν όγκο αλλά να μη μπορείς ν΄αφαιρέσεις το κενό ψυχής...<br />Να μπορείς αλλάξεις μάτια αλλά να μην μπορείς να κάνεις ορατή την ομορφιά...<br /><br />Κάπως έτσι συγκεντρώνουν υλικό οι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας.<br />Ξεκινούν από εκείνη την σκελετωμένη εικόνα και οραματίζονται ένα σενάριο όπου οι γέροι θα ζουν και οι νέοι θα πεθαίνουν.<br />Ενα κόσμο που θαναι τύχη να φτάσεις στα 30 με σώας τας φρένας.<br /><br />Γι΄αυτό έχω σιχαθεί ν΄ακούω κριτική εναντίον τον παιδιών μας. Εκείνες τις κατσιασμένες φιγούρες που μόνιμα μπορούν να ασελγούν πάνω στη ζωή των νέων με οποιοδήποτε τρόπο.<br />Οταν ακούω τη φράση που προφέρουν κουνώντας το κεφάλι «εμείς στην εποχή μας...»<br />Υπάρχει κάτι πιο άθλιο από το να μην κάνεις τίποτα όταν όλα πάνε προς το γκρεμό. Να σπρώξεις έναν άλλο να πέσει πριν από σένα και να τον αποκαλείς και βλάκα!<br /><br />Φωνάζουν και η τηλεόραση είναι πολύ δυνατά κι ετσι δεν μπορούμε ν΄ακούσουμε.<br />Κλείνονται σ΄ενα δωμάτιο μπροστά σ΄ενα μηχάνημα που έχει τα αντικαταστήσει όλα.<br />Γιατί τα έχει αντικαταστήσει όλα ? Απλό<br /><br />Διαβάζουν εκεί όλα όσα βαριέται το σχολείο να του πει<br />Μιλάνε με κόσμο ηλεκτρικό μια και ο φυσικός επίσης βαριέται να μιλήσει πια<br />Κάνουν ηλεκτρικό σεξ γιατί μπορούν να βάλουν τη φαντασία τους να μιλήσει ενώ έξω ούτε κι αυτό δε μιλάει πια...<br /><br />Η σκελετωμένη κοπελίτσα έχει ένα πρόβλημα πολύ σοβαρό ναι. Βλέπει τον ευαυτό της με τα μάτια που την βλέπει η πλειοψηφία των «γερόντων». Ασχημη....<br />Και το βουλιμικό παιδάκι με τα πόδια γεμάτα δίπλες προσπαθεί απεγνωσμένα να χορτάσει σ΄ενα κόσμο που είναι μόνιμα λιμασμένος....<br />Κι εκείνο το παιδί που πέθανε μπροστά στον υπολογιστή είναι γιατί μια βδομάδα ξέχασαν να ρωτήσουν αν ζει...<br /><br />Και όλα αυτά δεν μοιάζουν καν να είναι μαράζι που θάπρεπε να μας έχει ήδη κάνει θεριά, περισσότερο με σχολιαστές κάποιου σαχλοπάνελ μοιάζουμε.<br /><br />Εχω συνεχώς την εντύπωση πως στις καρδιές των ανθρώπων πλέον δεν κρύβεται προσμονή, αγωνία , λαχτάρα, πάθος αλλά ένα απλό πλαστικοποιημένο εβδομαδιαίο πρόγραμμα. Οπως στις εταιρείες μπροστά στην αίθουσα meeting…<br />Η ζωή σου παιδί μου θα γίνει μπλε αύριο 15.30 με 16.30 και μεθαύριο θα είναι λίγο ροζ από τις 10.00 έως τις 11.00 και αντιμεθαύριο υπολογίζεται ο τερματισμός της ώρα 11.00 περίπου με απόκλιση από το πλάνο ένα..... 1,2 με 1,5%.<br /><br />Αχ όταν γινόντουσαν εκείνα τα επεισόδεια στην Αθήνα το Δεκέμβρη εκείνες οι συγκεντρώσεις είχε περάσει μια τρελλή σκέψη από το μυαλό μου.<br />Να κατεβαίναμε κι εμείς σε μια διαρκή αποχή από τα καθήκοντά μας.<br />Να γινόμασταν για μια βδομάδα έστω «ανυπάκουοι»...<br /><br />Ετσι σκέφτηκα τότε και μετά έβαλα ενα dvd, χάζεψα μια ταινία , κάπνισα ένα τσιγάρο, έφαγα ένα μεζεδάκι με λίγο κρασί, και «τα παμε» με τη παρέα όλα αυτά.<br />Και μετά πήγα για ύπνο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-6821770089577293233?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-57375779984279687782009-03-11T11:49:00.001+02:002009-03-11T11:50:47.970+02:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CZYVSIO%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal">Ενας φίλος μου με ρώτησε πως ξαφνικά τα έχω βάλει με την εκκλησία και γενικώτερα με το θέμα θρησκεία στις τελευταίες αναρτήσεις. </p> <p class="MsoNormal">Οταν γράφουμε εδώ μέσα και προσπαθούμε να καταλάβουμε που έχουμε φτάσει και γιατί, <span style=""> </span>είναι λογικό ότι πρέπει να κάνουμε μια καταγραφή συγκεκριμένων γεγονότων που συμβαίνουν και να βγάλουμε τα συμπερασματά μας.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Το ότι ένας λαός έχει «καταντήσει» δεν είναι μια έννοια αφηρημένη, ποιητική. Είναι γεγονός. </p> <p class="MsoNormal">Αρά υπάρχει το «ποιός φταίει» γι΄αυτό.</p> <p class="MsoNormal">Το «πως» το κατόρθωσε</p> <p class="MsoNormal">Και «τι πρέπει» να γίνει. <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αν πάτε και στο τελευταίο χωριό και μιλήσετε με τον πιο απλοικό κάτοικο ή τον πιο ηλικιωμένο ακόμα και με κάποιον που δεν έχει κατέβει καν στη πρωτεύουσα που δεν έχει βγει από το χωριουδάκι του ποτέ θα δείτε ότι γνωρίζει να απαντήσει και στα τρία παραπάνω ερωτήματα έστω και γενικολογόντας.</p> <p class="MsoNormal">Θα πει αυτοί οι κερατάδες φταίνε</p> <p class="MsoNormal">Θα πει τρώνε με χρυσές μασέλες και μας έχουν γραμμένους</p> <p class="MsoNormal">Θα πει πρέπει να βγούμε με τις μαγκούρες και να τους τσακίσουμε.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Το πρόβλημα όμως εστιάζεται στο ποιοι συγκεκριμένα είναι «αυτοί» και με ποιές συγκεκριμένες διαδικασίες πετυχαίνουν ακριβώς αυτό που θέλουν ακόμα κι αν όλοι γνωρίζουν ότι είναι απατεώνες.</p> <p class="MsoNormal">Μέσα λοιπόν σ΄αυτά τα ερωτήματα πρωταρχικό ρόλο παίζει ο ρόλος της εκκλησίας. Από πάντα ήταν πρωταρχικός ο ρόλος της. <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Η εκκλησία, τα δόγματά της, οι κανόνες της και ο προσυλητισμός του ποιμνίου δεν είναι ένα απλό χόμπυ που όποιος θέλει το εξασκεί κι οποιος θέλει είναι ελεύθερος να το αγνοήσει.</p> <p class="MsoNormal">Μοιάζει κάπως έτσι αλλά η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.</p> <p class="MsoNormal">Το ότι η εκκλησία «εξουσιάζει» δεν προκύπτει από τους πιστούς που μπορεί να συγκεντρώσει στη λειτουργία, από τα τάματα ή από τα προσκυνήματα.</p> <p class="MsoNormal">Προκύπτει από ολόκληρη τη δομή του κοινωνικού συνόλου που είναι απόλυτα συνειφασμένη με τις εντολές της.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Γεννιέσαι , βαφτίζεσαι</p> <p class="MsoNormal">Μεγαλώνεις και μαθαίνεις συγκεκριμένη ιστορία η οποία έχει τις ευλογίες της εκκλησίας την έγκρισή της.</p> <p class="MsoNormal">Γραφειοκρατικά τη συναντάς στους πιο σημαντικούς τομείς της ζωής σου στους οποίους επίσης ισχύει το κατεστημένο της.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και πιο πολύ απ΄ολα τη συναντάς στην ίδια τη νοοτροπία που έχει διαμορφώσει. Μια νοοτροπία<span style=""> </span>βαθειά χαραγμένη μέχρι το μεδούλι των πιστών.</p> <p class="MsoNormal">Ο φόβος, η υποταγή, το διαρκές συναίσθημα ενοχής, τα παρακάλια, το γονάτισμα, η τρομοκρατία της τιμωρίας, οι δυσειδαιμονίες, η ηθική, το τι είναι «πρέπον», τι είναι «αμαρτία» έχει οριστεί εδώ και αιώνες από την εκκλησία. <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και όσο και να υποκρίνεται η πολιτεία πως διαμορφώνει ελεύθερους και ανεξάρτητους πολίτες δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό όταν ακόμα και στην λειτουργία του υψίστου δικαιώματος της δικαιοσύνης πρωταρχικό κριτήριο της αξιοπιστίας τους είναι ότι ακουμπάνε το χέρι σ΄ενα ευαγγέλιο.</p> <p class="MsoNormal">Δεν ανήκουν οι όρκοι μας στο σύνταγμά μας. Ανήκουν στον «αγνωστο θεό»</p> <p class="MsoNormal">Δεν καλοσωρίζει το νεό βρέφος ο δήμαρχος δίνοντάς του το κλειδί της πόλης</p> <p class="MsoNormal">Το καλοσωρίζει ένα ολόκληρο θρησκευτικό τελετουργικό με το οποίος αμέσως ενημερώνεται ότι θα παλεύει όλη τη ζωή του «με τον άγνωστο διάβολο»</p> <p class="MsoNormal">Δεν αποχαιρετά το άνθρωπο που φεύγει η φύση που αφήνει, αλλά παλι ένα συγκεκριμένο τελετουργικό που χωρίς αυτό δεν έχει χώρο καν να τον θάψουν.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Το να πιστεύεις ελεύθερα στο θεό σου, να εξασκείς τα θρησκευτικά σου πιστεύω είναι ιερό καθήκον. Το να γεννιέσαι χωρίς καν να ερωτηθείς γι΄αυτά και να επιβάλλεται όλη η ζωή σου να βαδίσει πάνω σε δόγματα που είναι εδώ και έτσι «πρέπει» χωρίς δεύτερη εξήγηση, αυτό είναι δουλεία. <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και όχι</p> <p class="MsoNormal">Δεν είσαι δούλος του θεού. Είσαι εκείνων που αποκαλούνται εκπρόσωποί του.</p> <p class="MsoNormal">Ενας θεός που είναι το άπειρον δεν μπορεί να είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγώτερο από αυτό,<span style=""> </span>δεν έχει εκπροσώπους. Ούτε δούλους. ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Σκεφτείτε αυτό που ειπώθηκε τόσους αιώνες πριν. Εκείνους τους αιώνες που οι εκπρόσωποι του θεού οι μαυροφορεμένοι, τους ονομάζουν αιώνες ειδωλολατρών και αμαρτωλών πλανεμένων.</p> <p class="MsoNormal">«Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΦΥΣΗ ΠΟΥ ΑΠΟΚΤΑΕΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ»</p> <p class="MsoNormal">Τι πιο απλό τι πιο όμορφο από αυτή τη φράση?</p> <p class="MsoNormal">Οπως ο θεός είναι το άπειρον που αποκτάει συνείδηση.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Σ΄ενα κόσμο λοιπόν που οι άνθρωποι θα είχαν συνειδητοποιήσει αυτές τις δύο φράσεις δεν θα υπήρχαν ούτε τιμωροί ούτε τιμωρημένοι ούτε εκπρόσωποι του θεού ούτε δούλοι.</p> <p class="MsoNormal">Θα μπορούσε να αποκτήσει το θρησκευτικό συναίσθημα το δέος που του αξίζει γιατί τ ου αξίζει το μέγιστο δέος και η πολιτεία τους κανόνες που θα έφερναν αρμονία, δικαιοσύνη και αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους και θα έδιναν στη ζωή την αληθινή της σημασία. Οχι τη άλλη ζωή.</p> <p class="MsoNormal">Τούτη δω. Αυτή που αγγίζουμε. Που μυρίζουμε. Που χαιδεύουμε.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ομως ανάμεσα στο άπειρο και στον άνθρωπο υπάρχει μια αναγκαστική παράμετρος.</p> <p class="MsoNormal">Η ύλη του.Και ο άνθρωπος έχοντας το δώρο της συνείδησης φαίνεται ότι προτίμησε να βάλει όλη του τη τέχνη για να ικανοποιήσει αυτό ακριβώς το κομμάτι του. Κι όχι απλά όπως τα υπόλοιπα ζώα. Τροφή, αναπαραγωγή, ύπνος, θάνατος.</p> <p class="MsoNormal">Τα θέλησε όλα.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αυτοί εδώ που βλέπουμε σήμερα μπροστά μας δεν είναι εκπρόσωποι του εξελιγμένου ανθρώπινου είδους. Είναι εκπρόσωποι της πιο ταπεινής και φρικτής κατάληξής του.</p> <p class="MsoNormal">Ξεκομένοι εντελώς από την αρχική αιτία</p> <p class="MsoNormal">Ξεκομένοι εντελώς από το συμπαντικό δέος</p> <p class="MsoNormal">Ξεκομένοι εντελώς από την ουσία της ύπαρξης</p> <p class="MsoNormal">ΔΟΥΛΟΙ</p> <p class="MsoNormal">ΤΙΜΩΡΗΜΕΝΟΙ</p> <p class="MsoNormal">ΕΚΒΙΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΕΚΒΙΑΖΟΜΕΝΟΙ</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και σε ολα αυτά υπάρχουν οι υπαίτιοι. Και είναι πολύ συγκεκριμένα και τα κίνητρά τους, και τα ωφέλη απ΄ολη αυτή τη κατάπτωση, και ο στόχος τους. </p> <p class="MsoNormal">Δεν τα βάζω λοιπόν με κανέναν για λόγους φανατισμού.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Προσωπικά θα μπορούσα από καιρό να είμαι αποστασιοποιημένη από όλα αυτά. Να μην έχω καν μπλογκ να μην μ΄ενδιαφέρει να πω πράγματα σε κανέναν.</p> <p class="MsoNormal">Οποιος βλέπει βλέπει και για τους υπόλοιπους τι μας νοιάζει.</p> <p class="MsoNormal">Ομως αυτό είναι ακόμα πιο στυγνό. Ακόμα πιο σάπιο.</p> <p class="MsoNormal">Ενας άνθρωπος που έχει βρει αληθινά τη χορδή πάνω στην οποία μπορεί να εναρμονίσει τα ερωτήματα και τις απαντήσεις της ύπαρξης, το έχει κάνει από αγάπη για ότι τον περιβάλλει , από θαυμασμό για το θαύμα που βλέπει μόλις ανοίγει τα μάτια του και νοιώθει ότι είναι ένα κομμάτι του, κι οχι για λόγους εκδίκησης, ούτε σαδισμού, ούτε ΚΕΡΔΟΥΣ, ούτε εγωισμού. Γιατί όλα αυτά αναιρούν την ίδια τη λέξη αγάπη.</p> <p class="MsoNormal">Αρα νοιώθει επιθυμία να μοιραστεί με τους υπόλοιπους τα όσα μπορεί να κατάλαβε τα όσα μπορεί να έμαθε χωρίς τσιγγουνιές, χωρίς να εκφοβίζει τους συνανθρώπους, χωρίς να ασελγεί πάνω στις ψυχές τους. <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Να είστε δύσπιστοι σ΄εκείνους που μόνιμα έχουν κάτι να σας κρύψουν. Που απαιτούν να πιστεύετε χωρίς να ξέρετε. Που σας αποκαλούν «μικρούς» στη κατανόηση των μυστικών αυτού του κόσμου.</p> <p class="MsoNormal">Δεν υπάρχουν μικροί και μεγάλοι για τη κατανόηση του μεγαλείου.</p> <p class="MsoNormal">Ακόμα και ο τελευταίος κόκκος άμμου κλείνει μέσα του τα μυστικά του σύμπαντος.</p> <p class="MsoNormal">Και δεν χρειάζεται κανένα διαχειριστή για να του τα υποδείξει ή για να του τα επιτρέψει. Ο άνθρωπος από πάντα και για πάντα είναι ένα κομμάτι της δημιουργίας. Οπως άπειρα άλλα.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ολο αυτό το κατασκεύασμα που έχουν φτιάξει, με τους στρατούς τους, τις φανατισμένες ιδεολογίες, τις φανατισμένες θρησκείες, τους κολοσσούς πλούτου, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια<span style=""> </span>σκόνιτσα<span style=""> </span>χωρίς την καμμιά<span style=""> </span>σημασία για τη λειτουργία του συμπαντικού<span style=""> </span>οργανισμού. <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Εχει αξία για έναν που δε καπνίζει το τσιγάρο? Καμμία απολύτως. Αλλη τόση αξία έχει όλο αυτό το αστείο κατασκεύασμα για κάποιον που έχει συνειδητοποιησει την ένωσή του με το παν. Η μόνη έννοια που μπορεί να έχει για ένα τέτοιο άνθρωπο είναι για να θυμάται και να μην ξεχνά από που ξεκίνησε η «πτώση». <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ισως τα κείμενά μου καταντάνε κουραστικά αλλά δυστυχώς δεν ξέρω πως να σας περιγράψω το απερίγραπτο...</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-5737577998427968778?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-61229647876455890892009-03-10T21:39:00.005+02:002009-03-10T22:03:40.745+02:00Το κοριτσάκι βιάστηκε από το πατριό του (το συμβάν έγινε στη Βραζιλία)<br />Ηταν 9 χρονών...<br />Εμεινε έγκυος...<br />Του έκαναν έκτρωση<br /><br />Και <a style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);" href="http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&amp;artid=4506215&amp;ct=2">εδω </a>το σχετικό άρθρο που διάβασα, στο οποίο όπως διαβάζουμε μετά από όλα αυτά ο καθολικός Αρχιεπίσκοπος , αφόρισε τη μητέρα και τους γιατρούς που πήραν αυτή την απόφαση.<br /><br />Καμμιά φορά σκέφτομαι ότι όντως ζούμε ελεύθερα σε σχέση με αυτό που έχουν αληθινά διάθεση να μας κάνουν. Με αυτά που περνάνε από το μυαλό τους.<br />Σκεφθείτε ότι πολλοί από μας σε κάποιες περασμένες "χρυσές εποχές" θα ψηνόντουσαν σαν σουβλάκια σε κάποια πυρά. Και τώρα μπλογκάρουμε και λέμε ότι μας κατέβει (ακόμα).<br /><br />Σσσσσσττττττ.....Μη το λέτε ούτε του παππά. Κάντε το κορόιδο γιατί δεν είναι παίξε γέλασε αυτά τα πράγματα.<br /><br />Ακολουθεί ένα βιντεάκι από το Devils του Ken Russell (είχα ξαναγράψει γι΄αυτή τη ταινία αλλά δεν ήξερα ότι κυκλοφορεί και αυτή στο youtube, αν σκεφτεί κανείς ότι δεν τη βρίσκεις και τάμα να κάνεις!)<br /><br /><object width="210" height="160"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/mLgL_P5uacA&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/mLgL_P5uacA&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="210" height="160"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-6122964787645589089?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-35518372105565975972009-03-09T18:50:00.003+02:002009-03-09T19:06:53.355+02:00"Θα σε βοηθήσω να τελειώσεις γρήγορα με την έκθεση και μετά θα φτιάξουμε μαζί αυτό που σου είχα τάξει"...<br />Η φωνή κατάφερε να νικήσει το θόρυβο που έκανε το βαγόνι του μετρό καθώς διέσχιζε τη σήραγγα κι έφτασε στ΄αυτιά μου που μισοκοιμόντουσαν.<br />Ηταν η χροιά της... ο τρόπος που πρόφερε αυτή την χωρίς σημασία για μένα φράση?<br />Γύρισα και κοίταξα<br />Η φωνή ήταν μιας μητέρας μ΄ενα κοριτσάκι που'χε γύρει το κεφάλι του στον ώμο της.<br />Η μαμά, μια γυναίκα εντελώς απλή, λίγο κουρασμένη, της χάιδευε ένα τσουλούφι που έφευγε άτακτο στη μέση στο κούτελο. Κι η μικρή της έσκασε ένα χαμόγελο που μοιαζε με τη πιο ξέγνοιαστη άνοιξη...<br />Σταμάτησε κάθε θόρυβος . Χάθηκε κάθε τι γύρω. Τα μάτια μου απομόνωσαν την εικόνα να είναι εκεί μοναχή της προφυλαγμένη, σαν να την έκλεισα σ΄ενα κουτί που εμφανίστηκε ξαφνικά από το πουθενά.<br />Γύρω δεν υπήρχε τίποτα αλλο εκτός από το θόρυβο που κάνει ένα χαμόγελο, έστω και κουρασμένο κι ένα άγγιγμα σε μια άτακτη τούφα μαλλιών.<br />Χαμογέλασα.<br />Παιχνιδιάρης που είναι ο θεός... Τόσο άπειρος και πάει και τρυπώνει στις πιο ελάχιστες στιγμές μας...<br />Για σκέψου..<br />Και να φανταστείς ότι τόσος κόσμος ψάχνει να βρει που κατοικεί ο θεός λες κι υπάρχει έστω κι ένα μέρος που δεν είναι σπίτι του.<br />Λες και δεν είναι όλα.<br />Τι δυστυχία να πιστεύεις ότι το άπειρο έχει εξαιρέσεις....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-3551837210556597597?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-91780287976474422792009-03-08T10:03:00.003+02:002009-03-08T10:09:43.613+02:00Στο δίκτυο κυκλοφορούν πολλές μεταφράσεις των εν λόγω αφορισμών οπότε ψάχτε για να τους κατανοήσετε καλύτερα.<br /><br /> <ol start="1" type="1"><li class="MsoNormal" style=""><em><span style="font-style: normal;">«Επί τοις φρονούσι και λέγουσι κτιστήν είναι πάσαν φυσικήν δύναμιν και ενέργειαν της τρισυποστάτου θεότητος, ως κτιστήν εκ τούτου πάντως και αυτήν την θείαν ουσίαν αναγκαζομένοις δοξάζειν. Κτιστή γαρ κατά τους Αγίους ενέργεια, κτιστήν δηλώσει και φύσιν, άκτιστον δε χαρακτηρίζει ουσίαν, </span></em><strong><span style="">καντεύθεν ήδη κινδυνεύουσι εις αθεΐαν παντελή περιπίπτειν, και την ελληνικήν μυθολογίαν</span></strong><em><span style="font-style: normal;"> και τοις την των κτισμάτων λατρείαν, τη καθαρά και αμώμω των χριστιανών πίστει προστριβομένοις, μη ομολογούσι δε κατά τας αγίας θεοπνεύστους θεολογίας και το της Εκκλησίας ευσεβές φρόνημα, άκτιστον είναι πάσαν φυσικήν δύναμιν και ενέργειαν της τρισυποστάτου θεότητος </span></em><strong><span style="">ανάθεμα τρις</span></strong><em><span style="font-style: normal;">».</span></em><br /> <br /> <!--[if !supportLineBreakNewLine]--><br /> <!--[endif]--><o:p></o:p></li><li class="MsoNormal" style=""><em><span style="font-style: normal;">«</span></em><strong><span style="">Τοις τα ελληνικά διεξιούσι μαθήματα</span></strong><em><span style="font-style: normal;">, και μη διά παίδευσιν μόνον ταύτα παιδευομένοις, αλλά και ταις δόξαις αυτών ταις ματαίαις επομένοις, και ως αληθέσι πιστεύουσι και ούτως αυταίς ως το βέβαιον εχούσαις εγκειμένοις, ώστε ετέρους ποτέ μεν λάθρα, ποτέ δε φανερώς ενάγειν αυταίς και διδάσκειν ανενδοιάστως </span></em><strong><span style="">ανάθεμα τρις</span></strong><em><span style="font-style: normal;">».</span></em><o:p></o:p></li></ol> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt;"><o:p> </o:p></p> <ol start="3" type="1"><li class="MsoNormal" style=""><em><span style="font-style: normal;">«</span></em><strong><span style="">Τοις μετά των άλλων μυθικών πλασμάτων, αφ’ εαυτών και την καθ’ ημάς κλίσιν μεταπλάττουσι, και τας πλατωνικάς ιδέας ως αληθείς δεχομένοις</span></strong><em><span style="font-style: normal;"> και ως αυθυπόστατον την ύλην παρά των ιδίων μορφούσθαι λέγουσι, και προφανώς διαβάλλουσι το αυτεξούσιον του Δημιουργού, του από του μη όντος εις το είναι παραγαγόντος τα πάντα, και ως ποιητού πάσιν αρχήν και τέλος επιτιθέντος εξουσιαστικώς και δεσποτικώς </span></em><strong><span style="">ανάθεμα τρις</span></strong><em><span style="font-style: normal;">».</span></em><o:p></o:p></li></ol> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt;"><o:p> </o:p></p> <ol start="4" type="1"><li class="MsoNormal" style=""><em><span style="font-style: normal;">«</span></em><strong><span style="">Τοις δεχομένοις και παραδιδούσι τα μάταια και ελληνικά ρήματα</span></strong><em><span style="font-style: normal;">, ότι τε προϋπαρξίς εστι των ψυχών, και ουκ εκ του μη όντος τα πάντα εγένετο και παρήχθησαν, ότι τέλος εστι της κολάσεως ή αποκατάστασις αύθις της κτίσεως, και των ανθρωπίνων πραγμάτων, και διά των τοιούτων λόγων την βασιλείαν των ουρανών λυομένην πάντως, και παράγουσαν εισάγουσιν, ην αιωνίαν και ακατάλυτον αυτός τε ο Χριστός και Θεός ημών εδίδαξε και παρέδοτο και διά πάσης της Παλαιάς και Νέας Γραφής ημείς παρελάβομεν ότι και η κόλασις ατελεύτητος και η βασιλεία αϊδιος, διά δε των τοιούτων λόγων εαυτούς τε απολλύουσι, και ετέροις αιωνίας καταδίκης προξένους γενομένοις </span></em><strong><span style="">ανάθεμα τρις</span></strong><em><span style="font-style: normal;">».</span></em><o:p></o:p></li></ol> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt;"><o:p> </o:p></p> <ol start="5" type="1"><li class="MsoNormal" style=""><em><span style="font-style: normal;">«</span></em><strong><span style="">Τοις ευσεβείν μεν επαγγελλομένοις, τα των Ελλήνων δε δυσσεβή δόγματα</span></strong><em><span style="font-style: normal;"> τη ορθοδόξω και καθολική εκκλησία περί τε ψυχών ανθρωπίνων, και ουρανού και γης, και των άλλων κτισμάτων αναιδώς ή μάλλον ασεβώς επεισάγουσιν </span></em><strong><span style="">ανάθεμα τρις</span></strong><em><span style="font-style: normal;">».</span></em><o:p></o:p></li></ol> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt;"><o:p> </o:p></p> <ol start="6" type="1"><li class="MsoNormal" style=""><em><span style="font-style: normal;">«</span></em><strong><span style="">Τοις την μωράν των έξωθεν</span></strong><em><span style="font-style: normal;"> </span></em><strong><span style="">φιλοσόφων λεγομένην σοφίαν προτιμώσι</span></strong><em><span style="font-style: normal;">, και τοις καθηγηταίς αυτών επομένοις, και τας τε μετεμψυχώσεις των ανθρωπίνων ψυχών, ή και ομοίως τοις αλόγοις ζώοις ταύτας απόλλυσθαι, και εις το μηδέν χωρείν δεχομένοις και διά τούτο ανάστασιν, και κρίσιν, και την τελευταίαν των βεβιωμένων ανταπόδοσιν αθετούσιν </span></em><strong><span style="">ανάθεμα τρις</span></strong><em><span style="font-style: normal;">».</span></em><o:p></o:p></li></ol> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt;"><o:p> </o:p></p> <ol start="7" type="1"><li class="MsoNormal" style=""><em><span style="font-style: normal;">«Τοις λέγουσιν ότι </span></em><strong><span style="">οι των Ελλήνων σοφοί και πρώτοι των αιρεσιαρχών</span></strong><em><span style="font-style: normal;">, οι παρά των επτά αγίων και καθολικών συνόδων, και παρά πάντων των εν Ορθοδοξία λαμψάντων πατέρων αναθέματι καθυποβληθέντας, ως αλλότριοι της καθολικής εκκλησίας διά την εν λόγοις αυτών κίβδηλον και ρυπαράν περιουσίαν κρείττονές εισι κατά πολύ, και ενταύθα και εν τη μελλούση κρίσει, και των ευσεβών μεν και ορθοδόξων ανδρών, άλλως δε κατά πάθος ανθρώπινον ή αγνόημα πλημμελησάντων </span></em><strong><span style="">ανάθεμα τρις</span></strong><em><span style="font-style: normal;">».</span></em><o:p></o:p></li></ol> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-9178028797647442279?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-9382689833774012122009-03-06T21:51:00.003+02:002009-03-06T21:59:25.104+02:00<p class="MsoNormal">Σήμερα έκανα ένα καθάρισμα στο μπλογκ γιατί έχουν μαζευτεί ένα σωρό «πρόχειρα» που για τον άλφα ή βητα λόγο δε δημοσίευσα. Η πρώτη σκέψη ήταν να τα διαγράψω. Μετά σκέφτηκα, γιατί να τα πετάξω... τις περισσότερες φορές οι πρόχειρές μας σκέψεις είναι κι αυτές παιδιά μας. Κάποια συγκυρία τις άφησε παραμελημένες, ξεχασμένες κάπου αλλά είναι πάντα παιδιά μας... </p> <p class="MsoNormal">Αυτή η ανάρτηση λοιπόν είναι τα πρόχειρα.</p> <p class="MsoNormal">Και δε σκοπεύω ούτε καν να τα διορθώσω. Ας τ΄αφήσω έτσι ατημέλητα να κρέμονται!</p> <p class="MsoNormal" style=""><span style=""> </span></p> <p class="MsoNormal">Οριστε 2 λοιπόν ( λες να τα έχω δημοσιεύσει και να μην το θυμάμαι?... αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, συγνωμη αλλά γερνάω κι εγώ τι να κάνω)</p><br /><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ.<o:p><br /></o:p></p> <p class="MsoNormal">Μια φίλη γέννησε. Πήγα να την δω στη κλινική.<br />Είναι Ιούλιος. 21 χρόνια πριν, Ιούλιο γεννούσα το πρώτο μου παιδί.<br />Κοίταξα γύρω μου τις κοπέλες. Με τα μωράκια στα χέρια. Ενα περίεργο συναίσθημα με γέμισε... Ενα συναίσθημα που δε μπορούσα να μεταφράσω.<br />21 χρόνια κύλησαν πολύ αργά? Πολύ γρήγορα? Κύλησαν σωστά?...<br /><br />Ομως δεν ήταν μόνο αυτό. Προσπάθησα να θυμηθώ πως ήμουν τότε. Αν είχα καταλάβει ακριβώς τι συνέβη. Πως είχα περάσει από το ρόλο της γυναίκας σ΄εκείνον της μητέρας.<br />Οχι δεν είχα καταλάβει.<br /><br />Ημουν ένας άνθρωπος απέξω που κοιτούσε πράγματα πρωτόγνωρα να συμβαίνουν. Γρήγορα... με κόσμο να μιλάει, να συμβουλεύει, να κρίνει.. Ολα κυλούσαν με μένα και χωρίς εμένα... Επρεπε να είμαι αυτό. Επρεπε να κάνω εκείνο. Θυμάμαι ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που ένοιωσα ότι καλούμαι να κάνω κάτι τόσο σημαντικό και άγνωστο μαζί φουσκωμένη με χιλιάδες κανόνες και υποδείξεις...<br /><br />Πέρασε πολύς καιρός, γίνανε πολλά πράγματα «όπως δεν θαπρεπε να γίνουν», για να βρω αυτό «που έπρεπε». Στο ενδιάμεσο χάθηκαν στιγμές, χάθηκαν ευκαιρίες αληθινές.<br /><br />Κάποια στιγμή τα παιδιά μου μπουχτίζουν από το πόσα πολλά προσπαθώ να τους πω, να τους ρωτήσω, να μάθω..<br />Ισως γιατί δεν έχουν καταλάβει πόσα χρόνια , προσπαθούσα, αλλά δεν εύρισκα ποτέ τα σωστά λόγια...<br /><br />Ενα παιδί δεν είναι ένα "πρέπει",<br />Τα λόγια που θ΄ανταλλάξεις μαζί του δεν είναι προκατασκευασμένα,<br />Οι κινήσεις δεν μπορουν να καθοδηγούνται....<br />Δεν είναι το βραβείο σου σ΄αυτό το κόσμο.<br />Είναι ένας άνθρωπος. Αλλος. Ανήκει σ΄εκείνον, στο θεό του στη φύση του, σε όσα η ψυχή του θα ορίσει. Δεν ανήκει σε σένα.<br /><br />Εσύ κι αυτό απέναντι, δυό άγνωστοι που θέλουν τόσο να αγαπηθούν γιατί υπάρχει κάτι σπουδαίο που σπρώχνει τις μοίρες μαζί , κι όμως μπορεί να περάσει ολόκληρη ζωή και ποτέ να μη προφέρεις λόγια αληθινά. Και πρέπει να τα προφέρεις...Ακόμα κι όταν δεν θα είναι όμορφα. Η μεγαλύτερη προίκα να δώσεις σ΄αυτό το πλασματάκι είναι να ανακαλύψεις όσες πιο πολλές αλήθειες μαζί του..<br /><br />Οχι τότε δεν ήξερα τι έκανα,<br />Ηξερα τι «έπρεπε» να κάνω..<br />Μου είπαν πως πρέπει «ν’αγαπήσω»..<br />Μου σφύριξαν τα λόγια απ΄το ρόλο...<br />Μου είπαν , ω τι τρέλλα, πως τάχα κάθε μάνα ξέρει τι να κάνει.<br /><br />Λες και ένα παιδί μοιάζει με οποιοδήποτε άλλο σ΄αυτό το κόσμο.<br />Λες και οι μάνες αυτου του κόσμου είναι όλες ίδιες...<br />Λες κι ότι κακό ή καλό κουβαλάς μές τη ψυχή σου το παιδί είναι το κλειδί που θα στ΄ανοίξει..<br />Πόσες πόρτες δεν μείναν θλιβερά κλειδωμένες για πάντα γιατί όλα ήταν δεδομένα...<br />Λες και το να ταίζεις, να ντύνεις και να κοιμίζεις ένα παιδί το βράδυ έχει είναι κανόνας κι όχι έκπληξη...<br />Η αγάπη μπορεί να είναι ψυχρή σαν να παπαγαλίζεις ένα παραμύθι,<br />Μπορεί να ναι εντυπωσιακή σαν ν΄απαγγέλεις ένα παραμύθι,<br />Μπορεί όμως ναναι το παραμύθι που εσύ θα γράψεις....<br /><br />Οταν ακούω «πέτυχε» αυτό με το παιδί του, προβάλλει μπροστά μου μια μικρή ψυχή που έχει πάρει τη μορφή «στόχου».<br /><br />Δεν υπάρχει επιτυχία ή αποτυχία.<br /><br />Ολος ο ρατσισμός του κόσμου κρύβεται πάντα μέσα σ΄ενα ομαδικό μπράβο ή μια ομαδική καταδίκη.<br />Δεν ξέρω αν είμαι καλή μάνα.<br />Και τι είναι καλή τελικά.<br /><br />Ξέρω μόνο, τώρα πια, ότι δεν θυμάμαι καθόλου, τι ήμουν όταν δεν ήμουν...<br />Ναι τώρα μπορώ επί τέλους να πω με σιγουριά<br />Ότι ναι,όλη αυτή η ιστορία, είναι απλά η ιστορία της αγάπης.</p><br /><p class="MsoNormal"><br /></p><br /><p class="MsoNormal"><br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">ΧΡΩΜΑΤΑ<o:p><br /></o:p></p> <p class="MsoNormal">Μια και δεν μπορώ να γίνω διάφανη ας σκουρήνω. Μαύρο χρώμα για όλα εκείνα που επιμένω ακόμα να εισπράττω τοις μετρητοίς. Είναι τόσο απλό να μπουν οι σκέψεις μου, οι συνειρμοί στο μηχάνημα και να βγαίνουν πολύχρωμα χαρτάκια για όλα τα γούστα.<br /><br />Είναι τόσο εύκολο να μετατραπούν οι προβληματισμοί σε δημόσιες σχέσεις. Να γίνουν οι αγωνίες πιο "πιασάρικες". Οι διαμαρτυρίες ολχαγωγία. Η μάχη να μετατραπεί σε σόου. Οπου να κοιτάξεις παραδίδονται δωρεάν μαθήματα του πως να γίνεις αρεστός σε 24 ώρες.<br /><br />Αρκεί να κλείσεις το μάτι σ΄ενα ψέμα. Να ρίξεις λίγο χρώμα στο τοίχο. Ν΄αγοράσεις δυό καθίσματα πιο αναπαυτικά. Ενα κάδρο επαναστατικό . Μερικά διακοσμητικά μπιχλιμπίδια γύρω γύρω φερμένα από μακριά. Να καλέσεις και τους φίλους για να αποδεικνύεις ότι είσαι δημοφιλής. Να ρίχνεις και στη ζούλα μια γόπα κάτω όταν δεν σε βλέπουν οι άλλοι. Ενα ίχνος κι ότι νάναι.<br /><br />Ο κόσμος άλλωστε πάντα προχώραγε ανάποδα. Ζητάει συνεχώς την αλήθεια αλλά φτιάχνει ιδέες που να ταιριάζουν επάνω του.<br /><br />Νοιώθεις έτσι λίγο κυριάρχος του παιχνιδιου. Παίζεις μέσα σ΄αυτό αλλά δεν γίνεσαι πολύ δυσάρεστος. Αφήνεις και μια πόρτα να μπει κόσμος να σε χαζέψει. Να σου πει ένα μπράβο. Να σου σφίξει ένα χέρι. Να νοιώσεις καταφερτζής ανάμεσα στους καταφερτζήδες.<br /><br />Ματαιοδοξία είπε ο διάβολος ότι είναι η αγαπημένη του. Κι εγώ ο διάβολος του φτωχού, υποκρισία λέω. Στο μικρό σου θεατράκι πρωταγωνιστής. Ξέρεις ότι παίζεις ένα ρόλο, ξέρουν ότι παίζεις ένα ρόλο, αλλά έχει τη χάρι του αυτό τ΄αλισβερίσι.<br /><br />Μην τα παίρνεις όλα τοις μετρητοίς είπε ένας φίλος,<br />Κι εγώ του είπα "πως να τα παίρνω δηλαδή? Σ΄επιταγές ή σε άτοκες δόσεις?"</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-938268983377401212?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-33645280305601870062009-03-05T22:17:00.003+02:002009-03-05T22:26:22.402+02:00Σήμερα άκουσα ένα παλιο κομμάτι.<br />Θυμήθηκα κάποιους καιρούς..<br />Αναρωτιέμαι εγώ ήμουν?<br />Και ο κ.Π να σημειώνει σ΄ενα χαρτί τη φράση...<br />"Βαρέθηκα να ζω στις καταιγίδες"<br />Το πιστεύεις ότι τόσα χρόνια μετά κι αυτή η φράση παραμένει<br />εντελώς θεατρινίστικη, χωρίς ίχνος αλήθειας?<br />Το βαρέθηκα ήταν απλά μια λέξη για να καλύψω εκείνη την άλλη<br />Πείσμα..<br />Εξαιρετικά αφιερωμένο στις εποχές που στρώνουν το χαλί<br />σ΄αυτές που θάρθουν.<br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/2uj4pUD7YwI&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/2uj4pUD7YwI&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-3364528030560187006?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-82694379439459140922009-03-04T22:08:00.003+02:002009-03-04T22:29:40.033+02:00Κάθε φορά που θα με πετύχει στο δρόμο έρχεται κοντά μου. Ενα αδέσποτο γέρικο σκυλί. Δεν τον ξέρω δε με ξέρει απλά ξεκινάει μαζί μου και με φέρνει μέχρι τη πόρτα του σπιτιού. Αφού μπω παίρνει μια στροφή και γυρίζει στα μέρη του.<br /><br />Δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο αμήχανη νοιώθω για την αυθόρμητη συμπάθειά του. Δεν του έχω δώσει καν ένα μεζεδάκι κάτι... απλά για κάποιο δικό του λόγο νοιώθει ότι πρέπει να εκπληρώνει αυτό το καθήκον.<br />Είναι αναπάντεχος μέσα σ΄ενα κόσμο τόσο προβλεψιμο. Κάπου εκεί πρέπει να γεννιέται κι η αμηχανία μου.<br /><br />Είναι η αμηχανία του ανθρώπου που έχει μεγαλώσει μέσα στο τσιμέντο, κι έχει μάθει ότι οι κανόνες είναι ψυχρά γράμματα αποτυπωμένα πάνω σε τόνους χαρτιών.<br />Μερικές φορές τον κοιτάζω και νοιώθω μια περηφάνεια μήπως μοιάζω μ΄αδέσποτο πράγμα που θα σήμαινε ότι έχω αρχίσει κι αποκτώ κάποιο χρώμα.<br />Αλλες πάλι αναρωτιέμαι μήπως μοιάζω τόσο ανυπεράσπιστη, σαν άνθρωπος, κι αυτός τοχει πάρει χαμπάρι.<br /><br />Κι αν θυμόμουν και δεν είχα ξεχάσει πιθανά δεν θα αναρωτιόμουν για τίποτα απ΄ολο αυτά απλά θα αποδεχόμουν αυθόρμητα κι εγώ τους άγραφους νόμους της φύσης.<br />Κι όμως συμβαίνει συχνά. Δεν είναι μοναδικό φαινόμενο το δικό μου γέρικο αδέσποτο. <br /><br />Κάτι άλλο θα ήταν εντελώς παράλογο.<br />Ν΄ακολουθήσω εγώ ένα αδέσποτο να δω που πηγαίνει. Να δημιουργήσω έναν αυθόρμητο κανόνα , από το τίποτα και να τον ακολουθησω πιστά.<br /><br />Ποιός ξέρει στο τέλος μπορεί να βρω κι εκείνο το δρόμο που τόσο καιρό αναρωτιέμαι που στο καλό πήγε και δεν τον έχει ούτε ο χάρτης.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-8269437943945914092?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-13815811134742035032009-03-04T09:41:00.000+02:002009-03-04T09:42:06.690+02:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CZYVSIO%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal">Κάτι η σαρακοστή, κάτι οι δημοσιογράφοι που έχουν κολήσει στη φράση για τους ανθρώπους με το ψαρίσιο βλέμμα, κάτι ο ιεράρχης από πάνω με τους παρακαθήμενους που τα έχουν κάνει όλα λίμπα, κάτι οι μεταλαγμένοι συμπολίτες μου που αρχίζουν και με φοβίζουν εντόνως....</p> <p class="MsoNormal">Τι λέτε ότι θυμήθηκα?</p> <p class="MsoNormal">Σιγά μη δε το βάζα. Αφού είναι η κατάλληλη στιγμή. Δένει γάντι!!</p> <p class="MsoNormal">Αφιερωμένο εξαιρετικά λοιπόν το φιλμάκι στους ψαρανθρώπους και στους φίλους που με κορόιδευαν πάντα όταν έλεγα ότι ο Λαβκραφτ δεν είναι επιστημονική φαντασία! Τώρα είμαι βέβαιη ότι με πόνο ψυχής ανακαλύπτουν ότι είχα δίκιο.</p> <p class="MsoNormal">Θα έβαζα και την ανάλογη κραυγή στο τέλος αλλά ξέρω εγώ τι γίνεται??? Κι αν όντως πίσω από τα κουστούμια βγουν τίποτα πλοκάμια......</p> <p class="MsoNormal">Ασε ναρθει μόνο του το πλήρωμα του χρόνου!</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-GB"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/wnK6cqp-MaI&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/wnK6cqp-MaI&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><o:p></o:p></span></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-1381581113474203503?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-17177878162294054482009-03-03T19:32:00.003+02:002009-03-03T20:16:33.741+02:00Από που ξεκινάει μια σκέψη και που μπορεί να φτάσει....<br />Ολος ο κόσμος γύρω μου αυτές τις μέρες είναι γριπιασμένος κι εγώ αρχίζω και αισθάνομαι κάτι να με τρυγυρίζει. Καθώς λοιπόν το σκεφτόμουν, μου ήρθε στο μυαλό η συμβουλή ενός παλιού γιατρού που γνώριζα κάποτε.<br /><br />-Μη παίρνεις φάρμακα άσκοπα, δε χρειάζεται μόλις αισθανθείς μια αδιαθεσία φουλ βιταμίνη c, ροφήματα διάφορα, νεράκι μπόλικο και θα κάνει το κύκλο του.<br />Πήρα τη βιταμίνη μου αλλά η σκέψη δε στάθηκε εκεί. Θυμήθηκα αυτό το γιατρό. Ενας μικροσκοπικός ανθρωπάκος, πολύ καλός στη δουλειά του και πολύ καλά "πιασμένος". Λεφτά μπόλικα. Κι η γυναίκα του η κλασσική "κληρονόμα". Σε μια δεκαετία δουλειάς είχαν φτιάξει όλα αυτά που χαρακτηρίζουν τον "καλοστεκούμενο".<br /><br />Ενα ωραίο σπίτι, ένα εξοχικό, ένα καλό αυτοκίνητο, τα παιδιά σε καλά σχολεία.<br />Βλέποντας αυτό το ζευγάρι ένοιωθες ότι τελικά ο αέρας της επιτυχίας είναι ωραίος. Κι έτσι θα νόμιζα αν δεν το φερνε η τύχη να τους γνωρίσω και να κάνουμε παρέα.<br />Για λίγο καιρό. Γιατί διαφέραμε στο βασικό στοιχείο της ύπαρξής μας. Το χρήμα. Οχι διαφορά τάξης αυτοί είχαν εγώ όχι, θα ήταν πολύ απλό έτσι.<br /><br />Διαφορά αγάπης. Εκείνοι το αγαπούσαν, εγώ οχι. Κι οταν λέμε το αγαπούσαν, ήταν αρκετοί έξι μήνες συναστροφής μαζί τους για να πάρω οριστική απόφαση ότι το σιχαίνομαι.<br />Πρώτα είδα ότι το αξιοπρεπές ζευγάρι κατανάλωνε 80% του ημερήσιου χρόνου (ίσως και παραπάνω.... τώρα που το σκέφτομαι δεν ξέρω αν είχαν άλλη συζήτηση) σε λογαριασμούς, υπολογισμούς, σχέδια που είχαν να κάνουν πάντα με τα ρήματα "αγοράζω" "πουλάω" "καταθέτω" και άλλες χαριτωμένες λέξεις του είδους "καλύτερος τόκος" , "ευκαιρίες αγοράς", και η ύψιστη ιδέα σε μια λέξη που την είχαν αναγάγει σε θεότητα... Οικονομία.<br /><br />Εξι μήνες αρκούσαν για να αισθανθώ πως μπορείς να τα μετράς όλα στο "ζύγι".<br />Οπου η ζυγαριά είχε πάντα από τη μία μεριά το "τι με συμφέρει" κι από την άλλη το "πως θα το αποκτήσω πάση θυσία"....<br /><br />Καμμία σχέση με το μέτρον άριστον. Μιλάμε για μια λατρεία. Λατρεύω το χρήμα, λατρεύω τα τούβλα, και πιο πολύ απ΄ολα λατρεύω το ίδιο το χρήμα. Να μαζεύεται. Να συμπληρώνονται βιβλιάρια, να έχουν καλό τόκο. Ν'αγοράσω κι αλλα τούβλα. Να νοικιάζω. Να μαζεύω τα νοίκια. Ν΄ανοίξω μια μικρή κλινική. Και μετά κάτι μεγαλύτερο. Να πάρω και δεύτερο αυτοκίνητο. Πιο μεγάλο σπίτι. Και μετά πιο μεγάλη ακομα επιχείρηση. Κι αλλα νοίκια. Κι αλλα κερδη. Να γίνω και νομαρχιακός σύμβουλος. Να βοηθήσω και το κομμα. Ισως να μπω και στη βουλη κάποια μέρα. Η να μπουν τα παιδιά μου. Και να πεθάνω...<br /><br />Υπήρξαν στιγμές που πολλοί άνθρωποι γύρω τους, φίλοι, βρέθηκαν σε μεγάλη ανάγκη. Εξαφανιζόντουσαν για να μην ακούσουν για δανεικά. Υπήρξαν στιγμές που τα παιδιά τους είχαν άλλες ανάγκες από το "πρόγραμμα". Ούτε συζήτηση.<br />Αλλωστε σιγά σιγά κι εκείνα γίναν το ίδιο. Ολα τα επι μέρους συναισθήματα ήταν σε συνάρτηση με το κέρδος. Κάναν όντως καλούς γάμους. Γίναν γνωστοί για διάφορους λόγους. Στο τέλος είχαν κερδίσει το κοινωνικό γλύψιμο. Την αποδοχή του κοσμάκη.<br /><br />Από τότε γνώρισα πάρα πολλούς ανθρώπους που προσκύναγαν τον ίδιο θεό. Πάρα πολλούς. Και κάθε φορά σκεφτόμουν το ίδιο.<br />Αν εκείνος ο γιατρός ήταν ο Πρωθυπουργός μου, κι εγώ ο εργάτης του, ήταν πολύ απλό τι θα έκανε μόλις θα καταλάβαινε ότι χάνομαι.... Θα εξαφανιζόταν. Θα έλεγε ψέματα. Θα έβρισκε τρόπους να με αποφύγει. Θα ήταν δίπλα μου μόνο αν υπήρχε κέρδος.....<br />Δεν μπορείς να φτάσεις κάπου αν δεν έχει ποτίσει μέσα σου, μέχρι τη τελευταία σταγόνα συνείδησης η αγάπη για συγκεκριμένα πράγματα.<br />Και όχι δεν μπορείς να τα συνδυάσεις όλα μάζι.<br /><br />Ισως αργότερα, αφού φτάσεις κάπου, κι αφού θέλεις να παραστήσεις το καλό κάνεις και κάποια ελεημοσύνη ή δώσεις καμμιά δωρεά σε κανένα εκλησάκι, έτσι για τα πεθαμένα σου(η για να γλυτώσεις φόρους...)<br />Ομως για να φτάσεις εκεί, χίλια δυο πράγματα πρέπει να γίνουν δευτερεύουσαν σημασίας. Η ακόμα καλύτερα πρέπει να τα εξαφανίσεις απο τη σκέψη σου. Πρέπει να μείνουν κάπου θαμένα μακριά από σένα , τόσο που στο τέλος δεν ξέρεις κι εσύ ο ίδιος αν τα έχεις καν ποτέ...<br /><br />Κάπου στο ενδιάμεσο μεταξύ εκείνων που έχουν την εξουσία και το χρήμα σαν θεούς, κι εκείνων που έχουν ξορκίσει με θράσος από μέσα τους ότι έχει σχέση μ΄αυτά (δηλαδή τους λίγους αμετανόητους τρελλούς) κυκλοφορεί μπερδεμένος ο κοσμάκης.<br />Παλεύοντας να έχει κάτι περισσότερο χωρίς να γίνει κάτι λιγώτερο. Ο κοσμάκης που μαθαίνει να προσαρμόζει τα όνειρά του, τα ταλέντα του, τα χαρίσματά του σε σχέση με το όποιο κέρδος. Ο κοσμάκης που φοβάται να γίνει σαν τους τρελούς και που γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν θα γίνει ούτε σαν το γιατρό, αλλά μαθαίνει να το ονειρεύεται.<br /><br />Και χάνεται...<br /><br />Μεγάλο ζόρι αδελφέ μου. Να ζεις σε μια κοινωνία που όλα έχουν γίνει τελικά όπως τα ονειρεύτηκε ο γιατρουδάκος και εσύ να μη ξέρεις κανένα γιατρικό..<br />Μεγάλο ζόρι να είναι όλο το η σύστημα που καθορίζει τη ζωή σου διαμορφωμένο στα ιδανικά του γιατρουδάκου κι εσύ να μην είσαι, αλλά να πρέπει. Και να μην έχεις ούτε φωνή, ούτε δύναμη, ούτε τρόπο να βγεις απ΄έξω.<br /><br />Κι όλα αυτά να τα αποκαλείς ελευθερία.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-1717787816229405448?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-32274199800102508062009-02-28T21:10:00.004+02:002009-02-28T21:40:18.498+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_TVpEIv3PIHs/SamMhh5WE-I/AAAAAAAAAus/L78IbxWeuvY/s1600-h/calamari.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 229px; height: 215px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_TVpEIv3PIHs/SamMhh5WE-I/AAAAAAAAAus/L78IbxWeuvY/s320/calamari.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307928143495304162" border="0" /></a><br />Επέσατε θύματα καλαμάρια κι εσείς<br />σε άνιση μαχη κι αγώνα!<br /><br />Αδέλφια προσοχή με μέτρο η νηστεία μη πάθουμε και τίποτα απο τη πείνα. Γιατί άλλο περίμενα να δω σήμερα στο σουπερ μάρκετ κι άλλο είδα.<br />Είχα συνηθίσει τόσες μέρες να βλέπω τις νοικοκυρές με τα μικρά καλαθάκια και το κομπιουτεράκι στο χέρι να στήνονται στην ουρά ταμείο express (μέχρι 10 κομμάτια).<br /><br />Και ξαφνικά σήμερα έζησα την αναβίωση του καροτσιού! Οπου μέσα προεξείχαν κάτι προκάμια από χταπόδια, κάτι κεραίες από γαρίδες, κάτι ταραμάδες να ξεχυλίζουν....<br /><br />Τι έγινε ρε παιδιά??? Δώσαν σαρακοστοδάνεια οι τράπεζες και δεν το πήρα χαμπάρι? Κάτι τέτοια κάνετε τα βλέπει ο Κωστάκης και κοιμάται με ήσυχη τη συνείδηση. Κι εγώ παθαίνω ένα κάτι. Γιατί δε μου βγαίνουν οι λογαριασμοί με τίποτα....<br /><br />Με 20 ευρώ αύξηση που πήρα υπολόγισα δε μου βγαίνει εκείνο το καρότσι μαμούθ . Αντε να μου βγαίνει αν μέσα έχει κωλόχαρτα, κανα πακέτο μακαρόνια, μια σάλτσα και κανα τοστάκι. Οπότε κάτι δε πάει καλά. Κάτι ξέρουν οι άλλοι και δεν μου το λένε....<br /><br />Εκτός κι αν αρχισαν να πουλανε κανα χωραφάκι για να πάρουν καλαμαρια. Εκτός κι έπεσα στη περίπτωση και εκείνη τη δεδομένη στιγμή στο σουπερ μάρκετ είχαν πέσει εξωγήινοι! Οτι κι αν ηταν πάντως μου έκανε πολύ εντύπωση. Και μιλάμε για λαϊκή συνοικία. Καμμιά σχέση με ΒΠ. Καμμιά σχέση με τις γκαλερι εδεσμάτων της Πλατείας...<br /><br />Τώρα πάλι βέβαια θυμήθηκα μια ιστορία του Χότζα που μου έλεγε ο πατέρας μου παλιά. Λες?<br /><br />Λέει λοιπόν ο Βεζύρης στο Χότζα που ήταν ο υπουργός του των οικονομικών<br />-Πήγαινε έξω και δες τι κάνει ο λαός μου να μου πεις<br />Πάει ο Χότζας γυρνάει του λέει<br />-Βεζύρη μου τους βλέπω γυρνάνε ψωνίζουν, βγαίνουν καμμιά βόλτα αλλά δεν μοιάζουν και πολυ ευχαριστημένοι<br />-Βάλτους κι άλλους φόρους Χότζα, και μετά βγες πάλι έξω και πες μου τι γίνεται<br />Βγαίνει ο Χότζας γυρνάει και λέει<br />-Βεζύρη μου έχει αρχίσει μια αναστάτωση, δεν βγαίνουν πια τόσο έξω, δεν αγοράζουν οπως πριν και μοιάζουν αγριεμένοι<br />-Βάλτους κι άλλους φόρους και ξαναπές μου<br />Πράγματι γυρνάει και του λέει,<br />-Βεζύρη , η αγορά χάλια, κανείς δε πουλάει κανείς δεν αγοράζει, διασκέδαση μηδέν, ο κόσμος έχει βγάλει κάτι μαχαίρια και τ΄ακονίζει με το μάτι αγριεμένο, αρχίζω και φοβάμαι<br />-Βάλτους κι άλλους φόρους και ξαναέλα<br />Γυρίζει ο Χότζας μετά από λίγες μέρες αναστατωμένος...<br />-Βεζύρη μου δε καταλαβαίνω τίποτα. Το σκηνικό έχει αλλάξει τρομερά. Είναι όλοι έξω στις ταβέρνες, τρώνε πίνουν, γλεντάνε, της κακομοίρας γίνεται!!!<br />-Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, λέει ο βεζύρης κουνώντας το κεφάλι, τώρα είναι τα ζόρια Χότζα και να δούμε τι θα κάνουμε....<br />- Μα γιατί Βεζύρη μου αφού όλοι μοιάζουν να γλεντάνε<br />-Δε γλεντάνε Χότζα. Κατάλαβαν ότι θα τους τα φάμε όλα και τα τρώνε πριν προλάβουμε....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-3227419980010250806?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-20138367356540496712009-02-27T14:57:00.002+02:002009-02-27T14:59:47.372+02:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CZYVSIO%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} /* List Definitions */ @list l0 {mso-list-id:99879753; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:1411291416 67633167 67633177 67633179 67633167 67633177 67633179 67633167 67633177 67633179;} @list l0:level1 {mso-level-tab-stop:36.0pt; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt;} ol {margin-bottom:0cm;} ul {margin-bottom:0cm;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal">Σας έχω πει τη πρώτη τρομάρα που πήρα στη ζωή μου ποιά ήταν?</p> <p class="MsoNormal">Πρέπει να πήγαινα στη πρώτη ή Δευτέρα τάξη του δημοτικού. Ετοιμαζόμουν το βράδυ να κοιμηθώ στο ωραίο μου κρεβατάκι αλλά δυστυχώς εκείνη τη μέρα είχε περάσει μια γειτόνισα «καλοπροαίρετη» απ΄το σπίτι. Η οποία είδε που κοιμόμουν κοίταξε με ύφος Σέρλοκ γύρω γύρω και μετά αναφώνησε σαν είκοσι μοιρολογήστρες μαζί! <br />Τι είναι αυτό????</p><p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Το αυτό ήταν ένας καθρέφτης που η μανούλα μου είχε βάλει στο τοίχο του δωματίου.</p> <p class="MsoNormal">Και πριν προλάβει κανείς ν΄απαντήσει η κυρά Λενίτσα παίρνει ένα σεντόνι και σκεπάζει το καθρέφτη.</p> <p class="MsoNormal">Τι ζώνη του λυκόφωτος μου λέτε.... εγώ να δείτε πως ένοιωσα. </p> <p class="MsoNormal">Πιθανότατα πρέπει να φρίκαρα γιατί είδα τη μαμά να μ΄αγκαλιάζει και να λέει </p> <p class="MsoNormal">Κυρά Λενίτσα τι κάνεις εκεί?</p> <p class="MsoNormal">Και τότε ήρθε η απάντηση που μούριξε τη χαριστική βολή.</p> <p class="MsoNormal">Κι αν το κορίτσι κοιταχτεί νύχτα στο καθρέφτη θες να το δει ο διάολος???</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Τι μου λέτε εσείς τώρα για θρίλερ και κουραφέξαλα....</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Η κυρά Λενίτσα έφυγε λίγο μετά χωρίς τύψεις, άντε όμως μετά εμένα να μου εξηγούσε η μαμά μου τα παρακάτω :</p> <ol style="margin-top: 0cm;" start="1" type="1"><li class="MsoNormal" style="">Τι συμβαίνει στο καθρέφτη το βράδυ,</li><li class="MsoNormal" style="">Τι σκεπάσε με το σεντόνι, και το κυριώτερο</li><li class="MsoNormal" style="">Τι στο διάολο είναι ο διάολος!!!</li><li class="MsoNormal" style=""> <br /></li></ol> <p class="MsoNormal">Η μαμά θεώρησε καλό να μου πει απλά τη λέξη «κουταμάρες» εμένα όμως μου είχε κάτσει ότι κάποιο μεγάλο μυστικό μου κρύβουν.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Πρέπει να ήταν η πρώτη φορά δε που άκουσα τη λέξη διάολος.</p> <p class="MsoNormal">Συνεπώς, η πρώτη εντύπωση που αποκόμισα γι΄αυτόν, θα ήταν πιθανά ότι, τρυπώνει σε καθρέφτες, μπορεί να τρυπώσει στο δικό μου καθρέφτη, βράδυ, και αμα κοιτάχτω θα με δει.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Οπως καταλαβαίνετε από εκείνη τη νύχτα τρία πράγματα ήταν σίγουρο ότι θα πήγαιναν στραβά στη ζωή μου </p> <p class="MsoNormal">Οι καθρέφτες</p> <p class="MsoNormal">Το κοίταγμα σ΄αυτούς</p> <p class="MsoNormal">Και η νύχτα</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Προσέξτε πόσο απλό είναι να χαλάσεις τη γαλήνη ενός παιδιού χωρίς να κάνεις τίποτα το παράνομο. Πως μπορείς δηλαδή στη ζούλα να πετάξεις ένα σεντόνι στην εικόνα κάποιου και να του σπείρεις το συναίσθημα του φόβου.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Συνήθως κάπου σ΄αυτή τη φάση ακολουθεί «η λύση»</p> <p class="MsoNormal">Γιατί η μεν μαμά μου που δεν πίστευε τίποτα απο αυτά δεν ξαναμίλησε για το θέμα. Εμένα όμως που μ΄ετρωγε κατέφυγα στις εφεδρείες. Δηλαδή τη γιαγιά μου (έμοιαζε άλλωστε λίγο με τη κυρα Λενίτσα) </p> <p class="MsoNormal">Κι εκεί ήρθε η λύση.</p> <p class="MsoNormal">Μη φοβάσαι Βασούλα, θα βάλουμε μια εικόνα του χριστούλη και θα σε φυλάει,. Δεν θα πάθεις τίποτα.</p> <p class="MsoNormal">Κάπως έτσι στους περισσότερους ανθρώπους έγινε η πρώτη κατήχηση. Ετσι αυθόρμητα. Χωρίς ερωτήσεις, χωρίς προκαταρκτικά. Με μια βεβαιότητα να βγαίνει σαν να μην υπήρχε τίποτα στο κόσμο που να μπορούσε να αμφισβητήσει τα «λεγόμενα»</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Ο διάβολος είναι εκεί. Ο καθρέφτης τη νύχτα είναι κακός. Ο χριστούλης θα σε σώσει.</p> <p class="MsoNormal">Ο φόβος, το μέσον, ο σωτήρας.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε.</p> <p class="MsoNormal">Τώρα μπορείτε να φανταστείτε κάτι? <span style=""> </span>όσα πράγματα κι αν <span style=""> </span>ξεπέρασα, όσα βιβλία κι αν διάβασα, όσο αλλοιώς κι αν είδα τα πράγματα το βράδυ, αν χρειαστεί να «κοιταχτώ» βαθειά μέσα μου έχω κι ένα ψιλοφόβο ακόμα......</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Είναι τόσο βαθειά η δυσειδαιμονία για τη ζωή, τόσο έντεχνα πλασαρισμένα τα μέσα εκφοβισμού και τόσο επίσης έντεχνα πλασαρισμένοι οι σωτήρες που ότι και να κάνεις στο βάθος του μυαλού ένα σεντονάκι το φυλάς καλού κακού.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Κάποια φορά μιλώντας με τα παιδιά μου τους αποκάλυψα ένα ψυχαναγκασμό που είχα όταν περπάταγα στα πεζοδρόμια. Λες και κάτι σήμαινε, προσπαθούσα πάντα να μην πατάω τις γραμμές που χώριζαν τα πλακάκια.</p> <p class="MsoNormal">Το σοκαριστικό όμως δεν ήταν αυτό που είπα.Ηταν η απάντηση που έλαβα. Με κοίταξαν και τα δύο γεμάτα έκπληξη και μου είπαν...</p> <p class="MsoNormal">«Κι εμείς το ίδιο κάνουμε!!!!!»</p> <p class="MsoNormal">Απαιχτος ο άνθρωπος....</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Οπως άπαιχτοι είναι εκείνοι που τόσο νωρίς και τόσο βαθειά κατόρθωσαν να ανιχνεύσουν το τρόπο για να τον κάνουν να μοιάζει μια μαριονέτα επαναλαμβανόμενοι.</p> <p class="MsoNormal">Ξεσκεπάστε αυτους που φωλιάζουν το φόβο μέσα σας....</p> <p class="MsoNormal">Ξεφτιλίστε όποιον τόσο ανέμελα σας τρομάζει....</p> <p class="MsoNormal">Στείλτε αλήθεια στο διάολο εκείνους που έτσι χωρίς καμμιά ενοχή σας πεθαίνουν.... </p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-2013836735654049671?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-73251868525196215932009-02-26T09:58:00.002+02:002009-02-26T10:01:48.026+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_TVpEIv3PIHs/SaZL2c8T6KI/AAAAAAAAAuc/EnnLYPupyXM/s1600-h/The_Man_from_Earth.png"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 247px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_TVpEIv3PIHs/SaZL2c8T6KI/AAAAAAAAAuc/EnnLYPupyXM/s320/The_Man_from_Earth.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307012609756883106" border="0" /></a><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CZYVSIO%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal">Μια ταινία που συμβουλεύω να δείτε. Κυκλοφορεί σε <span style="" lang="EN-US">dvd</span>. Μια αλλοιώτικη ταινία επιστημονικής φαντασίας που δίνει τροφή για όμορφη μπόλικη συζήτηση και σκέψεις.. <br /></p> <p class="MsoNormal">Από τον συγγραφέα του «Star Trek» και «Της ζώνης του λυκόφωτος».</p> <p class="MsoNormal">Οταν την είδα δεν αισθάνθηκα ότι έβλεπα ταινία. Είχα μια αίσθηση ότι βρίσκομαι στο ίδιο δωμάτιο με τους πρωταγωνιστές κι έχω κι εγώ το δικό μου συγκεκριμένο ρόλο.</p><p class="MsoNormal">Η ταινία ήταν μια πρόσκληση-πρόκληση στην προσωπική μας εσωτερική αναζήτηση. <br /></p> <p class="MsoNormal">Η υπόθεση πολύ σύντομα γιατί δεν είναι από τις ταινίες που πρέπει να είσαι προετοιμασμένος. Είναι καλύτερα να βρεθείς εκεί χωρίς να ξέρεις τι θα συμβεί, όπως ακριβώς και οι πρωταγωνιστές. Πρέπει να βιώσεις την έκπληξη σιγά-σιγά και δύσπιστα. <br /></p> <p class="MsoNormal">Μια ομάδα από επιστήμονες συγκεντρώνονται στο σπίτι ενός φίλου επιστήμονα που ετοιμάζεται να τους αποχαιρετήσει και να φύγει σε άγνωστη κατεύθυνση. Πριν φύγει αποφασίζει να τους κάνει μια αποκάλυψη. Είναι ένας άνθρωπος «Cro-Magnon»... </p> <p class="MsoNormal">Δείτε το....</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-7325186852519621593?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-39080031185807192052009-02-25T10:49:00.001+02:002009-02-25T10:51:20.055+02:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CZYVSIO%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal">Φίλοι με έχουν ρωτήσει αρκετές φορές πως ξεκίνησε η ενασχόλησή μου με τη λογοτεχνία του φανταστικού (της οποίας είμαι λάτρης από πολύ παλιά). Σκέφτηκα λοιπόν σήμερα να γράψω την άποψή μου γι΄αυτό που ονομάζουμε «κόσμο του φανταστικού»</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Πως θα ήταν δυνατόν να μην μου αρέσει η επιστημονική (και μη ) φαντασία εφόσον έτσι μ΄εμαθαν να ζω?</p> <p class="MsoNormal">Ολη τη ζωή όπως μου την εξήγησαν, οι απαντήσεις που μου έδωσαν στα πιο μεγάλα ερωτήματα, ανήκαν στη σφαίρα της φαντασίας. Κι αυτό όχι τυχαίοι άνθρωποι. Οι δάσκαλοί μου , η θρησκεία μου, οι συγγενείς, η πολιτεία η ίδια...</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Στα τρία μεγάλα ερωτήματα της ύπαρξης κάθε απάντηση που μου δόθηκε ξεκίναγε από τη κλασική παραμυθένια φράση «μια φορά κι ένα καιρό»</p> <p class="MsoNormal">Φράση που αυτόματα μ΄εβαζε στη θέση ότι θ΄ακούσω μια ιστορία <br />«μακρινή», «που έζησαν άλλοι», «που μεταφέρθηκε στους αιώνες από στόμα σε στόμα», «που δεν έχει γιατί και πως» αλλά που εγώ έπρεπε να τη πιστέψω. Γιατί αλλοιώς τι?... (σ΄αυτό το τι παίχτηκε όλο το παιχνίδι)</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Η διαφορά μεταξύ των κλασσικών παραμυθιών και αυτής της ιστορίας είναι ότι τα μεν παραμύθια είχαν πάρει πιστοποιητικό ότι δεν είναι αληθή, ενώ η άλλη ιστορία ενώ είχε όλες τις προυποθέσεις να είναι ένα ακόμα καλό παραμύθι πήρε πιστοποίηση ότι είναι η απάντηση στα «πάντα». Ηταν ένα παραμύθι αγνώστου συγγραφέα που ο καθένας μπορούσε άνετα να βάλει όποια υπογραφή το βόλευε καλύτερα.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Μια φορά κι ένα καιρό λοιπόν η κοκινοσκουφίτσα πήγε στο δάσος....</p> <p class="MsoNormal">Μια φορά κι ένα καιρό όμως ένας ασπρομάλης γέροντας πήρε λάσπη και νερό κι έφτιαξε ....το πατέρα μου και από το πλευρό του τη μάνα μου!</p> <p class="MsoNormal">Στη πρώτη ιστορία ευτυχώς ήμουν αμέτοχη. Ούτε το λύκο γνώριζα, ούτε τη κοκινοσκουφίτσα.</p> <p class="MsoNormal">Στη δεύτερη ιστορία όμως τα πράγματα ήταν πιο σοβαρά. Γεννήθηκα , μεγάλωσα, οριοθετήθηκε όλη η ύπαρξή μου, στα όρια αυτής της ιστορίας.</p> <p class="MsoNormal">Στην ιστορία αυτή ο Θεός αφού έφτιαξε τους γονείς μου, τους έβαλε σ΄ενα κήπο, τους έδωσε όλα τα καλά του κόσμου και τους είπε μόνο να μη φάνε ένα μήλο.</p> <p class="MsoNormal">Εκείνοι δεν ξέρω για ποιό λόγο είχαν τέτοιο κόλλημα με το μήλο, απ΄οτι ξέρω μεσολάβησε κι ένα φίδι που τους έπεισε, φάγανε το μήλο κι αυτό ήταν το πρώτο αμάρτημα στην ιστορία.</p> <p class="MsoNormal">Ο δημιουργός τους λοιπόν τους πέταξε έξω από το κήπο, καταράστηκε και τους δυο στους αιώνες των αιώνων και στη μητέρα μου είπε ότι θα με γεννήσει με πόνο στο δε πατέρα μου ότι θα φτύσει αίμα μέχρι να με μεγαλώσει.</p> <p class="MsoNormal">Καθώς το θρίλερ (συγνώμη η ιστορία ήθελα να πω) προχωράει προστίθενται κι άλλα πολλά. Φόνοι, αιμομιξίες, σφαγές παιδιών, κατακλυσμοί, σεισμοί, λιμοί, αρρώστειες, γριές που γεννάνε, γέροι παιδόφιλοι, κι ότι βάζει ο νους του ανθρώπου.</p> <p class="MsoNormal">Και δε σταματάει ούτε εκεί. Αφού η ζωή είχε προκαθοριστεί ότι θα είναι ένα τέτοιο μπουρδέλο, ούτε στο θάνατο δεν θα βρίσκε κανείς λύτρωση αφου αν στη ζωή δεν είχε υπακούσει σε συγκεκριμένες εντολές θα πέρναγε σ΄ενα τόπο που λέγεται κόλαση και θα τσουρουφλιζόταν στους αιώνες των αιώνων αμήν.</p> <p class="MsoNormal">Αλλά ούτε κι εδώ σταματάει. Γιατί θαρχόταν μια μέρα που ζωντανοί και νεκροι (όπως ήταν εκείνη τη στιγμή, με μισές σάρκες, ή μόνο σκελετοί, η φρέσκοι σκουληκιασμένοι) θα ενωνόντουσαν με τους ζωντανούς κι εκεί θα έπεφτε το τελικό τσεκούρι.</p> <p class="MsoNormal">Φυσικά στο ενδιάμεσο απ΄ολα αυτά υπήρχε η σωτηρία. Είχε σταλεί ο υιός του δημιουργού στη γη ο οποίος μας προειδοποίησε για όλα αυτά κι έτσι αμαρτία ουκ έχει κανείς πια, εκτός από τους αμετανόητους που θα συνεχίσουν να είναι ξεδιάντροπα βλάσφημοι έναντι του αρχικού σχεδίου.</p> <p class="MsoNormal">Στους ξεδιάντροπα βλάσφημους έμαθα ότι ανήκουν όλοι εκείνοι που δεν πιστεύουν τα παραπάνω.</p> <p class="MsoNormal">Ασχετα αν στη ζωή μου θα ήμου το πιο καλό παιδάκι του κόσμου, άσχετα αν δεν θα πείραζα μυρμήγκι, αν δεν πίστευα όλα τα παραπάνω, αν δεν τελούσα ορισμένα τελετουργικά, θα ψηνόμου αιώνια στη κόλαση.</p> <p class="MsoNormal">Το φοβερώτερο απ΄ολα όμως ήταν ότι ολόκληρο το σύμπαν θα τσέκαρα αν πάσα στιγμή με διάφορους απεσταλμένους αν τηρούσα τις εντολές ή όχι.</p> <p class="MsoNormal">Εκεί είναι που άρχισα να παθαίνω τη πρώτη κρίση πανικού.</p> <p class="MsoNormal">Γιατί συνειδητοποίησα ότι δεν υπήρχε μέρος να κρυφτώ.</p> <p class="MsoNormal">Δεν έφτανε που γεννήθηκα αμαρτωλή, χωρίς να έχω καταλάβει το γιατί, δεν φτάνει που από τα εκατό πράγματα που ένοιωθα να γεννιούνται μέσα μου, τα 99,9% είχαν χαρακτηριστεί από σιχαμερά έως ύψιστα αμαρτήματα, το χειρότερο απ΄ολα ήταν ότι δεν μπορούσα να κρυφτώ πουθενά!</p> <p class="MsoNormal">Ακόμα και στη πιο μικρή γωνιά του σπιτιού με έβλεπε ... κάποιος (που εγώ δεν έβλεπα). Ακόμα και στην πιο ασήμαντη πράξη έπαιρνα βαθμολογία......</p> <p class="MsoNormal">Οπως καταλαβαίνετε αυτό αυτόματα δημιουργεί, χωρίς δεύτερη κουβέντα, το λεγόμενο σύνδρομο καταδίωξης. Και με το δίκιο μου βέβαια.</p> <p class="MsoNormal">Αφού δεν είχα τόπο να σταθώ χωρίς να υπάρχει από πάνω μου μια ανελέητη ράβδος που οποιαδήποτε στιγμή θα μου έλυωνε το κεφάλι, πως να μη φοβάμαι?</p> <p class="MsoNormal">Φόβος λοιπόν το πρώτο δώρο που μου έκαναν σ΄αυτή τη ζωή.</p> <p class="MsoNormal">Και πως θα μπορούσα να απαλύνω το μαρτύριο? Υπήρχε τρόπος. Ζητώντας συνέχεια συγνώμη....</p> <p class="MsoNormal">Σύνδομο ενοχικό λοιπόν το δεύτερο δώρο.</p> <p class="MsoNormal">Και πως ήταν ο καλύτερος τρόπος να ζητάω συγνώμη? Γονατιστή ψιθυρίζοντας ακατάπαυστα συγνώμη για το κάθε τι, με τη μούρη να κοιτάει το πάτωμα.</p> <p class="MsoNormal">Ταπείνωση λοιπόν το τρίτο δώρο.</p> <p class="MsoNormal">Η ιστορία όμως είχε μια πολύ περίεργη παράμετρο. Αυτά τα πράγματα ήμασταν υποχρεωμένοι όλοι να τα κάνουμε. Δηλαδή συγνωμη ζήταγα εγώ, συγνώμη κι σχιζοφρενής δολοφόνος της διπλανής μου πόρτας που είχε καθαρίσει καμμιά εκατοστή για τη πλάκα του. Και οι δύο ίδιοι στα μάτια του δημιουργού! Αλλά ήταν τόσο φιλευσπλαχνος που αν ζητούσε κι ο σήριαλ συγνώμη, συγχωρεμένος θα ήταν.</p> <p class="MsoNormal">Οπότε πολύς κόσμος το πήρε αυτό γραμμή κι έτσι έκανε το αυτονόητο. Λήστευε, σκότωνε, αδικούσε, αμάρτανε όλη τη ζωή κι όταν έπερνε πρέφα ότι φτάνει το τέλος έλεγε...... <span style="" lang="EN-US">sorry</span>….δεν θα το ξανακάνω κι όλα καλά!</p> <p class="MsoNormal">Αφού κατέληξα<span style=""> </span>λοιπόν να τρώω και να σκέφτομαι μήπως κάποιο από τα φαγιά που έφαγα με βάζει στη μαύρη λίστα, αφού διασκέδαζα και σκεφτόμουν μήπως είναι πολύ ξεδιάντροπο αυτό που κάνω?, αφού έκανα έρωτα (συγνώμη αυτό δεν έπρεπε ούτε να το πω) κι έλεγα τώρα έχω φάει όλα τα μαρτύρια της κολάσεως στη μούρη......</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Δεν άντεχα άλλο αυτό το πράγμα.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Ρώταγα με αγωνία όποιον έβρισκα μπροστά μου. Ρε παιδιά μήπως κάποιος κάνει λάθος? Μήπως μας έχουν δώσει λάθος πληροφορίες και παιδευόμαστε έτσι άδικα? Εχουμε τσεκάρει που είναι πρώτη πηγή? Εχει δει κανείς κάτι που να αποδεικνύει όλα αυτά που λέμε?</p> <p class="MsoNormal">Με το που έλεγα τη λέξη «αποδεικνύει» πεταγόταν κάποιος από απέναντι και με βαθυστόχαστο ύφος μου έλεγε «πίστευε και μη ερεύνα»</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Και τότε μου ήρθε στο μυαλο το εύλογο ερώτημα.</p> <p class="MsoNormal">Ρε μπας κι η κοκινοσκουφίτσα είχε πάει όντως στο δάσος, μπας κι ο λύκος είχε ντυθεί γιαγιά και μπας και την έφαγε??? <br />Και τότε πήρα τη μεγάλη απόφαση. Επειδή σαν άνθρωπος όντως μέσα μου πίστευα ότι υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν είμαι «ικανή» να δω από μόνη μου και μόνο μερικοί εκλεκτοί μπορουσαν, κι εγώ ήμουν υποχρεωμένη απλά να πιστεύω......</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Αποφάσισα να τα πιστεύω ΟΛΑ!!!!!</p> <p class="MsoNormal">Αδαμ και Εύα? Ναι!</p> <p class="MsoNormal">Βουδας Ναι! Κούδας ναι!</p> <p class="MsoNormal">Εξωγήινοι, δαίμονες, τριβόλοι, σκιές, τέρατα, δρακονιανοί, άντρες με τα μαύρα, άντρες με τα κίτρινα, άντρες με τα κόκκινα ΣΕ ΟΛΑ ΝΑΙ!!!!!!!!</p> <p class="MsoNormal">Και μπήκα σ΄αυτό που ονομάζουμε χάος.....</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Τότε με μανία άρχισα ν΄αγοράζω παντός είδους βιβλία αρκεί να υπήρχε ένας γαργαλιστικός τίτλος</p> <p class="MsoNormal">Αν μέσα στο τίτλο υπήρχε κάτι σαν</p> <p class="MsoNormal">Απόκρυφο</p> <p class="MsoNormal">Μυστήριο</p> <p class="MsoNormal">Κρυμμένο</p> <p class="MsoNormal">Σκεπασμένο</p> <p class="MsoNormal">Μουλωχτό</p> <p class="MsoNormal">Κάτι ξέρεις κάτι ξέρεις εσύ </p> <p class="MsoNormal">Τότε βρισκόταν αμέσως στη βιβλιοθήκη μου.</p> <p class="MsoNormal">Κι άρχισαν οι μεγάλες μάχες με τους πιστούς. <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Μωυσή εσύ? <span style="" lang="EN-US">Valis </span>εγώ!</p> <p class="MsoNormal">Σατανά εσύ? Κθούλου εγώ!</p> <p class="MsoNormal">Αγγέλους εσύ? Λοιγκορ εγώ! </p> <p class="MsoNormal">Σόδομα και γόμορα εσύ? Ελλάδα, Αθηνα, οδός Τρελαμενοπούλου εγώ.....</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Και σ΄αυτό ακριβώς το σημείο υπάρχει η στροφή 180 μοιρών που κάποιο πρωινό ήρθε έτσι ξαφνικά, απρόσμενα στη ζωή μου.</p> <p class="MsoNormal">Μέσα σ΄ολα αυτά τα άρρωστα, ένοιωσα την ανάγκη η ψυχή μου, το πνεύμα μου να εισπνεύσουν ΥΓΕΙΑ.....</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Να σκαλίσω μέσα σ΄ολο αυτό το σκουπιδαριό και να βρω πότε, πως, που ο άνθρωπος δεν έπασχε από μανία καταδιώξεως, δεν προσκύναγε από το πρωί ως το βράδυ, δεν έλεγε εκατό φορές συγνώμη, δεν ήταν κατ΄ανάγκη αμαρτωλός , που ο άνθρωπος ζούσε με αρμονία με τη φύση του, με τη φύση γύρω του , με το σύμπαν, που κατοικούσε ο δικός μου Θεός...</p> <p class="MsoNormal">Γιατί μέσα μου πίστευα σε πολλά</p> <p class="MsoNormal">Που δεν ήταν βρώμικα, δεν ήταν τόσο μαύρα, τόσο θλιμένα....</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Υπήρχε μια χαρά, ένας σεβασμός για τη ζωή, επιθυμίες που δεν ένοιωσε ποτέ ότι είναι αμαρτίες, πράξεις που δεν αδικούσαν κανέναν, τρόποι συμπεριφοράς που δεν πρόσβαλαν κανέναν άνθρωπο, μια δικαιοσύνη έμφυτη που με οδηγούσε στο να σέβομαι τους γύρω μου, να κατανοώ τα προβλήματά τους και να εκφράζω τα δικά μου σ΄εκείνους σαν συνάνθρωποι, σαν πλάσματα αγαπημένα ενός αγαπημένου θεού.</p> <p class="MsoNormal">Δεν μπορούσα να ανεχτώ ότι τόσοι πολλοί διεφθαρμένοι είχαν το θράσος να δείχνουν με το δάχτυλο εμένα και να μου ζητάνε να τους προσκυνήσω κιόλας.</p> <p class="MsoNormal">Τόση πολλή αδικία που μου μάτωνε τη ψυχή, αρκούσε να λες ένα συγνώμη σ΄ενα αόρατο τοίχο και να τη γλύτωνες έτσι φτηνά.</p> <p class="MsoNormal">Ηθελα ένα κόσμο που εδώ και τώρα να ρυθμίζεται η αδικία. Εδώ και τώρα να υπάρχει συνείδηση του πολίτη για το δίκαιο και το άδικο, για το όμορφο και το άσχημο, για το αμαρτωλό ή όχι, και το δρόμο της αρετής να επιζητά κανείς εδώ για να τιμήσει αυτή τη ζωή κι οχι για να πάρει συγχωροχάρτι για κάποια άλλη που ακόμα δεν έχει γνωρίσει, δεν ξέρει καν αν υπάρχει...</p> <p class="MsoNormal">Ηθελα εδώ τώρα οι άνθρωποι να φτιάξουν το δικό τους παράδεισο και να τρώνε όσα μήλα θέλουν. Γιατί στο κόσμο αυτό η γνώση του «περισσότερου» θα ήταν τιμή και όχι αμαρτία....</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Κι έτσι τώρα, διαβάζω μανιωδώς ΜΟΝΟ επιστημονική φαντασία. Γιατί το χαίρομαι. Τη νοιώθω πιο ειλικρηνή από κάθε άλλο πονηρό βιβλιαράκι που περνιέται για θεόπνευστο.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Φυσικά τώρα πια διαβάζω και άλλα πολλά, και βαδίζω σε νέους δρόμους (και αρκετά παλιούς συγχρόνως) όμως δεν είναι ούτε ο τόπος ούτε ο χρόνος να το αναλύσω...</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Εσείς απλά σκεφτείτε?</p> <p class="MsoNormal">Μήπως πρέπει επι τέλους να δικαιωθεί και η κοκινοσκουφίτσα?<o:p> <br /></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">«Κι όπως είπε και κάποιος , η επιστημονική φαντασία ξεκίνησε από τότε που κάποιος γύρισε στο σπίτι του μετά από τρεις μέρες, κι όταν η γυναίκα του έξαλη τον ρώτησε που γύρναγες, εκείνος της είπε, συγνώμη μ΄είχε καταπιεί ένα ψάρι!!!!!»</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">ΥΣ 1. Ξέρω ότι αυτό το κείμενο από τους συνήθεις κολλημένους θα θερωρηθεί ένα ακόμα βλάσφημο κείμενο. Από δε τους άλλους τους πιο πονηρούς θα θεωρηθεί ένα ταπεινό περιορισμένης αντίληψης κείμενο. Γιατί ξέχασα να σας πω το κόλπο.</p> <p class="MsoNormal">Αν δεν πιστεύεις σε όλα αυτά για τους ταπεινους και το ιερατείο βέβαια είσαι αμαρτωλός. </p> <p class="MsoNormal">Για τους φιλοσοφημένους και ανεβασμένους πνευματικά που όμως κι εκείνοι στα ίδια μονοπάτια γυρνάνε συνέχει δεν έχεις καταλάβει ότι όλα αυτά ήταν συμβολικά κι άλλα ήθελαν να πουν.</p> <p class="MsoNormal">Επειδή τυγχαίνει εγώ να είμαι βλάκας λέω να συνεχίσω να είμαι κι ο θεός ας με συγχωρέσει... αμήν.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">ΥΣ.2. Η αγαπημένη μου φράση είναι «ερεύνα ότι πίστευες»</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-3908003118580719205?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-40965828050926051342009-02-24T17:45:00.002+02:002009-02-24T17:54:27.126+02:00δεν γραφω συχνα εδω, αν και μου εχει δοθει η προσβαση (κατι που με τιμα), γιατι δεν θελω να διακοπτω την απολαυστικη ροη του Βασιλισκου.<br />σημερα θα το κανω, γιατι νομιζω οτι ο συλλογισμος μου κολλαει περισσοτερο στους Ανενταχτους, παρα στους Μαλακες.<br /><br /><span style="font-style:italic;">αν θεωρεις τους αλλους φιλους σου, περιμενεις απο αυτους να σου συμπεριφερθουν σαν φιλοι.<br />αυτο ειναι εγωιστικο.<br />γιατι περιμενεις απο τους φιλους σου να σου συμπεριφερονται σαν φιλοι, να σε ακουνε, να σε υπομενουν, να σε συνδραμουν.<br /><br />αν ομως θεωρεις τον εαυτο σου φιλο καποιου, δεν περιμενεις τιποτα απο αυτον, αλλά αντιθετως, εσυ πρεπει να του προσφερεις σαν φιλος του.<br /><br />αν εισαι φιλος ολων, αλλά δεν απαιτεις απο κανεναν να ειναι φιλος σου, τοτε δεν περιμενεις τιποτα απο κανεναν, αρα κανενος η συμπεριφορα δεν μπορει να σε επηρεασει αρνητικα.<br />αν καποιοι απο αυτους που θεωρεις φιλους σε θεωρησουν φιλο τους, εσυ δεν εχεις τιποτα να χασεις.<br />αν παραμεινουν φιλοι σου, εχουν κι αυτοι να σου δωσουν, αρα κερδιζεις.<br />αν φυγουν, δεν εχασες τιποτα, αφου ο,τι εδωσες, θα το εδινες ουτως ή αλλως στους φιλους σου.<br /><br />που θελω να καταληξω?<br />φιλος του οποιουδηποτε εισαι γιατι το γουσταρεις εσυ, και οχι εκεινος.<br />εκεινος μπορει και να σε απεχθανεται.<br />η φιλια ειναι τροπος ζωης και οχι επιλογη ανθρωπων.</span><br /><br />την Αγαπη μου σε ολους οσους το διαβασουν<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-4096582805092605134?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>johnniebegoodhttp://www.blogger.com/profile/05078439437604726250noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-59600383545294439872009-02-23T22:17:00.000+02:002009-02-23T23:25:08.610+02:00Τα "δεκεμβριανά" πέρασαν<br />Τα σκάνδαλα πέρασαν<br />Η αγανάκτηση για τη Γάζα πέρασε<br /><br />Οπως περνάνε γρήγορα όλα σ΄αυτόν εδώ τον τόπο. Η ενασχόληση των πολιτών διαρκεί τόσο όσο τα δελτία ειδήσεων.<br />Δεν είναι παράξενο. Ούτε χρειάζονται πολυπλοκες εξηγήσεις του φαινομένου.<br />Γενιές οι προηγούμενες και οι τωρινές που μεγάλωσαν απλά με την ιδεολογία "του οπαδού". Οι νεοέλληνες έμαθαν από το παππού τους, το πατέρα τους, να υποστηρίζουν κάποια "ομάδα". Οι σκέψη τους ολόκληρη διαμορφώθηκε σ΄ενα αυθόρμητο χουλιγκανισμο.<br /><br />Κάθε ένας που πέρασε στη πρόσφατη ιστορία μας, λειτούργησε ακριβώς όπως ο "πολύς και τρανός" που αγοράζει μια ομάδα για το κέφι του. Ιδεολογία του "το όποιο συμφέρον" είτε ήταν κυβέρνηση είτε αντιπολίτευση. Ερχοταν, έρχεται για να κανονίζει τις μεταγραφές του. Και το χειρότερο χωρίς να ξέρουμε καν από "που" έρχεται. Γιατί οι "ιεροί σκοποί του" αποδείχτηκαν κούφια λόγια. Στη πράξη όλοι πρόδωσαν με το τρόπο τους τα ιδανικά που ο κάθε οπαδός τους τους εμπιστεύτηκε. Ετσι δεν γίνεται στο γήπεδο?<br /><br />Η παιδεία του νεοέλληνα φτωχή, πρόχειρη σχεδόν ανύπαρκτη. Τα όνειρά του συγκεκριμένα, κατευθυνόμενα, έτσι ώστε να βολεύουν την διατήρηση της άγνοιάς του, να του αναμοχλεύουν κατά βούληση τα πάθη, να τον έχουν συνεχώς μοιρασμένο σε στρατόπεδα "οπαδών".<br /><br />Δεν υπάρχει κριτικη σκέψη. Δεν υπάρχει θέληση για μάθηση. Μισό από κάθε τι έγινε. Μισοτσαντίλας, μισόμαγκας, μισοεπαναστάτης, και τις περισσότερες φορές χωρίς καν να έχει καταλάβει τι πολεμάει. Ποιός είναι ο εχθρός. Ο εχρθός των μισών ελλήνων ήταν ο φίλος των άλλλων μισών και το αντίστροφο. Η τέλεια παγίδα...<br /><br />Και μιλάμε για ένα λαό που έδωσε το αίμα του απλόχερα όποτε του ζητήθηκε. Αυθόρμητα χωρίς δεύτερη σκέψη ο έλληνας έτοιμος να κάνει θυσίες. Ετοιμος να πεθάνει για τη πατρίδα του. Ολοι όσοι πέθαναν σ΄αυτά εδώ τα χώματα θεωρουσαν ότι τοκαναν για το καλό της πατρίδας. Κι όμως ακόμα και οι νεκροί σ΄αυτό εδώ το τόπο δε βρήκαν το σεβασμό που τους άξιζε....<br /><br />Κι έτσι φτάσαμε ήσυχα κι απλά να είμαστε σαν τα μεταλλαγμένα κρέατα. Με μπόλικες τοξίνες στο μυαλό μας, να μολύνουμε ο ένας τον άλλον, αντί για αγορά των πολιτών, δημιουργήθηκε "η αγορά της κουτσομπόλας".<br /><br />Συγκεντρωμένοι οι πολίτες, αντικρίζοντας τη πατρίδα τους να βυθίζεται όλο και πιο πολύ στο τέλμα "κουτσομπολεύουν" κι όταν η συζήτηση ανάψει βγάζουν τα σημαιάκια από τις ομάδες κι ορμάνε στο γήπεδο, μέχρι ο διαιτητής να σφυρίξει τη λήξη. Τότε πάλι τα κεφάλια μέσα.<br /><br />Αλλωστε για να απαιτήσεις να πάρεις κάτι πρέπει νάχεις μάθει ότι υπάρχει. Μπορείς να απαιτήσεις να διεκδηκίσεις να πολεμήσεις για ότι για σένα είναι ανύπαρκτο? Μπορείς να παλαίψεις να ξαναβρεις την αξιοπρέπεια σου αν αυτή σουχει γίνει μια άγνωστη λέξη?<br /><br />Φυσικά όπως σε όλα τα πράγματα υπάρχουν ανάμεσα οι εξαιρέσεις. Και δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι - εξαίρεση σ΄αυτό το τόπο. Είναι πολλοί...<br /><br />Και τώρα τι παίζει? Οι ίδιοι που κάναν ένα κράτος γήπεδο, έχουν βάλει τα δυνατά τους να μπουζουριάσουν και τις εξαιρέσεις σε άλλου είδους ομάδες. Γιατί αυτοί δεν έχουν πρόβλημα να φορέσουν όποια μάσκα χρειαστεί.<br /><br />Σήμερα μπορεί ναναι χριστιανοί κι αύριο άθεοι. Σήμερα δεξιοί κι αύριο αριστεροί. Μπορούνε νάναι μπλε, κίτρινοι, κόκκινοι, πράσινοι όπως οι κόκκοι του απορυπαντικού που ξεπλένει τα πάντα και τα σαρώνει...<br /><br />Τι πρέπει να κάνουμε? Να πάψουμε να είμαστε μονόχρωμοι. Αλλοιώς πως θα δούμε φως?<br /><br />Λυπάμαι που θα στεναχωρήσω τους φίλους μου που έχουν τόσες σιγουριές για το τι πιστεύουν αλλά το ξέρετε το ελάττωμά μου. Πάντα φοβόμουν τη σιγουριά που δεν έχει καμμιά αμφισβήτηση. Τις απόλυτες απαντήσεις χωρίς καν να τεθεί το ερώτημα.....<br /><br />Νοιώθω περισσότερο από ποτέ ότι πρέπει να κάνουμε ένα μεγάλο άλμα σκέψης. Ενα πολύ θαρραλέο άλμα που ίσως χρειαστεί να διαγράψουμε πάρα πολλά απ΄οσα μέχρι σήμερα πιστεύαμε. Και θα επιμείνω σ΄αυτό ακόμα κι αν μοιάσω γραφική σε μερικούς. Δεν με πειράζει. Αρκεί να νοιώσουν οικεία τα λόγια μου αυτοί που το ίδιο αισθάνονται. Τότε δεν θα πάνε άσκοπα....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-5960038354529443987?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-28537100054559167922009-02-22T10:25:00.004+02:002009-02-22T10:49:09.958+02:00<object width="210" height="170"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/vTMOC_Rx9iw&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/vTMOC_Rx9iw&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="210" height="170"></embed></object><br /><br />Βάζεις τη μάσκα σαν να είναι τάχα μια εντελώς τυχαία επιλογή<br />Ενω ξέρεις ολη τη χρονιά αυτό ακριβώς που θέλεις να είσαι και δεν τολμάς<br />Εμφάνιση έκπληξη χωρίς έκπληξη<br />Το γεγονός ότι παριστάνεις κάτι άλλο τον υπόλοιπο χρόνο,<br />δε σημαίνει ότι δε βλέπουν τι ακριβώς είναι η κρυφή σου αμαρτωλή σκέψη<br />Θα περιφέρεσαι ανέμελα χορευοντας με το ποτό στο χέρι προσπαθώντας<br />τάχα να είσαι πιστός στο ρόλο σου και θα το κάνεις με τόση φυσικότητα<br />που θα βάζει μάτι ότι είναι ο ρόλος ΣΟΥ<br />Αποκριες η μόνη γιορτή που κρατάει μια ζωή<br />Μ΄αρέσει<br />Μ'αρέσει να στοιχηματίζω τι στολή θα φορέσεις,<br />Μ'αρέσει να βλέπω να νομίζεις οτι έχεις απλά ντυθεί για τις απόκριες,<br />Μ'αρέσει να παραδέχεσαι αυτό που ονομάζεις απαράδεκτο<br />Εκείνο το συνοθύλευμα από δράκουλες, ανθρώπους νυκτερίδες, ανθρώπους αράχνες, πόρνες πολυτελείας και της δεκάρας, παπάδες με πονηρά υπονοούμενα, σταφιδιασμένες μπεμπουλες με το μπιμπερό κρεμασμένο πονηρά και τη πιπίλα προκλητικώτερη από ποτέ, μάσκες διασήμων σήριαλ κιλλερς-ινδάλματα, κοντέσες και κόντηδες, βασιλιάδες και ζητιάνοι...<br />Ω.. ναι μ'αρέσουν οι απόκριες ακόμα κι αν δεν μοιάζουν πια σε τίποτα με τη γιορτή που κάποτε υπήρξαν. <br />Τώρα είναι στάνταρ το μασκάρεμα.Με ποσοστά. Με target group.<br />Οπως τις υπόλοιπες μέρες.<br />Φέτος τι φοριέται?<br />Πετρούλα?<br />Εφραιμ?<br />Ζορό και κοκινοσκουφίτσα διαχρονικοί..<br />Μασκαράς το αναδυόμενο φετίχ μας<br /><br />Αυτό το πρωί κυρά και το βράδυ πόρνη μας έχει καταστρέψει... <br />Μήπως ήρθε ο καιρός πια ναμαστε το πρωι πουτάνες και το βράδυ κυράδες ?<br />Ετσι για να βρουν η ζωή και το καρναβάλι τη σωστή τους διάσταση βρε αδερφέ!<br /><br />Για σένα που νομίζει ότι μπλοφάρεις...<br /><br />Αντε και μια σάμπα!!!<br /><br /><object width="210" height="170"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/IWKhbR33bww&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/IWKhbR33bww&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="210" height="170"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-2853710005455916792?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-43331889777944865872009-02-20T16:17:00.002+02:002009-02-20T16:20:24.571+02:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CZYVSIO%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Wingdings; panose-1:5 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:2; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 268435456 0 0 -2147483648 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} /* List Definitions */ @list l0 {mso-list-id:1166701419; mso-list-type:hybrid; mso-list-template-ids:7273688 556196 67633155 67633157 67633153 67633155 67633157 67633153 67633155 67633157;} @list l0:level1 {mso-level-start-at:0; mso-level-number-format:bullet; mso-level-text:-; mso-level-tab-stop:36.0pt; mso-level-number-position:left; text-indent:-18.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} ol {margin-bottom:0cm;} ul {margin-bottom:0cm;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal">Πολλοι φίλοι με ρωτούν πως μιλάω συνέχεια για την αρχαία Ελλάδα, και δεν προτείνω βιβλία σχετικά ή συνδέσμους ή οτιδήποτε έχει να κάνει με την αρχαία ελληνική γραμματεία.</p> <p class="MsoNormal">Σ΄αυτό το μπλογκ προσπάθησα να είμαι πάντα ειλικρινής κι ακόμα μια φορά αυτό θα κάνω. Κι η πιο ειλικρινής απάντηση πάντα είναι μια μικρή εξομολόγηση. Ακόμα κι αν σας κουράσω λέω να εξομολογηθώ κάποια πράγματα. Είναι μια καλή ευκαιρία το μπλογκ μια και στην εκλησία δεν πηγαίνω συχνά (πηγαίνω καμμιά φορά βράδυ οταν δεν υπάρχει κανείς γιατί με βοηθάει να σκέφτομαι καλύτερα).</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Δεν προτείνω λοιπόν, απλά γιατί δεν έχω τις απαραίτητες γνώσεις για να κάνω κάτι τέτοιο. Τα διαβάσματά μου σ΄αυτό το τομέα είναι περιστασιακά και κατόπιν επιλογής εντελώς αυθόρμητης.</p> <p class="MsoNormal">Γιατί είναι δύσκολα. Γιατί είναι ο δύσκολος δρόμος. Ακόμα και για τους ανθρώπους σαν και μένα (και πολλοί άλλοι) που νοιώθουν με το ένστικτο πως εκεί πρέπει να βαδίσουν, είναι πολύ δύσκολο να βρουν το δρόμο.</p> <p class="MsoNormal">Δεν αρκεί να θαυμάζεις κάτι. Να βλέπεις ότι είναι σημαντικό. Πρέπει να βρεις το δρόμο για να φτάσεις κοντά του. <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Για να φτάσει λοιπόν κανείς να κατανοήσει και να αισθανθεί μέσα στη ψυχή του μια κοσμοαντίληψη τόσο διαφορετική από αυτήν που έχει γαλουχηθεί κι αυτός κι οι πατεράδες του και οι παπούδες του, πρέπει κατ΄αρχήν να έχει τη θέληση και το θάρρος να<span style=""> </span>γυρίσει το «μέσα – έξω».</p> <p class="MsoNormal">Ο τελικός σκοπός δεν ειναι να μάθεις απ΄εξω κείμενα, να τα αποστηθίσεις σαν παπαγάλος, ν΄αρχίσεις να κυκλοφορείς σε εκδηλώσεις γιορτές και πανηγύρια κι αυτό να είναι η αλλαγή σου.</p> <p class="MsoNormal">Ο τελικός σκοπός πρέπει να είναι να φτιάξεις καινούργιο συκώτι, καινούργια πνευμόνια, καινούργια καρδιά, καινούργιο σώμα, καινούργιο τρόπο αντίληψης.</p> <p class="MsoNormal">Να επανεκτιμήσεις από την αρχή κάθε τι που έχεις μάθει και να δίωξεις κάθε ψέμα που σου έχουν φορτώσει ή που κι εσύ ο ίδιος έχεις φορτώσει στον ευαυτό σου.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Κι εγώ είμαι μακριά ακομα από κάτι τέτοιο ακόμα.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Κουβαλάω τις φοβίες μου, τους ενδοιασμους, δεν έχω σιγουριές, ουτε έτοιμες απαντήσεις. Βαδίζω στα τυφλά νοιώθοντας ότι ο δρόμος που μου σερβίρισαν μέχρι τώρα δεν μ΄αρέσει. Αντίθετα στη λιγοστή επαφή μου με εκείνη την άλλη μακρινή χαμένη κάποιους αιώνες πριν πατρίδα, νοιώθω μια μαγεία, ένα ενθουσιασμό σαν να ανακαλύπτω τα πάντα από την αρχή.</p> <p class="MsoNormal">Νοιώθω μια γαλήνη πρωτόγνωρη πλησιάζοντας όλο και πιο πολύ. Κι είναι πάρα πολύ δύσκολο να μάθεις ν΄αγαπάς τη γαλήνη. Γιατι μας έχουν μάθει να ειμαστε συνέχεια ερμαια ενός απαίσιου πνευματικού θορύβου.</p> <p class="MsoNormal">Νομίζουμε ότι είμαστε σπουδαίοι όταν κάνουμε θόρυβο. <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Η μη συχνή αναφορά μου λοιπόν στην αρχαιοελληνική γραμματεία είναι απλά θέμα σεβασμού. Οπως ένας μικρός μαθητης έχει απέναντι στο δάσκαλο.Σ΄ενα δάσκαλο που έχει καταφέρει να του εμπνεύσει σεβασμό.</p> <p class="MsoNormal">Δεν ξερει ακόμα ο μαθητής πόσα θα μάθει, τι όνειρα λίγο λίγο θα δημιουργούνται από μέσα του, πόσα ταξίδια ψυχής θα κάνει ακολουθώντας τους γλυκούς μονολόγους του δασκάλου, ξέρει όμως ότι πρέπει ν΄ακούσει γιατί «το νοιώθει». <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Τώρα αν με ρωτήσετε βέβαια πως και ξεκίνησαν όλα αυτά, εδώ θάναι δύσκολο ν΄απαντήσω. Πάει πολύ πίσω στο χρόνο. Ισως από το γεγονος ότι προέρχομαι από μια γη που η φαντασία, οι αισθήσεις οργιάζουν.<span style=""> </span>Την Αρκαδία. Ισως γιατί ο πατέρας μου είχε ξεχάσει να με κοινωνήσει όπως όλοι οι καθως πρέπει πατεράδες, αλλά δεν είχε ξεχάσει να μου μιλήσει για τους μυθους και τους θρύλους της μάνας γης.</p> <p class="MsoNormal">Κάπως έτσι πρέπει να μπήκε ο διάολος μέσα μου:) </p> <p class="MsoNormal">Ομως εκεί που αληθινά ξεκίνησαν όλα ήταν λίγο μετά. <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Ημουν στο εξωτερικό. Πήγαινα σ΄ενα σχολείο γαλλικό. Περίπου 14 χρονών τότε. Κατά περίεργο τρόπο <span style=""> </span>ο καθηγητής μου της λογοτεχενείας<span style=""> </span>με είχε στα όπα-όπα. Δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί, δεδομένου ότι ήμουν η χειρότερη στα γαλλικά γιατί οι περισσότεροι είχαν για μητρική γλώσσα τα γαλλικά ενώ εγώ τα μίλαγα όπως αυτά που ξέρουν τα ελληνόπουλα όταν τελειώνουν ένα φροντηστήριο. </p> <p class="MsoNormal">Μια μέρα λοιπόν τον ρώτησα ευθέως :</p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span><!--[endif]-->Κύριε καθηγητά, τι έχω κάνει κι έχω την εκτίμησή σας, γιατί εγώ νοιώθω ότι είμαι η τελευταία των τελευταίων μέσα στη τάξη.... <span style=""> </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"><!--[if !supportLists]--><span style="">-<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; font-size: 7pt; line-height: normal; font-size-adjust: none; font-stretch: normal;"> </span></span><!--[endif]-->Εκείνος χαμογελώντας μου απάντησε : «θελει και ρώτημα? Είσαι ελληνίδα κι αυτό μου αρκεί. Και σύντομα να δεις που θα είσαι από τις πρώτες στη τάξη κι ας ξεκίνησαν πολύ πριν από σένα.» Κι έτσι έγινε...</p><p class="MsoNormal" style="margin-left: 36pt; text-indent: -18pt;"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Ισως τότε να ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που σκέφτηκα ότι το να είμαι ελληνίδα σήμαινε κάτι σπουδαίο. Κι επειδή τα δεδομένα γύρω μου, οι εικόνες που έβλεπα στη σύγχρονη Ελλάδα σε τίποτα δεν συνηγορούσαν με μια τέτοια άποψη, ξεκίνησα να ψάχνω να βρω που κατοικεί η σπουδαιότητα που έβλεπε στο πρόσωπό μου ο καθηγητής μου.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Στο δρόμο μου ήρθα πολλές φορές σε πειρασμό να παρατήσω αυτή την αναρώτηση και να γυρίσω στα «εύκολα». Στην κονσερβοποιημένη αντίληψη που μασαγαν οι περισσότεροι γύρω μου. Στο ετοιματζίδικο φαγητό που κατάπιναν άνετα χωρίς καμμιά τύψη για το στομάχι τους. Σ΄εκείνη την ασφάλεια που νοιώθεις όταν συμφωνεις με τη μάζα. Στην ασφάλεια του να μην είσαι «αλλοιώτικος» Κι είχα μια ιδιαίτερη ανάγκη να νοιώσω «οχι αλλοιώτικη» γιατί είχα το ελάττωμα ή προτέρημα να γεννηθώ αλαφροίσκιωτη όπως θαλεγε η γιαγιά μου.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Αυτό μ΄εσπρωχνε να ψάχνω. Ηθελα να μάθω για να ξεπεράσω τους φόβους μου για τόσα πράγματα που μου συνεβαίναν και δεν ήξερα να τα εξηγήσω.</p> <p class="MsoNormal">Είναι λογικό κατά καιρούς έγερνα από τη μια μεριά ή την άλλη.</p> <p class="MsoNormal">Μ΄ενα έντονο θρησκευτικό συναίσθημα μέσα μου, μια έλξη για το άγνωστο και μια δίψα όπως αυτή του μικρού εξερευνητή, μπλέχτηκα σε πολλά μονοπάτια σκέψης.</p> <p class="MsoNormal">Βρέθηκαν πολλοί άνθρωποι γύρω μου που με ώθησαν να πιστεψω αυτό ή εκείνο.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Ομως εγώ προτιμούσα πάντα την μοναχική αναζήτηση . Είχα μια φυσική αντιπάθεια για τις κονσέρβες! Οποιες κι αν ήταν αυτές. Ακόμα κι αν με «βόλευαν» ή μ΄εκαναν να αισθάνομαι δυνατώτερη ή εξασφαλισμένη δεν τις ήθελα τις έρημες τις κονσέρβες.....</p> <p class="MsoNormal">Η κεντρική μου ιδέα παρέμενε η αγάπη για τη ζωή και τον άνθρωπο. Για τη φύση, για το συμπαν. Για όλο το θαύμα της δημιουργίας. <span style=""> </span>Κι αυτό με βοηθούσε να αποβάλλω σαν ξένο σώμα ότι έσπερνε μίσος, κακία, υστεροβουλία, εκμετάλλευση, πονηριά. Κι όχι μόνο. Κρατώντας σταθερή μια αξία τόσο μεγάλη όπως η αγάπη <span style=""> </span>εύκολα αναγνωρίζεις την ασχήμια. Κι αυτή στο τέλος αρχιζει να σε αποφευγει..</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Αλλωστε ενοιωθα μια υποχρέωση να δώσω κάποτε μια απάντηση σ΄εκείνο το σεβασμό που μου είχε δείξει ο δάσκαλος μου.</p> <p class="MsoNormal">Κι έπειτα δεν πήγαινε στο πετσί μου ο ρόλος της φοβισμένης θρησκόληπτης κορασίδας, που τρέμει κολάσεις και διαβόλους, και νοιώθει συνεχώς μίσος, ενοχή ή μετάνοια για κάτι. Δε μου πήγαινε να περιορίζω το μυαλό μου τη ψυχή μου στα πέντε έξι πράγματα που μου είχαν πει γρήγορα και βιαστικά χωρίς να μπουν στο κόπο ούτε καν μια ικανοποιητική εξήγηση να μου δώσουν. Ακου. Σώπα. Λυπάμαι δεν επιθήμησα ποτέ ναμαι ο «ακουσώπας». <span style=""> <br /></span></p><p class="MsoNormal"><span style=""> <br /></span></p> <p class="MsoNormal">Κι η άρνησή μου αυτή να δεχτώ τα δεδομένα δεν έγινε ούτε κατάθλιψη, ούτε απομόνωση ακριβώς γιατί δεν πίστεψα ποτέ ότι αυτή εδώ ήταν η αληθεια και δεν υπήρχε ελπίδα για κάτι καλύτερο.</p> <p class="MsoNormal">Ενοιωθα ότι αυτά όλα είναι ψεύτικα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα κοντόφθαλμων ανθρώπων που βλέπαν τη ζωή, τον άνθρωπο, τη φύση, τα συναισθήματα σαν τιμωρία? Σαν ανωμαλία? Σαν καταναγκαστικά έργα? Σαν άσκοπη κούραση? Τι να πω.... Αβυσσος...</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Ενοιωθα μέσα μου ότι αντίθετα απ΄ολο το ρευμα που οδηγουταν σε μια μαζική αυτοκτονία πνεύματος,<span style=""> </span>έπρεπε να ψάξω καθαρές και γενναίες απαντήσεις.. Οπουδήποτε. <span style=""> </span>Σε οποιές σελίδες, σε οποιές λέξεις, σε οποιά βλέμματα κρυβόντουσαν. Κι όλα οδήγησαν αυθόρμητα σ΄αυτό που σήμερα ακόμα κοιτώ με δέος. Αλλάζοντας λίγο τη φράση του ποιητή θάλεγα...</p> <p class="MsoNormal">«Κράτησα τη ζωή μου περπατώντας πάνω σε πέτρινα φύλλα....» </p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Για να μείνει μέσα σε ορισμένες ψυχες αυτή η γαλήνη, αυτός ο καθάριος αέρας, αυτή η λαχτάρα αγάπης για τη ζωή, τον άνθρωπο, το σύμπαν, για να υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ονειρεύονται τα ίδια πράγματα που ονειρεύτηκαν κι άλλοι αιώνες πριν, για να υπάρχουν άνθρωποι που συγκινούνται αγγίζοντας τις φλέβες που χτυπάνε ολοζώντανες ακομα στα ξεχασμένα αγάλματα, για να υπάρχουν άνθρωποι ακομα που δεν <span style=""> </span>αγγίχτηκαν από όλο το σάπισμα που ξεχυλίζει γύρω μας, σημαίνει ότι υπάρχει λόγος σοβαρός .</p> <p class="MsoNormal">Υπάρχει λόγος σοβαρός και πρέπει πολύ προσεκτικά να τον ψάξουμε.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">ΥΣ. Πρόταση βιβλίου ?<span style=""> </span>Ενα απο τα αγαπημένα μου ..<i style="">«Ονειροπολήσεις </i><em><span style="font-style: normal;">ενός μυστικιστή ειδωλολάτρη» , Λουι Μενάρ. <span style=""> </span>Διαβάστε το.. </span></em><i style=""><o:p></o:p></i></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-4333188977794486587?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-3299141648829429862009-02-17T12:38:00.000+02:002009-02-17T12:40:54.348+02:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CZYVSIO%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Wingdings; panose-1:5 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:2; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 268435456 0 0 -2147483648 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal">Ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας είπε τι χρειάζεται για να πάμε μπροστά. Να σφίξουν τα ζωνάρια κι αλλο οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι. Δεν τον κατηγορώ. Μια χαρά τα είπε από τη μεριά του. Μια χαρά τα είπε βάση της ιδεολογίας του, των αντιλήψεών του, τον τρόπο που βλέπει την πρόοδο, τον άνθρωπο, τη ζωή γενικώτερα. Τα έχει όμορφα, κατασταλαγμένα μέσα του. Εχει επιλέξει ποιους θέλει να υποστηρίξει και ποιους να θάψει. Εχει επιλέξει τι σύστημα πρέπει να ακολουθεί τυφλά, πιθανά γιατί ζει όμορφα, στο περιβάλλον που επιθυμεί, οπως επιθυμεί, όπως και όλα τα <span style="" lang="EN-US">golden</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">boys</span>, <span style="" lang="EN-US">girls</span><span lang="EN-US"> </span>και λοιπές κατηγορίες.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Υπάρχει ένα τμήμα του πληθυσμού που δεν έχει να κάνει τίποτα με τη δική μας ζωή. Το ξέρουμε όλοι. Το βλέπουμε μπροστά μας άλλωστε καθημερινά. Είναι μια ατελείωτη σπατάλη χρήματος που τη βλέπεις όπου και να γυρίσεις. Κυρίες και κύριοι ντυμένοι με φορεσιές που κοστίζουν το λιγώτερο όσο είναι το ετήσιο εισόδημά μου, εισόδημά σου. Αυτοκίνητα αξίας μεγαλύτερης από το χαμόσπιτό σου. Ταξίδια, δεξιώσεις, κοσμήματα, γούνες, μεζονέτες με πισίνες και αίθουσες σολάριουμ για απαλό μαύρισμα χειμώνα, καλοκαίρι. Κλαμπ, σύλλογοι, σωματεία, λέσχες, στοές και γεφύρια «πριβέ»<span style=""> </span>για να μην είμαστε ανακατεμένοι με το πλήθος.</p> <p class="MsoNormal">Τρώμε, ντυνόμαστε, διασκεδάζουμε, μορφωνόμαστε «πριβε» Υπάρχουμε για να τη περνάμε όλο και καλύτερα. Για να μπορούμε να φτάσουμε σε τέτοιο σημείο πλούτου που τελικά να γίνει βαρετός και να το ρίχουμε στη φιλοσοφία και στη ψυχολογία των μαζών....</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και κολλημένοι μαζί μ΄αυτούς τους «χρυσούς» ανθρώπους οι οποίοι δεν εναι απαραίτητο να είναι όλοι, ούτε ιδιαίτερα έξυπνοι, ούτε χαρισματικοί, ούτε μορφωμένοι, (πολλοί από αυτούς και αυτές είναι εντελώς γελοία ανθρωπάκια, ανώμαλα, ψυχαναγκαστικά και αστοιχείωτα ) κοντά σ΄αυτά λοιπόν, <span style=""> </span>η πνευματική ελιτ της πατρίδας μας. </p> <p class="MsoNormal">Η οποία επίσης τη καταβρίσκει να τριγυρνάει από δεξίωση σε δεξίωση από ελιτίστικο πανηγύρι σε ελιτίστικο τσίρκο (κατά το όπου γάμος και χαρά η βασίλω πρώτη).</p> <p class="MsoNormal">Αυτή η πνευματική ελίτ που προσκυνάει μόνιμα ότι βρεθεί μπροστά της, αρκεί να είναι «σικ». Κι αν δεν είναι πολύ «σικ», αρκεί να είναι πολύ φραγκάτο. Αλλωστε ένας ρόλος της επι πλέον είναι να «μορφώνει» τα ζωντοβολα ώστε να μην μας κάνουν εντελώς ρεζίλι όταν τους ξαμολάμε στο εξωτερικό. <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Οπότε δεν βλέπω γιατί να εκνευρίζονται οι διάφοροι με τις δηλώσεις του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας.Τι έπρεπε να πει δηλαδή ο άνθρωπος? Με ενδιαφέρει περισσότερο η κυρα Κουλα από την Μαντάμ Νταπαντάμ?</p> <p class="MsoNormal">Ολοι αυτοί οι άνθρωποι είναι συγγενείς. Παντρεύονται μεταξύ τους. Κουμπαριάζουν. Βαφτίζουν. Τρώνε μαζί. Κάνουν μαζί μπάρμπεκιου. Βούτανε μαζί στη πισίνα. Εχουν δίπλα δίπλα τις μεζονέτες τους. Ντύνονται με ίδιο τρόπο. Χτενίζονται με ίδιο τρόπο. Εχουν τους ίδιους «μετρ...» και τις ίδιες «μετρέσες» και τους ίδους νταβατζήδες επίσης.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αυτό που ποτέ δεν κατάλαβα είναι το φτωχομπινέ που τους κοιτάζει σαν χάνος και γελάει σαν ηλίθιος στη σκέψη και μόνο ότι κάποτε των καπότων το δισέγγονό του ίσως προσληφθεί καθαρίστρια στην κουμπάρα της ξαδέλφης του μπατζανάκη του «μιστερ» και αφήνει βογγητά ηδονής και <span style=""> </span>μόνο στη σκέψη....</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αυτός ο ίδιος φτωχομπινές που δεν είδε ποτέ πως σκουπίζει το χέρι του με οινόπνευμα ο «μιστερ» μετά τις προεκλογικές πορείες και πως σχολιάζει τη βρώμα που έχουν αυτοί οι παλιοχωριάτες αλλά τι να κάνουμε....</p> <p class="MsoNormal">Αυτός ο ίδιος φτωχομπινές που δεν κατάλαβε ποτέ ότι όλα όσα απαγορεύονται σε εκείνον (συμπεριλαμβανομένης της παρθενιάς της κόρης του που τόσα χρόνια ο παπας του δινε ευχή και κατάρα να τη φυλάξει) στο «μίστερ» φαίνονται τόσο γελοία που ψοφάει από το γέλιο! (σε καλό μας....)</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Θα μπορούσα να γράψω ένα βιβλίο με παραλειπόμενα συζητήσεων από τα μεγάλα σαλόνια, που θα αναδύκνειαν περίτρανα το τρόπο σιχασιάς, συγνώμη σκέψης ήθελα να πω, <span style=""> </span>αλλά ειλικρινά με πιάνει αναγούλα. Εχω γνωρίσει τόσο καλά το «γκόλντεν» κόσμο και από τόσο κοντά , όπως επίσης και το φτωχομπινέ που λέγαμε, <span style=""> </span>(τελικά είναι ωραίο να έχεις ζήσει δυο ζωές) <span style=""> </span>που ξέρω με βεβαιότητα ότι και ολόκληρη επεξηγηματική εγκυκλοπαίδεια να έφτιαχαν και να τους τη διάβαζα λέξη λέξη για να καταλάβουν δεν θα μπορούσαν να το συλλάβουν <span style=""> </span>γιατί δεν το είχουν «δει» και γιατί ο άνθρωπάκος χάρη σ΄ενα ζωτικό ψέμα ζει αλλοιώς θα έσβηνε....</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Δεν θα μπορούσε ποτέ να πιστέψει ότι η σχέση στοργής μεταξύ εκείνου και εκείνων που ψηφίζει είναι απλά μια αναγκαστική προεκλογική χειραψία η οποία απολυμένεται άμεσα για να μην κολλήσουν τον ιό της μιζέριας....</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αλλωστε έχουν δώσει τη ζωή τους, έχουν θυσιαστεί, <span style=""> </span>κάποια εκατομύρια άνθρωποι, σε διάφορες εποχές,<span style=""> </span>για να δώσουν στο συγκεκριμένο φτωχομπινέ, να καταλάβει τις πραγματικά συμβαίνει, κι εκείνος ουτε που τους έριξε ματιά να δει έστω ΓΙΑΤΙ πέθαναν, οπότε ο δικός μου μικρός λόγος μοιάζει τουλάχιστον αστείος.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Και ξέρετε γιατί?</p> <p class="MsoNormal">Γιατί ο φτωχομπινές, ο μίζερος άθλιος τιποτένιος ανθρωπάκος, αυτός που για εκείνους είναι απλά ένα αναγκαστικό μικρόβιο, νομίζει ότι κάποτε, κάπου, ίσως, θα πάρει κι αυτός τα 15 λεπτά ευτυχίας σ΄αυτή τη ζωή.</p> <p class="MsoNormal">Και γι΄αυτό γίνεται και τρομερώτερο σκουλίκι από τους «μιστερ». Γιατί αυτός ο φτωχομπινές είναι που θα φορέσει τη κουκούλα και θα δώσει στεγνά το συμπατριώτη του, αυτός ο ίδιος είναι που θα καρφώσει το συνάδελφο, θα λαδώσει , θα γλύψει, θα παρακαλέσει, θα προσκυνήσει, θα προδώσει, θα χτυπήσει, θα βασανίσει ακόμα και θα σκοτώσει αν χρειαστεί τον άλλο φτωχομπινέ που στην ουσία τίποτα δεν είχε να μοιράσει μαζί του....</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Γι΄αυτό κι εγώ δεν ενοχλούμαι καθόλου από τις «γκόλντεν δηλώσεις» Μάλιστα τις βρίσκω και πολύ «ελαστικές» Νομίζω ότι κι ένα μαστίγωμα θα ήταν καλό να ξεκινήσει σιγά σιγά γιατί πολύ αέρα έχουμε πάρει. </p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αντε...</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">ΥΣ. Ευλογο είναι να αναρωτηθεί κάποιος που θα διαβάσει το κείμενο. Καλά εσύ που κατατάσσεις τον ευαυτό σου μια και μας λες ότι γνωρίζεις και τους μεν και τους δε.</p> <p class="MsoNormal">Θα απαντήσω με ειλικρίνεια και όποιος καταλάβει κατάλαβε.</p> <p class="MsoNormal">Πέρασα ένα μέρος της ζωή μου εκεί που θεωρούν οι φτωχομπινέδες ότι είναι «ψηλά» αλλά που δεν έχεις ειλικρινά να διαλέξεις τίποτα.</p> <p class="MsoNormal">Βρέθηκα στη συνέχεια για πολλούς και διάφρους λόγους, εκεί που θεωρούν οι<span style=""> </span>άλλοι ότι είναι τα «χαμηλά». Κι εκεί βρήκα πολλά πράγματα αναπάντεχα όμορφα.</p> <p class="MsoNormal">Και στο τέλος επέλεξα να είμαι ένας ανένταχτος φτωχομπινές περικυκλωμένος <span lang="EN-US" style="font-family:Wingdings;"><span style="">J</span></span></p> <p class="MsoNormal">Το σπίτι ομορφαίνει όσο πιο λίγωτερες σαβούρες του φορτώσεις. Εχετε δει κάτι σπίτια που έχουν ένα μαξιλάρι στο πάτωμα , ένα – δυο ανοιγμένα βιβλία, ένα κερί, κι ένα ξυλάκι με όμορφο άρωμα να καίει? Τόσα χρειάζονται για να είσαι πλούσιος. Τιποτα παραπάνω.. (άντε κι ένα καλό κρασάκι μ΄ενα μεζεδάκι και μια αγκαλιά για να είμαστε κομπλε !) <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Ολα τα παραπάνω αναγκαστικά κάποια στιγμή θα σε μετατρέψουν ή σε τύραννο ή σε δούλο....</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-329914164882942986?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-73687607066638829182009-02-15T10:25:00.003+02:002009-02-15T11:26:53.096+02:00Οι συζητήσεις πληθαίνουν. Δεν μιλάω για τις συζητήσεις εδώ μέσα στο δίκτυο. Μιλάω για εκείνες στη πραγματική ζωή. Αυτές που ακούμε δίπλα μας. Στη δουλειά, στο σπίτι, στο δρόμο, στο λεωφορείο. Παρακολουθώ κάθε λέξη. Προσπαθώ να πιάσω το παλμό της σκέψης του κόσμου. Εκείνον που βγαίνει αυθόρμητα. Εκείνου του κόσμου που περπατάει μαζί με μενα στο δρόμο. Δεν μ΄ενδιαφέρει η στημένη άποψη στα παράθυρα της τηλεόρασης. Ούτε η μελετημένη ανάλυση η"πιασάρικη".<br /><br />Πάμε από το κακό στο χειρότερο, σ΄αυτό συμφωνούν όλοι. Τι κάνουμε? Κανείς δεν έχει μια απάντηση. Γιατί ο κόσμος είναι συνηθισμένος να εναποθέτεις τις ελπίδες σε κάποιον. Θέλει κάποιον να του βρίσκει τη λύση. Είναι συνηθισμένος να αναπαύεται στα λόγια στις ελπίδες κάποιου που θεωρεί τον από μηχανής θεό.<br /><br />Μια ιδεολογία, ένας ηγέτης, ένας μεσίας. Αυτή ήταν και είναι πάντα η κρυφή του ελπίδα. Τώρα νοιώθει ότι ανήκει σ΄ενα ακέφαλο πλήθος. Χωρίς συγκεκριμένη κατεύθυνση. Χωρις σχέδιο. Νοιώθει ότι τα πάντα κατευθύνονται αλλά δεν ξέρει καν από ποιον. Δεν μπορεί να διακρίνει τον εχθρό, τις προθέσεις του, κι από την άλλη δεν "βλέπει" τον σύμμαχο.<br />Μοιάζουν ολα σαν να είναι φορτωμένα σ΄ενα πρόγραμμα κι αυτό λειτουργεί ερήμην όλων.<br /><br />Το πρόγραμμα εκπαίδευση,<br />Το πρόγραμμα υγεία,<br />Το πρόγραμμα ασφάλεια,<br />Το πρόγραμμα εργασία,<br />Το πρόγραμμα ψυχαγωγίας,<br />Το πρόγραμμα φόρων,<br />Το πρόγραμμα ζωή με τα Χ δεδομένα...<br /><br />Προχωράει ότι κι αν συμβαίνει. Δεν υπάρχουν καταχωρημένα συναισθήματα σ΄αυτό. Μπορεί να προσπερνάει διαμαρτυρίες, φωνές, αντιδράσεις ακόμα και πολέμους διαγράφοντας τους σαν ιους.<br />Στο πρόγραμμα συμπεριλαμβάνονται συγκεκριμένες πολιτικές, συγκεκριμένες τακτικές, ομοιόμορφοι εκπρόσωποι που απλά έχουν διαφορετική εθνικότητα, γλώσσα ή θρήσκευμα, όμως ο στόχος μοιάζει ίδιος. Αυτό που όλοι ζούμε.<br /><br />Αν ρωτήσεις οποιονδήποτε θα σου πει ότι δεν πάμε καλά.<br />Αν τον ρωτήσεις τι πιστεύει ότι πρέπει να γινει θα σου πει δε ξέρω.<br />Κι αν τον ρωτήσεις ποιος πιστεύει αλήθεια ότι θα μπορουσε να αλλάξει ρότα σε όλα αυτά, θα πει κανένας.<br /><br />Κι όμως σε λίγο καιρό θα πάει να ψηφίσει. Στις ουρές μπροστά στις κάλπες θα υπάρχει μέσα μας η ίδια σκέψη. Κάνω κάτι που είναι ΑΧΡΗΣΤΟ. Ξέρω ότι δεν θα αλλάξει ΤΙΠΟΤΑ. Ξέρω ότι αύριο θα αντιμετωπίσω τα ίδια και χειρότερα. Απλά το να ψηφίσω είναι ένα ακόμα καθήκον.<br />Ξέρω ότι έτσι γίνεται στη δημοκρατία. Ακόμα κι αν αυτό που ζούμε λέγεται ασυδοσία και οχι δημοκρατία μέσα στο πρόγραμμά του έχει τις εκλογές. Λειτουργούν κι αυτές σαν μια απαραίτητη παράμετρος. Τίποτα περισσότερο.<br /><br />Κι η επιθυμία για ΚΑΠΟΙΟΝ που θα πάρει από εμάς το ποτήρι τούτο αυξάνεται. Σιγά σιγά οι άνθρωποι οδηγούνται στο να αποδεχτούν τα πάντα.<br />Εχω ακούσει αυτές τις μέρες πολλά παράξενα πρωτόγνωρα. Από ανθρώπους που επιθυμούν να γίνουν στάχτη και μπούρμπερη ο κόσμος όλος, μέχρι εκείνους που προσδοκούν εδώ και τώρα τη δευτέρα παρουσία.<br /><br />Κι όλη αυτή η μάζα των απελπισμένων δίπλα σ΄εκείνη την άλλη μάζα των αδιάφορων, εκείνων που μέχρι τελευταία στιγμή εχουν μια ακράτεια ενστίκτων. Να φάνε, να πηδήξουν, να χορέψουν τσιφτετέλια, να βρουν γκομενάκια, να πάρουν αμάξι, να ντυθούν με φίρμες, να πανε γυμναστήρια, να γίνουν σταρ, να αλλαζουν το μαλλί δεκα φορές το χρόνο, να βυθιζονται σε μια ζωή που μοιάζει με τσόντα....<br /><br />Πολλές φορές η ανθρωπότητα έφτασε σ΄αυτό το σημείο. Ομως είναι η πρώτη φορά που όλα κυλούν βάσει ενός αυστηρού απρόσωπου προγράμματος. Κανένας βασιλιάς δε διεκδικεί το θρόνο του, καμμιά γκιλοτίνα δεν ακονίζεται, κανένας μεσίας δε τριγυρίζει ξυπόλητος να δίνει ελπίδες.....<br /><br />Είμαστε μόνοι μας. Πέρα από θρησκείες, ιδεολογίες , φυλές, είμαστε αδύναμοι μπροστά σ' ενα εχθρό χωρίς στέμμα. Εναν βασιλιά που δημιουργήθηκε, χτίστηκε από τις επιθυμίες μας. Κι αυτός ο άρχοντας που νομίζαμε ότι μπορούμε να ελέγξουμε και να κατευθύνουμε κατά βούληση, μεγάλωσε , τον θρέψαμε, και πήγε πέρα από εμάς. Λειτουργεί αυτόνομα, ακόμα και οι εξουσιαστές είναι απλοί υπηρέτες του.<br /><br />Ολη αυτή η σαπιλα είναι το αποτέλεσμα των επιθυμιών μας. Είναι η πραγματοποίηση των ταπεινών και άθλιων ονείρων του εγώ μας. Οσα έχουμε τώρα είναι αυτά που επιλέξαμε. Και όλα όσα χάσαμε είναι αυτά που αφήσαμε να φύγουν.<br /><br />Ισως για πρώτη φορά οι άνθρωποι δείχνουν πόσο πολύ ίδιοι είναι. Πόσο κοινές και άθλιες ήταν οι επιθυμίες τους. Πόσο περιορισμένη αντίληψη εχουν. Αυτό το χάλι που βλέπουμε είμαστε εμείς. Κι η διαμαρτυρία μας σ΄αυτό προέρχεται από ένα άλλο κομμάτι μας , μακρινο, ξεχασμένο που δε θυμόμαστε ούτε τι θέλει ούτε πως να το αποκτήσει. Εκείνο το κρυμμένο κομμάτι με τις άγνωστες λέξεις. Πεφηφάνεια, αξιοπρέπεια, τιμιότητα, φιλανθρωπία, αγάπη, σεβασμός, δικαιοσύνη, ελευθερία..... Η ανέμελη περιφρόνηση σ΄αυτά τα ιδανικά, η δευτερεύουσα σημασία τους μπροστά στο ενα και μοναδικό ιδανικό ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ, αυτή η περιφρόνηση έχτισε σιγά σιγά και ύπουλα τις δικές μας γκιλοτίνες.<br />Δεν μπορεί να είναι ελεύθερος κάποιος που απαίτησε να έχει τόσα πολλά αγαθά. Ο πλούτος είναι αντιθετος με την ελευθερία, αλλά αυτά ψιλά γράμματα. Αν ο διάβολος έχει όντως ένα συμβόλαιο είμαι περιέργη να δω πόσοι ελάχιστοι δεν το έχουν υπογράψει....<br /><br />Κι έτσι στο τι θα γίνει, που πάμε , ξέρουμε το βλέπουμε, προχωραμε προς τα εκεί.<br />Το πως θα το αλλάξουμε όμως δεν έχουμε ιδέα γιατί τις φορές που μας δόθηκε η ευκαιρία να αλλάξουμε τις προσπεράσαμε. Γιατι τις φωνές που μας προειδοποίησαν τις αγνοήσαμε. Γιατί ζήσαμε χρόνια στη ψευδαίσθηση ότι κάποιος θα μας λυπηθεί όταν ερθει η ώρα, κι εν τω μεταξύ μπορούσαμε να τρώμε και να μπεκροπίνουμε ανενόχλητοι.<br /><br />Τώρα? Τι αναδύεται μέσα μας? Τι καινούργια απαίτηση έχουμε?<br />Κι εδώ έρχεται ο κίνδυνος. Ο ΚΑΛΟΣ ΒΟΣΚΟΣ.<br />Κι είναι στημένοι στην ουρά οι υποψήφιοι για το ρόλο.<br /><br />Είστε έτοιμοι να διαλέξετε το καταληλότερο για ηγέτη του κοπαδιού? Μόλις θα είσαστε είμαι βέβαιη ότι θα ξεφυτρώσει από το πουθενά και θα είναι έτοιμος ακόμα μια φορά να μας ησυχάσει. Προσέξτε μόνο γιατί αυτή τη φορά ο βοσκός μπορεί να είναι πολύ πιο στυγνός και να έχει και κάτι που από καιρό χρειάζεται η ανθρωπότητα. Το τελικό σχέδιο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-7368760706663882918?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-44894417776376576622009-02-13T20:47:00.003+02:002009-02-13T21:36:49.288+02:00Ο κλοιός σφίγγει γρήγορα. Πολύ πιο γρήγορα από όσο ίσως φανταζόμασταν.<br />Φαντάζομαι πόσοι άνθρωποι μερικα μόλις χρόνια πριν νόμιζαν ότι ο κόσμος όλος είναι δικός τους. Και πως τόσο σύντομα, νοιώθουν ότι όλα αυτά ήταν τελικά ένα τυράκι στην άκρη της φάκας.<br /><br />Το αρνητικό της υπόθεσης είναι ότι είμαστε ποντικάκια πιασμένα στη φάκα.<br />Το θετικό είναι ότι αρχίζουμε επι τέλους να το βλέπουμε. Τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος από τα ποντίκια βλέπει τη φάκα, βλέπει το τυράκι, έστω κι αν δε μπορεί να γυρίσει πίσω.<br /><br />Βέβαια δεν ειναι ότι καλύτερο να συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι σε μια τέτοια θέση. Αλλά η αλήθεια δεν ήταν ποτέ όπως στα παραμύθια. Τις περισσότερες φορές σε θρίλερ φέρνει.<br />Αυτό που με κάνει ακόμα να βλέπω μπροστά είναι το γεγονός ότι βρισκόμαστε σ΄αυτό εδώ το τόπο.<br /><br />Ενα τόπο συνηθισμένο να περνάει μεγάλα ζόρια.<br /><br />Για σκεφθείτε τι ακριβώς είναι ο άνθρωπος. Ενα πλάσμα που γεννιέται γνωρίζοντας ότι το επόμενο λεπτό μπορεί να πεθάνει. Γνωρίζει τη ματαιότητά του. Αγνοεί πότε θα είναι αυτό το τέλος κι όμως λειτουργεί σαν να είναι αιώνιος. Γνωρίζει ότι είναι ένας κόκκος χαμένος στο άγνωστο κι όμως θεωρεί ότι είναι η κορωνίδα της δημιουργίας.<br />Κι αυτό είναι το αιώνιο μυστικό του. Αυτό είναι η απόλυτη δύναμη του. Γνωρίζει ότι είναι ένα ποντίκι πιασμένο σε μια φάκα αγνώστου προελεύσεως, χαμένος από χέρι κι όμως ζει.<br /><br />Βάλτε όλο αυτό το σκηνικό τώρα σε ελληνικό επίπεδο.<br />Γνωρίζει ο έλληνας ότι είναι μια μικρή κουκίδα στο χάρτη. Οτι είναι σ΄ολη του την ιστορία τριγυρισμένος από θηρία. Θηρία που δεν έχουν κανένα έλεος. Κι όμως επιβιώνει. Σε πείσμα όλων. Στους αιώνες....<br /><br />Ισως γι΄αυτό τελικά....<br /><br />Τόσο καιρό πάνε να μας πείσουν ότι το να είσαι έλληνας και να το λες ακόμα είναι παλιομοδίτικο. Οι παρελάσεις γίναν ντεμοντέ. Η ιστορία μας έγινε ντεμοντέ. Βλέπουμε σαν ηλίθιοι τα νεαρούδια κάθε φορά που είναι μια επαίτειος ή στις 28 οκτωβρίου ή στις 25 μαρτίου να τα ρωτάνε μ΄ενα μικρόφωνο τι γιορτάζουμε και να λένε άλλα για άλλα. Και γελάμε σα χάνοι. Η ιστορια μας έχει γίνει απλά η συζήτηση των γερόντων στα καφενεία. Οι νέοι ούτε ξέρουν ούτε πρέπει να μάθουν. Ο πατριωτισμός μοιάζει να είναι κάτι βρώμικο. Υποπτο...<br /><br />Κι αν δεν είμαστε έλληνες τι είμαστε? Ευρωπαίοι έτσι? Οι κατώτεροι ευρωπαίοι. Οι άτακτοι και ασύμφοροι. Οι κυβερνήσεις μας πλέον δεν είναι αντιπροσωπεια της χώρας μας είναι ο κακός μαθητής που θα του της βρέξει η δασκάλα. Στην Επιτροπή δε μιλάνε περήφανοι έλληνες, μιλάνε ντροπιασμένοι ευρωπαίοι....<br /><br />Είμαστε τόσο προβλέψιμοι λοιπόν? Γίναμε τόσο προβλέψιμοι?<br /><br />Ε?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-4489441777637657662?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-5676537385515662682009-02-11T20:30:00.002+02:002009-02-11T21:09:11.454+02:00Ηθελα ναξερα τα πιστεύουν που τα λένε?<br />"Δεν θα αγγίξουν όσα έχουν κατακτήσει οι εργαζόμενοι. Δεν θα τους αφήσουμε." είπαν και ελάλησαν οι εργατοπατέρες μας.<br /><br />Δηλαδή τι εννοούν ακριβώς? Με ποιο τρόπο δεν θα τους αφήσουμε. Είμαι πρόθυμη ν΄ακουσω, γιατί μπορεί να συμβαίνει κάτι ελπιδοφόρο που να μην το έχω αντιληφθεί. Μπορεί να είμαι απαισιοδοξη και κατσούφα αδίκως, ενώ υπάρχουν όλες οι καλές προοπτικές να τρίξω τα δόντια του εργοδότη μου, αλλά να μην το έχω καταλάβει.<br /><br />Να νευριάσω?<br />Να γελάσω?<br />Να μη δώσω σημασία σ΄ολες αυτές τις αηδίες που ακούω?....<br /><br />Στον ιδιωτικό τομέα με το πιστόλι στο κρόταφο κάθε εργαζόμενος (εντάξει προς το παρόν είναι μεταφορικά το πιστόλι, αλλά στο μέλλον δεν είμαι και σίγουρη....) κάνεις ότι ακριβώς σου ζητήσουν, όπως θα στο ζητήσουν λες συνέχεια yes man και κάνεις και πρόβες στο καθρέφτη για να είσαι σίγουρος ότι το λές καλά το yes man, εχεις προ πολλού ξεχάσει ωράρια, καθηκοντολόγιο, μισθό της προκοπής (καλά αυτό ουτε το συζητάμε), είσαι το πρωί νοικοκυρά και το βράδυ πόρνη, δηλ το πρωί σε κανα γραφείο και το βράδυ σε κανα ντελίβερυ να κρατάς παραγγελίες, ή άλλοι τέτοιοι χαριτωμένοι συνδυασμοί, αλλά ο εργατοπατέρας είπε ότι "δεν θα τους αφήσουμε"<br /><br />Για να το λες αυτό κάτι θα ξέρεις. Για πες μου και μένα.<br />Γίνεται απεργία και όλοι οι "ιδιωτικο-δούλοι" πάνε και πιο νωρίς εκείνη τη μέρα στη δουλειά μην γίνει καμμιά καθυστέρηση και παρεξηγηθούν άδικα.<br />Προτείνεται το "θα ήταν πολύ χρήσιμο να καθήσεις λίγο παραπάνω γιατί έχουμε πολλή δουλειά" και καταλήγεις να βαράς 12ωρα συνέχεια.<br />Μήπως μπορείς να πάρεις αυτήν την εργασία σπίτι να μου τη παραδώσεις τη δευτέρα? Και καταλήγεις να δουλεύεις και σαβατοκύριακα.<br />Και οι πιο προχωρημένοι έχουν ήδη περάσει στις "κυκλικές υποχρεωτικές άδειες" σήμερα εσύ, αύριο ο Μήτσος, μεθαύριο η Μαιρούλα όλοι θα καθήσουμε ένας ένα παιδιά με τη σειρά μας.....<br />Χερια πόδια στην αυλή κι ολοι κάθονται στη γη!<br /><br />Απλά όλα αυτά γίνονται στα μουλωχτά ( ο κόσμος τοχει τούμπανο κι εσύ κρυφό καμάρι) και τώρα είπαμε να γίνει πιο "ευρωπαϊκό" το θέμα και να πάρει κι ένα θάρρος ο εργοδότης.<br />Να μπορεί να λέει δε φταίω εγώ η Ευρωπαική Ενωση μου το είπε!<br />Πως εσύ λοιπόν δεν τα ξέρεις όλα αυτά? Πως εσύ που χεις φάει με το κουτάλι τις συνδικαλιστικές καρέκλες μας τσαμπουνάς ότι υπάρχει φόβος να γίνουν στο μέλλον?<br /><br />Η πιο ξάστερη συνενόηση πλέον είναι αυτή που γίνεται μεταξύ εργοδότη και εργαζόμενου. Χωρίς γλύκες, χωρίς παραμύθια, χωρίς περιττά λόγια. Μια ντομπροσύνη βρε παιδί μου που σε κάνει να φουσκώνεις από περηφάνεια!<br /><br />"Φίλε θέλω αυτό. Αν δεν το κάνεις υπάρχει ένα συρτάρι με βιογραφικά, από απόφοιτους του δημοτικού μέχρι αστροφυσικούς που έχουν πιάσει ουρά για τη θεσούλα σου."<br />Απλά τα πράγματα.<br /><br />Και αν υποθέσουμε ότι σε πιάνει το επαναστατικό , εκείνος ο τσε που βγαίνει αυθόρμητα, μόλις πας σπίτι ανοίγεις το κουτί με τα χαρούμενα χαρτάκια, νοίκι, ηλεκτρικό, νερό, τηλέφωνο, φροντιστήρια, δόση στη τράπεζα, δόση για τα έπιπλα, δόση για ηλεκτρικά, λίστα για το σουπερ μάρκετ, γιατροί, φάρμακα, παπούτσια, ρούχα, χαρτζηλίκι των παιδιών κλπ κλπ κλπ κλπ και σου φεύγει η μαγκια στο δευτερόλεπτο.<br /><br />Μετά ανοίγεις και τη τηλεόραση ακούς ότι ετοιμάζονται εκατό χιλιάδες απολύσεις, και το επόμενο πρωί πας στο αφεντικό και λες χαλαρά "αν θέλεις να με βγάλεις σε άδεια μη διστάσεις, εδώ είμαι εγώ παλικάρι μου για σένα, μια χαρά θαμαι σπίτι έχω και κάτι βαψίματα να κάνω στο σπίτι και θα μουθρει κουτί!!!"<br /><br />Αχ τι θα ακούσουμε ακόμα....<br /><br />Ρε παιδιά μήπως οι φίλοι μου, οι συγγενείς, οι γνωστοί μου όλοι είναι ηλίθιοι και δειλοί (γιατί όλοι όσους γνωρίζω έτσι κάνουν , εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, οι οποίες ειναι στάνταρ, ελεύθεροι χωρίς υποχρεώσεις, χωρίς οικογένεια με κάποιο εισόδημα από κανα νοίκι και τη τσέπη του μπαμπα) και μου φαίνεται ότι είναι έτσι? Μήπως οι υπόλοιποι που ξέρετε εσεις, αντιστέκονται σθεναρά και δεν το βλέπω? Για πειτε να με φωτίσετε και μένα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-567653738551566268?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-59239665257227789072009-02-09T14:35:00.000+02:002009-02-09T14:36:07.100+02:00Μια ακόμα συζήτηση του παραλόγου σήμερα το πρωί στα κανάλια. Δεν θα σταθώ στο ποιος είπε και τι γιατί θα εκνευριστώ ακόμα περισσότερο. Ας πούμε ότι η περίληψη εστιάζεται σε μια λέξη. ΕΡΓΑΣΙΑ. Με αφορμή sms απόλυσης. Δηλ. Με sms σας ανακοινουμε ότι απολυθήκατε. Περάστε από το ταμείο για την αποζημίωση.<br />Κι απο εκεί ξεκινάει μια συζήτηση όπου μπαίνουν σε αμφισβήτηση όλα όσα έχουν κερδίσει οι εργαζόμενοι εδώ και δεκαετίες.<br /><br />Δηλαδή τι ακβριβώς θέλετε? Να αρχίσουμε διαπραγματεύσεις με τους εργοδότες για το αν δεχόμαστε κι εμείς να δουλεύουμε με 9-10 ευρώ την ώρα , ανασφάλιστοι, ωρομίσθιοι, όπως και όταν γουστάρετε και να βάλουμε και το ταμπελάκι στο κούτελο «εγχώριοι μετανάστες?»<br /><br />Εσύ εκει πάνω που κάθεσαι και με κοιτάς πίνοντας το ουισκάκυ σου και σχεδιάζοντας το «αύριο» θα ήθελα ευγενώς να σε ενημερώσω ότι,<br /><br />Δεν είμαι μετανάστης σ΄αυτή τη χώρα. Είναι η πατρίδα μου. Γεννάω αγόρια και τα καλείς για φαντάρους, τα ετοιμάζεις να υπερασπιστουν τη πατρίδα , αυτή τη πατρίδα που σου δίνει να χλαπακιάζεις, και να στρώνεις το πισινό σου κάτω από τον όμορφο ήλιο της.<br /><br />Ετοιμάζω παιδιά που θα είναι<br />Οι επιστήμονες σου<br />Οι εργάτες σου.<br />Οι αγρότες σου<br />Οι καλλιτέχνες σου<br />Οι συγγραφείς σου<br />Οι αθλητές σου<br />ΟΙ ΦΑΝΤΑΡΟΙ ΣΟΥ<br /><br />Ούτε χάρη μου κάνεις να μου δώσεις δουλειά γιατί εγώ σε πληρώνω. Γιατί εγώ σε κάνω να υπάρχεις. Γιατι εγώ, (πανάθεμα το κεφάλι μου) σου έχω ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ να κυκλοφορείς στη πατρίδα μου. Με τη ψήφο μου, με την ανοχή μου το χειρότερο δε με την έγκριση μου. Κι αυτό όχι γιατί δεν ξέρω τι είσαι αλλά γιατί είχαμε κάνει κάποιους συμβιβασμούς για να βοηθήσουμε το τόπο να πάει μπροστά. Να δουμε μια άσπρη μέρα έστω και στο μακρυνό μέλλον. Μόνο που αρχίζεις και το παρακάνεις. Με βλέπεις σαν το υπέρτατο κορόιδο κι αυτό αρχίζει και μου τη δίνει έντονα. Δε μου ζητάς πια απλά να θυσιαστώ. Μου ζητάς να μεταλλαχτώ. Να εξαφανίσω ότι αξιοπρέπεια έχει μείνει σ΄αυτό το τόπο. Να γίνω συνένοχος στο θάνατο της πατρίδας μου. Πάνε αιώνες που κατοικώ σ΄αυτό το τόπο. Δεν είμαι ξέρεις κανένας χτεσινός. Απο οσο θυμάμαι οι παπούδες και οι παπούδες των παπούδων μου εδώ μέναν. Για σένα δεν είμαι τόσο σίγουρη από που κρατάει η σκούφια σου. Εχεις πατρίδα? Εχεις ιδεολογία? Εχεις θεό? Εχεις κάτι για να σε συγκρίνω? Η θα πρέπει να σε συγκρίνω με το ΤΙΠΟΤΑ?<br /><br />Οταν ξεκίνησα τη πορεία μου σ΄αυτό το κόσμο ο πατέρας μου μια συμβουλή μουχε δώσει. Μην αφήσεις κανέναν σ΄αυτή τη ζωή να σ΄εκβιάσει. Οσο ζόρι κι αν τραβήξεις, όσο δύσκολα και να φαίνονται τα πράγματα μπροστά σου, όσο αδύναμη κι αν νοιώσεις, ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΙΣ ΝΑ ΣΕ ΕΚΒΙΑΣΟΥΝ.<br /><br />Σ’ αυτήν εδώ τη χώρα λοιπόν, υπάρχουν ακομα άνθρωποι , που δεν είναι διατεθειμένοι να υποκύψουν σε οποιουδήποτε είδους εκβιασμό. Ούτε πολιτικό, ούτε κοινωνικό, ούτε οικονομικό, ούτε θρησκευτικό, ούτε προσωπικό!<br /><br />Το μεροκάματατο είναι 30? 40? Ευρώ. Συζητάω το πιο πάνω. Το πιο κάτω πήγαινε φέρε με τα σαπιοκάραβα σου μια μάζα από απόκληρους αυτού του κόσμου και βάλτους να δουλέψουν στη θέση μου με 5 και 10 ευρώ. Μην τους πληρώσεις και καθόλου. Στίβαξε και φτιάξε πόλεις γεμάτες από νεοδούλους δυσυτυχισμένους και τρομαγμένους. Βάλτους να καθίσουν στο σπίτι που θα μου πάρει η τράπεζά σου. Χαρισέ τους και το αύριο που ετοιμάζεις για μένα γιατί εγώ δεν θα πάρω. Εχω άλλα σχέδια. Με γεια σας και χαρά σας. Να γίνω το ίδιο μόνο μην ονειρευτείς. Θα πεινάσω, κι αμα πεινάσω πολύ μπορεί να σου φάω και κανένα κομμάτι αν σε βρω σε καμμιά γωνιά, λύκος θα γίνω ναι, έστω και πεινασμένος, αλλά πεινασμένο και τρομαγμένο αρνάκι ποτέ! Αν το όνειρο σου είναι να δεις ένα τόπο γεμάτο έλληνες ζητιάνους λάθος πόρτα χτύπησες.<br /><br />Κι αν όλα αυτά δεν σε ανησυχούν, δεν σε τρομάζουν, δεν σε ενδιαφέρουν, τότε μόνο μια εξήγηση υπάρχει. Δεν είσαι έλληνας. Δεν αγαπάς αυτά τα χώματα Και κατά βάθος κάνεις τα πάντα για να εξαφανιστεί αυτή η πατρίδα. Δεν κάνεις τιποτα τυχαίο. Ουτε κουτός είσαι, ούτε αφελής. Είναι εσκεμμένη η κάθε σου κίνηση. Δεν είσαι καν ο καρχαριας του κεφάλαιου που μας τσαμπουνάνε. Εκείνος ο παλιός κλασσικός καρχαρίας... Είσαι κάτι χειρότερο και πιο ύπουλο. Το σιχαίνεσαι αυτό το τόπο έτσι? Μεταξύ μας μπορείς να μου το αποκαλύψεις δεν μας ακούει κανένας. Οτι μυρίζει Ελλάδα και κάθε ιδανικό που αυτό συνεπάγεται το σιχαίνεσαι ε? Εχεις μάθει να τριγυρίζεις στο Λονδίνο, στη Ζυρίχη, στη Ν.Υόρκη κι αν μπορούσε το Παρθενώνα θα τον μετέτρεπες σε πολυκατάστημα με ρουφ γκάρντεν για να βλέπεις από ψηλά και να μοιάζουν τα σπίτια με κουκλόσπιτα...<br /><br />Σε έχουν βάλει εκει πάνω να φτιάξεις στρατιές από ανθέλληνες. Σ΄εχουν βάλει να μεγαλώσεις στείρες γυναίκες και δειλους άντρες. Πολίτες που να ξέρουν τη ιστορία τους διαστευρλωμένη. Πολίτες χωρίς μνήμη, χωρίς παρελθόν, χωρίς παρόν, μόνο μ΄ενα μέλλον προσχεδιασμένο από σένα. Σ΄εχουν βάλει να καταντήσεις την Ελλάδα ανήμπορη να ανταπεξέλθει σε οποιοδήποτε χτύπημα ε? Πες μου μόνο τι εθνικότητας είσαι να μου λυθεί η απορία ρε γαμώτο...<br />Πες μου τι είσαι?<br /><br />ΣΗΜΕΙΩΣΗ –<br /><br />Η μια φάτσα μια ράτσα που κυκλοφορει στους δρόμους, εκείνη η μάζα των ζόμπι “yes man” που η ιδεολογία τους φτάνει από το πόσα κοψίδια θα φάω μέχρι το ποιά θα πηδήξω αντε και τι αμάξι θα πάρω του χρόνου, η δε μορφωσή τους είναι ακριβώς όσα τα κουμπάκια του τηλεκοντρόλ, είναι η πλειοψηφία. Το γνωρίζω πολύ καλά και το βιώνω κάθε μέρα. Είναι το μεγάλο ποσοστό της μάζας που περπατάει εδώ γύρω.<br /><br />Μα γι΄αυτό θλίβομαι όταν βλέπω η Ελλάδα κατοικείται πλέον από ακατοίκητους, αλλοδαπούς, περαστικούς τουρίστες και ουφο. Και δεν πρόκειται να νοιώσω ποτέ ίδια μ΄αυτούς. Δεν πρόκειται καν ουτε να τους συμπαθήσω, ούτε να τους κατανοήσω μόνο και μόνο επειδή μας έχετε βγάλει κοινή ταυτότητα. <br /><br />Βγάζω ένα κάτι... ας πουμε ψιλοεθνικιστικό ε?<br />Πάει κι εγώ χάλασα. Και που είσαστε ακόμα.<br />Μόλις η αρχή είναι.<br />Μήπως πρέπει να ζητήσω και συγνώμη?<br />Αυτο κι αν θα ήταν απαίτηση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-5923966525722778907?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-36068069562095451692009-02-06T09:38:00.000+02:002009-02-06T09:40:25.693+02:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CZYVSIO%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal">Ξεκίνησα με τις πιο αγαθές προθέσεις. Μπήκα στο πρώτο μετρό (γιατί είχα αλλη μια γραμμή κι ενα λεωφορείο ν΄αλλάξω), ευτυχώς ήταν άδειο, πρωτοφανές αλλά δε με χάλασε καθόλου, κάθησα σε μια θέση τυχαία κι άνοιξα το βιβλιαράκι μου που ήθελα καμμια δεκαριά σελίδες να το τελειώσω και ήμουν μες την αγωνία να δω πως το κλείνει ο συγγραφέας.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Λίγα δευτερόλεπτα πριν κλείσει τις πόρτες το μετρο, νοιώθω ότι αυτή η μέρα θα έπαιρνε μια εντελώς διαφορετική τροπή απ΄οτι είχα ονειρευτεί....</p> <p class="MsoNormal">Και νατη... Μια παρέα τριών ατόμων, γύρω στα 40-45, με καμπαρντίνες, λαπ τοπ και τελευταίου τύπου κινητά, δύο άντρες, μια γυναίκα, το πρώτυπο του <span style="" lang="EN-US">consulting</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">services</span>, έρχονται και κάθονται στις τρεις άδειες θέσεις γύρω μου κάνοντας θόρυβο.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Ναι αυτή ήταν η λέξη κλειδί.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Για τις επόμενες 7 στάσεις, γιατί ήμουν βέβαιη ότι μαζί θα κατεβαίναμε, θα υπήρχε ενοχλητικός θόρυβος. Γιατί το αμέσως χειρότερο από το να πέτύχεις 7.30<span style=""> </span>το πρωί στο μετρό, δυο φιλιπινέζες που έχουν καιρό να τα πούνε, είναι να πετύχεις εκείνο το συγκεκριμένο στυλ «ελληνικό» οπου κάποιος μιλάει όχι για να τον ακούσει ο συνομιλητής του αλλά όλο το βαγόνι. Και δεν μιλάει απλώς. Εκτοξεύει ασταμάτητα βόμβες από κρυανάλατες εξυπνάδες μετατρέποντας το φιλήσυχο πρωινό σου σε <span style="" lang="EN-US">b</span>-<span style="" lang="EN-US">movie</span>…</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Εχωσα το βιβλίο μες τη τσάντα και όσο πιο γρήγορα μπορούσα έβαλα τα ακουστικά στα αυτιά μου με τη μουσική στο τέρμα. Μοναδική έξοδος το ξεκούφαμα. Και εντελώς σαδιστικά έψάξα να βρω μεσα στο <span style="" lang="EN-US">mp</span>3 μου <span style="" lang="EN-US">the</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">call</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">of</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">dagon</span> – <span style="" lang="EN-US">therion</span>, οχι γιατί κόβω τις φλέβες μου για το τραγούδι, αλλά...... αν υπήρχαν όντως ελπίδες να είναι επίκληση προς τους μεγάλους παλαιούς? Κι αν κάποιος από αυτούς ερχόταν ξαφνικά και αρπαζε όλο το <span style="" lang="EN-US">consulting</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">team</span> μαζί... δεν θα ήταν κάτι εντελώς χρήσιμο?</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Κατεβήκαμε στην ίδια στάση. Ευτυχώς έφυγαν κι εγώ κατευθύνθηκα στη δεύτερη γραμμή.</p> <p class="MsoNormal">Το χάος. Τέσσερις σειρές σαρδέλλες έτοιμοι να μπουκάρουν στο μετρό που μόλις κατεύθανε και το οποίο ήταν ήδη γεμάτο μέσα.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Περιμένω σεμνά στην άκρη να κατέβουν όσοι είναι μέσα, όμως ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ δεν περιμένουν καθόλου. Σπρώχνουν όπως μπορουν ποδοπατώντας εκείνους που έβγαιναν. Κι επειδή εκείνοι που έβγαιναν μόνο εμένα είδαν διαθέσιμη να κάθομαι στη γωνίτσα και να μη μπαίνω μου έριξαν ομαδικά ότι μπινελίκι του κατέβηκε στη κεφάλα. Και όχι μονο αυτό όσοι έσπρωξαν ήδη ξεκίναγαν, εγώ έμεινα έξω...</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Παίρνω τον επόμενο συρμό. Μπήκα κι επειδή είχε λιγώτερο κοσμο είχε κι άδεια καθίσματα!!!! Δεν πίστευα στα μάτια μου. Ακριβώς μπροστά μου ένα πανέμορφο κάθισμα. Παω να καθίσω και νοιώθω κάτω από το πισινό μου κάτι πιο μαλακό από κάθισμα (δε θέλω να σκέφτεσται αηδίες!!!)<span style=""> </span>Μια κυρία είχε προλάβει και είχε περάσει από κάτω μου,<span style=""> </span>σχεδόν με ικανότητες μοναχου βουδιστή κάνοντας το σώμα της ικανό να μετατρέπεται σε χαλκομανία, και κάθισε κοιτώντας αδιάφορα έξω από το παράθυρο, σαν να μην συναίβει τίποτα...</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Το κατάπια κι αυτό. Βγαίνω από το μετρό και κατευθύνομαι προς το ασανσέρ ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΠΟΝΑΓΕ ΤΟ ΓΟΝΑΤΟ και δεν μπορούσα να ανέβω τις σκάλες. Είπα ας κάνω κι εγώ τη παρανομία να πάρω ασανσέρ. Μπροστά στη πόρτα του ασανσέρ 7-8 κοριτσόπουλα έτοιμα να ορμήξουν και οι τρεις ποοοοοοολυ ευτραφείς, κι ένας γεράκος με μια μαγκούρα τελευταίος και καταιδρωμένος να ζει ένα δράμα «θα προλάβω να μπω? Δε θα προλάβω?» <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Και τότε τα πήρα. Ναι η όλη κατάσταση άρχισε να λειτουργεί σαν<span style=""> </span>ένεση αδρεναλίνης επάνω μου.</p> <p class="MsoNormal">Μόλις φτάνει το ασανσέρ παραμερίζω ότι βρισκόταν γύρω μου, χέρια, πόδια τσάντες και κάνω χώρο στο γεράκο να μπει ΠΡΩΤΟΣ, αδιαφορώντας αν οι κοπελιές άρχισαν να διαμαρτύρονται έντονα γις τις σπρωξιές. Μπαίνω κι εγώ πατάω κουμπί κι όποιος πρόλαβε πρόλαβε.</p> <p class="MsoNormal">Βγαίνω στο δρόμο και κατευθύνομαι προς τη στάση.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Στη στάση βλέπω το μπουλούκι έτοιμο να ορμήξει. Συνήθως παίρνω το 2 ή 3 λεοφωρείο γιατί δε χωράω να μπω. Τώρα όμως ήταν αλλοιώς.</p> <p class="MsoNormal">Με το που φτάνει το λεοφωρείο σπρώχνω, ποδοπατάω και μπαινω πρώτη. Κοιτάζω σαν το αγρίμι αριστερά δεξιά και κοζάρω μια θέση άδεια όπου ετοιμαζόντουσαν 4 να τη βουτήξουν. Κάνω ένα σάλτο κι αδιαφορώντας ποιο βάρεσα και που στρογγυλοκάθομαι.</p> <p class="MsoNormal">Από την άνοδό μου στο λεωφορείο μέχρι το εντυπωσιακό κάθισμα έχω ακούσει μια ποικιλλία από μπινελίκια, έχω δει κάτι κεφάλια να κουνιουνται με απόλυτη απογοήτευση. Εχω ακούσει κάτι ψιθύρους του είδους<span style=""> </span>«τι κόσμος...»</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Κοιτάζω έξω από παράθυρο αδιάφορα.</p> <p class="MsoNormal">Νοιώθω μια πρωτόγνωρη ηδονή.</p> <p class="MsoNormal">Είμαι κάφρος.</p> <p class="MsoNormal">Είμαι απολίτιστη.</p> <p class="MsoNormal">Είμαι ο θάνατος σου η ζωή μου</p> <p class="MsoNormal">Είμαι ο καθημερινός σου αρμαγεδών </p> <p class="MsoNormal">Είμαι ΕΓΩ και τελεία.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αυριο δε θα περιμένω να κάνω πειράματα. Δεν θα περιμένω ποιός θα με ενοχλήσει για να τον ενοχλήσω. Θα τον ενοχλήσω, τον οποιοδήποτε προκαταβολικά, γιατί γουστάρω. Γιατί τη βρίσκω.</p> <p class="MsoNormal">Γιατί τελικά έχει φάση να λειτουργείς σαν όλα να έχουν γίνει για να σε εξυπηρετουν.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Γιατί οι αρχαίοι έλληνες μπορεί να είχαν στις φλέβες τους ιχωρ αλλά οι νεώτεροι έχουν «καφρώρ» κι αν εσύ μείνεις μόνο με τον ιχωρ τη πάτησες.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Καφρωρ λοιπόν και βουρ για τις ξεχωριστές μας μέρες!<o:p> <br /></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">ΤΑΚΗΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ...... ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΝΤΕ ΓΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-3606806956209545169?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-70795838325098687032009-02-05T21:09:00.003+02:002009-02-05T22:27:22.720+02:00Η Barbie κλεινει φέτος 50 χρόνια.. Για φαντάσου. Είμαι μόλις 2 χρονια μικρότερή της, δηλαδή συνομίληκες. Ο εφιαλτης μου κι εγώ βαδίσαμε μαζί όλη τη ζωή τελικά. Και μη ρωτήσετε ποιός εφιάλτης. Κάθε σωστή και μερακλού παρανοική σαν και μένα που σέβεται τον εαυτό της μ΄ενα συγκεκριμένο κόλλημα ξεκινάει. Η μαζεύει κούκλες ή παθαίνει φρίκη μονο που τις βλέπει.<br /><br />Εγώ ήμουν στη δεύτερη κατηγορία. Οι φίλοι κι οι γνωστοι των γονιών τα πρώτα τρία χρόνια της ζωής μου έκαναν φιλότιμες προσπάθειες να με πείσουν ότι τα κοριτσάκια παίζουν με κούκλες και τ΄αγοράκια με στρατιωτάκια. Το αποτέλεσμα ήταν φρικτό. Η αυλή του διπλανού ήταν γεμάτη από κομμάτια από κούκλες και εγώ ήμουν μόνιμα με μελανιασμένα πόδια από τις κλωτσιές που έτρωγα από το ξαδελφό μου για να μην του πειράζω τα στρατιωτάκια.<br /><br />Πρέπει να ήταν η πρώτη μου αντικοινωνική συμπεριφορά εκείνη η απέχθεια για τις πανέμορφες κουκλίτσες που έτσι σαδιστικά μου κουβάλαγαν μεσα στο σπίτι. Είχα μια τρομερή υποψία. Η μητέρα μου δεν ονειρεύτηκε ποτέ να είμαι έτσι. Εγώ από εμφάνιση δεν έμοιαζα με τίποτα στη Μπάρμπι, αντίθετα με το ξάδελφό μου που με μια στολή παραλλαγής τις απόκριες μεταμορφωνόταν φτυστός ο Ράμπο! Τότε γιατί αυτά τα γελοία κουκλάκια με το μόνιμο χαμόγελο (πολύ αργότερα κατάλαβα ότι απλά ήταν κάτι σαν τηλεπαρουσιάστριες) έπρεπε να μπαίνουν στη σειρά στο καναπέ απέναντι από το κρεβάτι μου?<br /><br />Δύο πρέπει να ήταν οι λόγοι. Η για να τις βλέπω και να προσπαθήσω να γίνω έτσι ή για να προσπαθήσω να μην γίνω. Φυσικά οι κουκλίτσες αυτές δεν ήταν έτσι τυχαίες. Κουβαλούσαν μαζί τους ένα σωρό χρήσιμα αντικείμενα. Κατσαρολικά, σκούπες φαράσια, καλλυντικά, χτένες χτενάκια, μανό για τα νύχια, φιογκάκια για τα μαλλιά, είδη κομωτηρίου, και γενικώτερα ότι χρησιμώτερο για να κατανοήσω καλύτερα τη φύση μου.<br /><br />Πολύ αργότερα ήρθαν οι επαναστατικές καινοτομίες! Η μπάρμπι γιατρός, η μπάρμπι ιππασία, η μπάρμπι τενίστρια κλπ....Τότε στην αρχή η κουκλίτσα ήταν δύο πράγματα. Νοικοκυρά και όμορφη. Και πλήρως εξοπλισμένη με ότι χρειάζεται μια μαγείρισα, μια καθαρίστρια, μια κομώτρια και μια μοδίστρα. Αν ήταν δε όλα μαζί τότε ήταν η μπάρμπι η προκομένη!<br /><br />Οι παλιές καλές εποχές. Οι γυναίκες οι προκομένες. Τις οποίες φυσικά και θαυμάζω καθότι εγώ δεν είμαι και τόσο, γιατι πετυχα περισσότερο την εικόνα του ράμπο παρά της νεράιδας, αλλά επίσης εκείνες οι γυναίκες ήταν και αποκομένες, και πετσοκομένες .... Ισως γι΄αυτό κάποια στιγμή απαίτησαν τη μπάρμπι γιατρό και τη μπάρμπι στο στρατό.<br /><br />Ομως όπως κάθε φιλότιμη προσπάθεια σ΄αυτή τη ζωή που γίνεται από αυτό το παράξενο ον που λέγεται άνθρωπος έτσι και οι μπάρμπι προκειμένου να διεκδικήσουν κάτι σπουδαιότερο από τις κατσαρόλες και τη σκούπα, έπαθαν μια ακράτεια επιθυμιών και μεταμορφώθηκαν σε ένα παράξενο πλάσμα που θα μπορουσε να χαρακτηριστεί κάπως έτσι "δεν ξέρω τι ακριβώς είμαι τι ακριβώς θέλω τι ακριβώς θα να γίνω και πως τελικά είμαι πιο σέξυ "<br />Θέλω να είμαι και έτσι κι αλλοιώς. Κι όταν βρίσκομαι μπροστά στον αιώνιο εχθρό το αρσενικό τελικά τι θέλω? Να τον κερδίσω ή να τον κοροιδέψω? Να σταθώ ίση ή να το παίξω κάπως? Να είμαι έξυπνη ή όμορφη? Να είμαι στην επίθεση ή στην άμυνα?<br />Να έχω τα λεφτά τα δικά μου ή να έχω τα λεφτά τα δικά μου και τα δικά του?<br /><br />Και η σεξουαλική μου επανάσταση? Πως διαμορφώθηκε τελικά. Τώρα κάθε άντρας που με βλέπει έχει αυτόματα ένα σεβασμό για μένα κυρίως όταν με βλέπει να έχω κατεβάσει καμμιά εικοσαριά σφηνάκια, να την έχω πέσει σε καμμιά δεκαριά στο μπαράκι, και να τον ονομάζω μαλάκα από το πρωί ως το βράδυ. Ω ναι, έτσι σίγουρα έχω γίνει αξιοσέβαστη και σοβαρή...<br /><br />Επίσης έχω κερδίσει απόλυτα το σεβασμό όταν με το καλημέρα αρχίζω τα μπινελίκια για να δείξω ότι είμαι κάτι άγριο, άπιαστο. (Προσέξτε κορίτσια γιατί το πολύ άπιαστο γίνεται σχεδόν αόρατο....) Και τελικά άλλαξα γιατί πραγματικά κατάλαβα τι ακριβώς ήθελα, κατάλαβα τα όνειρά μου τη φύση μου τα ταλέντα μου ή απλά έμαθα να κάνω έτσι τα πράγματα ώστε να κάνω το το κομμάτι μου?<br /><br />Κι έτσι στα 50 της χρονια η μπάρμπι έχει μετατραπεί σε κάτι αλλοκοτο. Από το να μαγειρεύει συνέχεια πέρασε στο ντελίβερυ. Από το να απαιτήσει μια ζωή ισότιμη, δυναμική και παραγωγική, έμαθε στο ετοιματζίδικο....<br /><br />Ετσι επ΄ευκαιρία της σημαντικής επαιτείου, ανακαλύπτω ότι τελικά πάλι αντικοινωνική είμαι γιατί ούτε η μπάρμπι του τότε είμαι ούτε η μπάρμπι του τώρα. Ούτε εκείνο μου άρεσε ούτε αυτό που βλέπω σήμερα.<br /><br />Ισως στα εκατό χρόνια η μπάρμπι να βρίσκεται μόνη της τελικά και να έχει δικαιωθει πλήρως. Γιατί αν συνεχίσει έτσι, υποθετω ότι τα ράμπο θα μετατραπούν όλα σε μπάρμπι κι αυτοί, και τότε όλες σαν καλές φιλενάδες θα ζούν σ΄ενα κόσμο φτιαγμένο από υπέροχα στρατιωτάκια που θα φοράνε φουστίτσες και υπέροχα κοριτσάκια που θα χαμογελούν ευτυχισμένα γιατί κατάφεραν το πιο δύσκολο. Αντί να αναδείξουν το όργανό τους σε ισότιμο μέλος με το αντίπαλο στρατόπεδο το ευνουχισαν κι έτσι είναι.... πάτσι!<br /><br />Και τώρα βέβαια θα ακούσω διάφορα κραξίματα και από τους μεν και από τους δε αλλά δεν πειράζει. Τουλάχιστον εγώ πρόλαβα και έζησα σε μια εποχή που γινόταν "η προσπάθεια" κι αν ήξερα ότι τα πράγματα θα καταλήξουν τόσο γελοία όσο είναι σήμερα μάλλον θα συναρμολογουσα τις κούκλες μου από την αρχή και θα είχα φορέσει φουστίτσα. Ισως και να είχα σταματήσει να παρενοχλώ το ξάδελφο. Γιατί αν τα είχα κάνει όλα αυτά μπορεί σήμερα τουλάχιστον τα παιδάκια να τρώγανε φαγάκι σπιτικό , οι μαμάδες δεν θα θεωρουσαν έξυπνο το να γυρίζουν σαν γελοίες με το κώλο έξω και να έχουν μια υστερία για το πως θα είναι μέχρι το θάνατο αντικείμενα. Γιατί στο τέλος ανακαλύπτουμε ότι ενώ όλα άλλαξαν κι ενώ κάναμε τόση φασαρία.... πάλι οι κώλοι και τα βιζιά είναι το εισιτήριο "για το βόλεμα " Βήμα δε καναμε πιο πέρα. Το μονο που άλλαξε είναι ότι τώρα παρουσιάζεις και κώλο και πτυχίο.<br /><br />Συγνώμη για τα γαλλικά αλλά βαρέθηκα ν΄ακουω παραμύθια... Γιατί και σήμερα όπως και τότε οι γυναίκες που δεν είναι όλα αυτά αυτές που προσπάθησαν να ζήσουν με αξιοπρέπεια, να παλαίψουν την αδικία, να διεκδικήσουν με ντομπροσύνη τη ζωή τους, πάλι ζόρι τραβάνε, πάλι τελευταίες και καταιδρωμένες είναι παντού, πάλι αντιμέτωπες με τις μπάρμπυ έρχονται μόνο που τώρα είναι ακόμα πιο δύσκολα γιατί η μπάρμπυ έχει γίνει και γιατρός..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-7079583832509868703?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-60202414468045299662009-02-02T19:42:00.001+02:002009-02-02T19:44:46.416+02:00Ενα τραγούδι από τα παλιά, αφιερωμένο σ΄ολη τη παρέα για να ισορροπήσουμε...<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/GGMHSbcd_qI&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/GGMHSbcd_qI&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />I'll be damned<br />Here comes your ghost again<br />But that's not unusual<br />It's just that the moon is full<br />And you happened to call<br />And here I sit<br />Hand on the telephone<br />Hearing a voice I'd known<br />A couple of light years ago<br />Heading straight for a fall<br /><br />As I remember your eyes<br />Were bluer than robin's eggs<br />My poetry was lousy you said<br />Where are you calling from?<br />A booth in the midwest<br />Ten years ago<br />I bought you some cufflinks<br />You brought me something<br />We both know what memories can bring<br />They bring diamonds and rust<br /><br />Well you burst on the scene<br />Already a legend<br />The unwashed phenomenon<br />The original vagabond<br />You strayed into my arms<br />And there you stayed<br />Temporarily lost at sea<br />The Madonna was yours for free<br />Yes the girl on the half-shell<br />Would keep you unharmed<br /><br />Now I see you standing<br />With brown leaves falling around<br />And snow in your hair<br />Now you're smiling out the window<br />Of that crummy hotel<br />Over Washington Square<br />Our breath comes out white clouds<br />Mingles and hangs in the air<br />Speaking strictly for me<br />We both could have died then and there<br /><br />Now you're telling me<br />You're not nostalgic<br />Then give me another word for it<br />You who are so good with words<br />And at keeping things vague<br />Because I need some of that vagueness now<br />It's all come back too clearly<br />Yes I loved you dearly<br />And if you're offering me diamonds and rust<br />I've already paid<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-6020241446804529966?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-68897653748545227252009-02-02T18:48:00.003+02:002009-02-02T19:15:11.525+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/AbOKAPmGgAU&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/AbOKAPmGgAU&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Su9eNg4T798&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Su9eNg4T798&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/rmAqrMtB-Qg&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/rmAqrMtB-Qg&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br /><object width="480" height="295"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/gibuvG4prkQ&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/gibuvG4prkQ&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="295"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-6889765374854522725?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-41460257892526876432009-02-02T17:03:00.004+02:002009-02-02T18:46:07.218+02:00<p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >Διαβαζα για ένα έγκλημα που έγινε στην Ιταλία λίγο έξω από τη Ρώμη. Τρεις νεαροί υπό την επήρρεια όπως λένε χασις και αλκοολ θέλησαν ξαφνικά να νοιώσουν κάτι πολύ «εντονο». Κάτι που να τους έφτιαχνε πιο πολύ απ΄οσα συνήθως τους έφτιαχναν.Βρηκαν λοιπόν έναν άστεγο που κοιμόταν στο σταθμό τον περιέλουσαν με βενζίνη και τον έκαψαν...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >Πρώτη λέξη που έρχεται στο μυαλό είναι φρίκη. Και σ΄αυτή τη λέξη ακριβώς θα έπρεπε να περιστρέφεται η όποια συζήτηση.</span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >Πιο πολύ όμως κι από το ίδιο το φρικιαστικό γεγονός παρακολούθησα τη διαμάχη που έχει ξεσπάσει.Πρώτη ερώτηση ήταν. Ο άστεγος ήταν ντόπιος ή αλλοδαπός?Μετά υπήρχε το «ελαφρυντικό» της κατάχρησης διαφόρων ουσιών.Ακολουθούσαν διάφορες συζητήσεις για τα «αδιέξοδα» που βιώνει ένας νέος μιας υποβαθμισμένης φτωχικής γειτονιάς.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >Και πάντα τα παιδιά αυτά άφησαν έκπληκτους τους γύρω, γιατί ήταν πολίτεςενός υγιους κράτους, γόνοι υγειών οικογενειών, φίλοι υγειών συνομήλικων.Γενικά αυτοί οι τρεις νέοι ήταν το «ξάφνιασμα αρρώστειας» σ΄ενα κόσμο που είναι γεμάτος «υγεία».Κι οι δημοσιογράφοι που σχολίαζαν περίλυποι.Και το κράτος ήταν περίλυπο .Και οι γείτονες περίλυποι ηταν....<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" ><span lang="EN-GB">Κι εγώ σας μεταφέρω λόγια από την απολογία του ενός από τα παιδιά(</span>πηγή</span><span style="font-size:100%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">la</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">repubblica</span><span lang="EN-GB" style="font-size:100%;"> - http://www.repubblica.it/2009/01/sezioni/cronaca/immigrati-3/immigrato-bruciato/immigrato-bruciato.html)<br /><br /></span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >"Είχαμε φτιαχτεί από αλκοολ και χασίς ", Αλλά ήμασταν αρκετά ξύπνιοι για να προκαλέσουμε κάποιον κακομοίρη . Τον πρώτο που θα βρίσκαμε μπροστά μας. Ο </span><span lang="EN-GB" style="font-size:100%;">Navtej</span><span style="font-size:100%;">.»</span><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >Του επιτίθενται δύο. Του ζητούν λεφτά, τον βρίζουν. Τους στέλνει στο διάολο.Εκείνοι φεύγουν αλλά του υπόσχονται ότι δεν θα τελειώσει εκεί. Το βενζινάδικο είναι λίγα χιλιόμετρα από εκεί.<br />Συνεχίζει ο νεαρός « Του βρέξαμε τα κουρέλια που κάλυπταν τα πόδια του με βενζίνη. Με ένα σπρέυ από βερνίκι του ρίξαμε στο πρόσωπο. Μετά «τον ανάψαμε»...<o:p></o:p>«Ετσι για να τον κάνουμε να τα κάνει επάνω του....» « Η ιδέα ήταν να τον σβήσουμε..»<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >Ξέρετε λίγα χρόνια πριν αυτή η ιστορία από μόνη της θα ήταν η αφορμή για να νοιώσω μαζί με τους υπόλοιπους συμπολίτες μια ανείπωτη φρίκη. Να τη μοιραστώ μαζί τους. Ομως τώρα δεν είμαι τόσο σίγουρη για το τι ακριβώς επικρατεί γύρω μου. Δεν είμαι τόσο σίγουρη αν όλοι μοιράζονται τα ίδια συναισθήματα. Εννοώ από τον υπολοιπο «υγιή κόσμο»..<o:p></o:p>Δεν είμαι σίγουρη πόσοι θα έλεγαν Θεέ μου η πόσοι θα έλεγαν...Ηταν ξένος? Και στην απάντηση ναι ,δεν είμαι σίγουρη πόσοι θα απάνταγαν...«Κι αυτοί οι αλλοδαποί τοχουν παρακάνει τελευταία»...<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >Ισως γι΄αυτό δεν έκανα συζήτηση με κανένα. Γιατί πιο πολύ κι από το γεγονός φοβούμουν αυτά που μπορεί ν΄ακουγα. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >Σκέφτομαι πόσες πιθανότητες έχω εγώ, το παιδί μου, ο γείτονάς μου, το παιδί του, τα παιδιά μας όλα να συναντήσουν στο δρόμο τους μια σειρά από «νέους σε αδιέξοδο» που θέλουν να τονωθούν κάνοντας τον άλλο «να τα κάνει επάνω του» με διάφορους αρρωστημένους τρόπους.<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >Σκέφτομαι πόσο η κοινωνία η ίδια πλέον λειτουργεί βάσει του ποιός θα προλάβει να κάνει τον άλλο να τα κάνει επάνω του. Στη μεγάλη οικονομική κρίση όταν το πιάτο θα αδειάζει λίγο λίγο (γιατί αυτή είναι η οικονομική κρίση, το άδειασμα των ήδη αδειασμένων πιάτων, τα γεμάτα θα μείνουν ώς έχουν), η ψυχή θα γεμίσει αρρώστεια. Σε άλλους συμβαίνει ήδη. Κι όσοι θέλουν ακριβώς εκεί να οδηγηθεί η ανθρωπότητα ξέρουν και που να βάλουν τα ανάλογα δολώματα.<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >Γι αυτό υπάρχει ένας τελευταίος πιο μεγάλος τρόμος μέσα μου, μήπως κάτω από αυτές τις συγκεκριμένες συνθήκες, συγκεκριμένες πορείες, συγκεκριμένα «αδιέξοδα» λαμπαδιάσω κι εγώ κάποιον. Ετσι για να τα κάνει επάνω του, όπως κάνουν άλλοι σε μένα. Μια και σ΄αυτούς τους άλλους κιχ δε κάνω μεχρι να φτάσω να με λυώσουν.<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >Και όταν φτάσουμε στο σημείο να μας λυώσουν, να μας ξεφτιλίσουν, όταν φτασουμε στο σημείο να είμαστε «αστεγοι» κι εμείς, χωρίς ελπίδα, χωρίς αύριο, σε κάποιον θα ξεσπάσουμε, έτσι για να νοιώσουμε έντονα, να νοιώσουμε ότι βγαίνουμε από το αδιέξοδο. Γιατί σε κάποιον που του παίρνουν λίγο λίγο τη ζωή στο τέλος δεν θα του μεινει τίποτα άλλο να έχει παρά μίσος και αίμα...<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >«Σ΄οποιον πετύχει μπροστά μας»<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >Κι όχι λόγω κάποιας ιδεολογίας. Οχι κατόπιν βαθυστόχαστων αναλύσεων και μακρόχρονης τριβής, απλά όπως συνέβη και στη ταινία «Κλείδωσες»<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >-Γιατί μας το κάνατε αυτό?</span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" >-Απλα γιατί ήσασταν σπίτι...<o:p><br /></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" ><span style="font-size:12;"><span style="font-size:100%;">Μια απλή πράξη νεκροζώντανων. Η ανάγκη να νοιώσεις πως ο κατώτερος σου φταίει. Η ανάγκη να νοιώσεις ότι υπάρχουν κατώτεροι από σένα. Που μπορείς και τους κάνεις να κατουριούνται επάνω τους...</span><o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Times New Roman;font-size:100%;" ><span style="font-size:12;"><o:p> </o:p></span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-4146025789252687643?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-41232067503178164142009-02-01T20:04:00.004+02:002009-02-01T20:44:53.924+02:00Αυτή είναι μια δύσκολη ανάρτηση. Δύσκολη γιατί είναι ένα ευχαριστώ <a href="http://mementumvivere.blogspot.com/2009/02/blog-post_01.html">σε αυτό εδώ το κείμενο</a> του Γιάννη. Στο κομμάτι λοιπόν που αναφέρεται στο vasilisko γράφει ...<br /><br /><a style="font-style: italic;" href="http://vasiliskos.blogspot.com/">Ανένταχτοι περικυκλωμένοι</a><span style="font-style: italic;"> : Ένας εξαιρετικός άνθρωπος, αυθεντικός, φιλόξενος και καλόκαρδος. Έχουμε γνωριστεί προσωπικά. Εκτιμώ τα κείμενα της σα τα πιο σημαντικά που έχω διαβάσει στο net. Έχει άποψη ξέρει να την εκφράζει χωρίς να λέει δηθενιές. Έχει εκπληκτικό χιούμορ και τα μάτια της ξέρουν να διαβάζουν ψυχές. Ότι και αν ανακαλύψει όμως το σφραγίζει με τη διακριτικότητα της. Ο vasiliskos γνωρίζει τη τέχνη της γραφής και τη θαυμάζει.<br /><br /></span>Το πρώτο πράγμα που έρχεται αυθόρμητα όταν ένας φίλος σου μιλήσει έτσι είναι να τον πείσεις ότι είναι υπερβολικός, ότι δεν αξίζω ουτε τα μισά απ΄οσα λες κι ότι είσαι τόσο καλός και ευγενικός απέναντί μου όμως είμαι πολύ λιγώτερο. Ομως αν έκανα κάτι τέτοιο δεν θα ήμουν αυτό που ο Γιάννης είδε. Εγώ θα πω κάτι που βγήκε την ώρα που διάβασα τα όμορφα λόγια.<br /><br />Γιάννη σ΄ευχαριστώ από καρδιάς και το ευχαριστήθηκα όσο δεν φαντάζεσαι. Γνωρίζουμε τόση αγριάδα, τόση απόρριψη, τόσες προδοσίες, τόση στυγνότητα στη ζωή μας, όλοι μας, αργά ή γρήγορα που το ν΄ακούσεις να σου πει ένας συνάνθρωπος, ένας φίλος, αξίζεις ρε γαμώτο, ειλικρινά, χωρίς να έχει κανένα όφελος, καμμιά πονηριά, κανένα απώτερο σκοπό παρά μόνο να στο εκφράσει χωρίς ενδοιασμό, γιατί το αισθάνεται, είναι οάση. Με τιμάς κι αυτό είναι σπουδαίο.<br /><br />Και μια και μιλήσαμε για γραπτά ίσως τώρα να εξομολογηθώ ένα μικρό μυστικό σε σένα και σε κάθε φίλο που κατά καιρούς μ΄εχει ρωτήσει "πως δεν έγραψα κάτι" εκτός δικτύου...<br /><br />Απλά γιατί κάθε σκέψη μου, κάθε εικόνα που έχω στο μυαλό περνάει μαζί με τη ζωή μου. Και δεν ήθελα ποτέ ν΄αφήσω κάποια πίσω. Εγραψα πάρα πολλά πράγματα και ποτέ δεν τελείωσα κανένα. Γιατί σε κανένα δεν ήξερα το τέλος πριν φτάσει η στιγμή. Μ΄ακολουθούσαν τα γραπτά όπως τα βήματα. Κι όταν σε κάθε ιστορία έφτανα στο τέλος είχε ξεκινήσει κιόλας η επόμενη .<br />Κι όχι πως εκείνη που είχε μόλις τελειώσει δεν είχε την δύναμη, την αξία, τη μαγεία πια.... απλά είχε γίνει ήδη κομμάτι απαραίτητο για το επόμενο βήμα.<br /><br />Στο δίκτυο αποφάσισα να γράψω ακριβώς γι΄αυτό το λόγο. Γιατί τα κείμενα μας δεν σταματούν, δεν είναι πάγιες απόψεις, δεν είναι απόλυτες ιδεολογίες, είναι η ζωή μας , οι σκέψεις μας , οι εμπειρίες μας , οι εικόνες που συνεχίζουν μαζί μας, η εικόνα μας. Είναι το χθες, το σήμερα το αύριο ανακατεμένα σε μια χωρίς σταματημό μαγεία που ονομάζεται "με μαθαίνω και μαζί μαθαίνω ότι βλέπω, ότι αγγίζω, όποια ευτυχία ή δυστυχία διασταυρωθεί στα βήματά μου". Σήμερα ήμασταν σίγουροι για κάτι. Αύριο ζητάμε κιόλας συγνώμη.<br />Ακόμα κι αν αυτό που γράψουμε είναι ανόητο, κακόγουστο, ή λάθος, αρκεί να το εννοούμε. Αρκεί να βγαίνει από μέσα μας κι όχι από ένα μηχανισμό δημοσιοσχεσίτικο...<br /><br />Πάντα προσπαθούσα να καταλάβω του συγγραφείς, όμως δεν τους κατάλαβα ποτέ. Προσπαθούσα να καταλάβω γιατί κάποιος συγκεντρώνεται και γράφει ένα ολόκληρο βιβλίο. Το μονο συμπέρασμα ικανοποιητικό που βρήκα είναι ότι πρόκειται για κάποιον που έχει ανάγκη να θυμάται ξανά και ξανά τα σημεία αναφοράς του. Εχει ανάγκη τόσο να δοκιμάσει όσο και να δοκιμαστεί.... Μάλλον για να γράψεις ένα βιβλίο κάπου πρέπει να σταθείς απέναντί σου, και να σε βλέπεις όσο καιρό η πένα τρέχει καθισμένος στην απέναντι πολυθρόνα.<br /><br />Πάντα πίστευα ότι κάποιος, όσο πιο πολλές απαντήσεις έχει να σου δώσει, τόσες είναι και οι ερωτήσεις που έχει ακόμα να κάνει...<br /><br />Σκέφτομαι ότι πρέπει κι εγώ να προτείνω τα βραβεία μου.... Ομως είναι πολύ πιο εύκολο να τα λεμε πίσω από ένα αχνιστό καπουτσίνο. Με μερικούς συμπλογκίστες ήδη τα είπαμε, του είπα ξεκάθαρα τι σκέφτομαι, γιατί τους εκτιμώ, τι "έχω δει" και θα τα πούμε ακόμα. Ισως το ίδιο να συμβεί και με όσους ακόμα θέλω να δώσω τα δικά μου βραβεία:)<br />Εννοείται βέβαια πως αν μας στερήσεις τη<span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"> <a href="http://mementumvivere.blogspot.com/search/label/%CE%9F%CE%B9%20%CE%A0%CF%81%CE%B9%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CF%82">Σάντυ Καψωκόλη και τη Γερτρούδη Καλαμπαλίκη</a> </span><br />αλιμονό σου!!! Είναι το φετίχ μου!<br /><br />Παρεπιπτόντως, κι αυτό είναι για όλη τη παλιοπαρέα.<br />Εκείνος ο επόμενος καφές πότε θα κανονιστεί το 2012????<br /><br /><span style="font-style: italic;"><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;"></span></span><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-4123206750317816414?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-41581087329720367372009-01-31T10:07:00.004+02:002009-01-31T10:45:42.835+02:00Με αφορμή αυτή την ανάρτηση <a href="http://palioskilo.blogspot.com/">εδώ </a><br />(διαβάστε το οπωσδήποτε πρώτα)<br /><br />σκεφτηκα κι εγώ να συμπληρώσω μερικές ιδέες για το τι ακριβώς μαθαίνεις από το σινεμά, και για να το περιορίσω λίγο από τα θρίλερ :)<br /><br />Ο "εγχρωμος" της παρέας σκοτώνεται πάντα πρώτος<br /><br />Τα κλειδιά του αυτοκινήτου που ψάχνει απεγνωσμένα η πρωταγωνίστρια έχουν μείνει πάντα στη τσέπη του πτώματος.<br /><br />Η παρέα μόνιμα ενώ θέλει μόλις 10 χιλιόμετρα άνετου αυτοκινητόδρομου για να φτάσει στο προορισμό, αποφασίζει να πάει από εκείνο το χαμένο στους θάμνους χωματόδρομο για να κόψει δρόμο!<br /><br />Ο ρεσεψιονιστ μόνιμα κοιμάται ή βλεπει τσόντες<br /><br />Ο σερίφης της περιοχής ειναι πάντα συγγενής του δολοφόνου<br /><br />Τη λάμπα που κάηκε στα κελάρια την αλλάζουν οι γυναίκες<br /><br />Σε κάθε σπίτι που πουλιέται σε καλή ευκαιρία έχει προηγηθεί ένα μακελιό (να το προσέχετε αυτό)<br /><br />Το νερό απο τη βρύση βγαίνει πρώτα μαύρο<br /><br />Τα χαπάκια τα καταπίνουμε με νερό από τη βρύση του μπάνιου<br /><br />Οι αμερικάνοι αγρότες είναι στη πλειοψηφία τους κανίβαλοι!<br /><br />Το αυτοκίνητο ακομα κι αν είναι μια τελευταίου τύπου αυτόματη μερσεντές δε παίρνει ποτέ μπρος κι όταν πάρει μετά από λίγα μέτρα μένει από μπαταρία<br /><br />Κάθε ζευγάρι που γίνεται βορά των κανιβάλων, σχιζοφρενών, δαιμόνων και τριβόλων σ΄ενα μήνα παντρευόταν, μετά το τέλος της ιστορίας η γκόμενα έχει μείνει μόνη αιματοβαμένη, έχει διασχίσει ένα τουλάχιστον δάσος ξυπόλυτη, έχει δει να κομματιάζεται όλη η παρέα της και μπαίνει στο πρώτο αυτοκίνητο που συναντάει στον αυτοκινητόδρομο όπου κατά τύχη είναι ο ένας εκ των κανιβάλων πουχε πάει να φέρει τσιγάρα!<br /><br />Τα κυριότερα όπλα προστασίας είναι το κουζινομάχαιρο και το μπαστούνι του μπειζμπολ<br /><br />Κάθε γυναίκα που σέβεται τον ευαυτό της μόλις ακούσει νυχτιάτικα θόρυβο έξω από το σπίτι στο διάδρομο, βγαίνει και πάει να ψάξει τι είναι<br /><br />Οταν είσαι στο δάσος νύχτα, σκάει το λάστιχο, έχεις ξεχάσει τη ρεζέρβα και ξεκινάς να το κόβεις με τα πόδια μιλώντας χαρουμενα για το αυριανό πάρτυ<br /><br />Μια κοπελίτσα που στην έναρξη της ταινίας ήξερε μόνο να βάφει τα νύχια της και να το ξύνει στο τέλος της ταινιας έχει διασχίσει βουνά και λαγκάδια ξυπόλητη, έχει βγάλει το γυαλί από το πόδι με μια κίνηση, έχει κολυμπήσει σε παγωμένα νερά, έχει εξολοθρεύσει με τσεκούρια, γάτζους, καδρόνια κάτι μαντραχαλάδες σχιζοφρενείς δύο μέτρα, έχει μείνει κρυμμένη ώρες δίπλα σε ξεκοιλιασμένα πτώματα, κι έχει ζήσει για να τη δουμε στο σικουελ να είναι στο πανεπιστήμιο πια, έτοιμη για τη διατριβή της στην αστροφυσική, και φυσικά έτοιμη να ξαναπάει βόλτα στο δάσος!<br /><br />Και φυσικά οι κανονες που χωρίς αυτούς δεν μπορεί να υπάρξει horror<br />Το αφρόλουτρο με το κεφάλι μέσα στο νερό,<br />Το ντουζ την ώρα που χτυπάει το τηλέφωνο για προειδοποίηση<br />Ο ντεντεκτιβ που είναι πάντα χωρισμένος και αλκοολικός<br />Ο νεαρός μπάτσος που ξερνάει μόλις βλέπει το πτώμα<br />ΚΑΙ ΤΑ ΝΤΟΝΑΤΣ!<br /><br />Προσκαλώ βέβαια κάθε φίλο να δώσει τις δικές του ιδέες στο μπλογκ του! Διαδόστε το:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-4158108732972036737?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-83896390070021542492009-01-30T08:52:00.003+02:002009-01-30T09:21:02.751+02:005.000 ευρώ για να δει μια τσόντα όπου βιάζουν μωράκια...<br />Για τους ψυχιάτρους μπορεί να είναι μια είδηση που έχει πολυ ψωμί. Αναλύσεις, πανελ στη τηλεόραση, βαθυστόχαστα λόγια...<br />Για την αστυνομία είναι μια δουλειά που πρέπει να βγάλει πέρα, για τη δικαιοσύνη το ίδιο..<br />Για τους "καλούς" πολίτες είναι μια ακόμα ιστορία που τους ανακατεύει το στομάχι κι εύχονται να είναι κάτι πολύ μακρινο από τη γειτονιά τους (που δυστυχώς δεν είναι)...<br />Για κάποιους άλλους που έχουν μια φάτσα με τα εν λόγω κτήνη είναι γαργαλιστική ιστορία...<br />Αντικειμενικά είναι μια φρικη χωρίς όριο, χωρίς έλεος.<br /><br />Για μένα είναι ένας ακόμα καλός λόγος που εύχομαι η μητέρα γη να τα πάρει εντελώς στο κρανίο και ν΄αποφασίσει επι τέλους μια γενική ξεκαθάριση κι οποιο πάρει ο χάρος. Ενα σύνολο από σεισμους, λιμούς καταποντισμούς μαζί, ξαφνικά χωρίς προειδοποίηση κι οποιος γλυτώσει, γλύτωσε.<br /><br />Τουλάχιστον οι εναπομείνοντες, χωρίς ελπίδα, χωρίς φαί και νερό, ρακενδυτοι κρυμμένοι σε κάτι σπήλαια, γεμάτοι αρρώστειες και θανατικό, θα κουβαλάνε μεν μέσα τους το γονίδιο που τους καθιστά ΚΑΘΙΚΙΑ, αλλά θα έχουν τόσες άλλες ανάγκες για τον επόμενο αιώνα τουλάχιστον μέχρι να ανασυνταχτούν, ώστε οι "καύλες" τους θα έχουν περάσει σε ένα επίπεδο "παγώματος προσωρινού" και μπορεί κάτι να βγει από αυτό.<br /><br />Μοιάζει εντελώς απαξιωτική η ανάρτηση αλλά δε με νοιάζει καθόλου. Ενα βλέμα γύρω και είμαι βέβαιη ότι πολλοί κάνουν την ίδια σκέψη με μένα.<br /><br />Οσο για τους αθώους... λυπάμαι αλλά δεν ξέρω ποιοί ακριβώς είναι οι αθώοι, δεδομένου ότι το σημερινό αθώο ανθρωπάκι είναι το αυριανό καθίκι στις περισσότερες των περιπτώσεων.<br />Και δεν συγκαταλέγεσαι στα καθίκια μόνο αν κάνεις κάτι. Συγκαταλέγεσαι σ΄αυτά, από τη στιγμή που μπορείς και κοιτάς αδιάφορα, αμέτοχα, χωρίς να τα τσακίσεις όλα, χωρίς να τα κάνεις όλα ρημαδιο, τους άλλους να το κάνουν....<br />Κι εγώ μέσα βέβαια, κι εσύ κι ο πιο κάτω.<br /><br />5.000 ευρώ να δεις ένα παιδί να ξεσκίζεται,<br />Κάτι παραπάνω για ν΄αγοράσεις ένα και να το κάνεις ότι θέλεις,<br />Κάτι παραπάνω ακόμα για να του πάρεις τα όργανα και να φτιάξεις καινούργιο συκώτι,<br />Και στο τζάμπα να βλέπεις εκατομύρια να πεθαίνουν από τη πείνα μουρμουρίζοντας απλά "εκ κι εμείς τι να κάνουμε, να μην τρώμε για συμπαράσταση?"<br />Για να μην αναφέρουμε βέβαια ότι η πλειοψηφία των καθικιών έχει βρει και λέει ότι "είναι θέλημα θεού"...<br /><br />Ενας αχταρμάς σήψης. Παντού. Σε κάθε κοινωνική ομάδα. Σε κάθε πολιτεία. Σε κάθε κυβέρνηση. Σε κάθε κράτος. Και μέσα σ΄αυτή τη παγκόσμια σήψη, τα ζόμπι της καθημερινότητας.<br />Το σπιτάκι, το αυτοκινητάκι, το γκομενάκι, το μεζεδάκι, το παιδάκι για να γίνει κι αυτό ένα καλό ζομπάκι!<br /><br />Και μόλις γερνάς και βλέπεις το καβαλάρη νάρχεται αρματωμένος με το δρεπάνι για πάρτυ σου, ΜΕΤΑΝΟΙΑ, όπως οι παλιές πουτάνες που το ρίχνουν όλες στη θρησκεία και κλείνονται στα μοναστήρια για εξαγνισμό.<br /><br />Γι΄αυτό σας λέω. Δεν ξέρω αν θαναι ο θεός, η φύση, ο εξω απο δω, η τα ουφο να κάνουν τη καίρια κίνηση αλλά πολύ γουστάρω και πολύ τη περιμένω!<br />Ψεκασμός εδώ και τώρα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-8389639007002154249?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-40635496882087117402009-01-28T10:43:00.002+02:002009-01-28T10:48:17.958+02:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CZYVSIO%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal">Στη<span style=""> </span>διαδρομή μου για τη δουλειά, με το λεωφορείο, συναντώ σχεδόν κάθε μέρα δυό χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες. Από καιρό ήθελα να αναφερθώ σ΄αυτές αλλά σήμερα έγινε κάτι το εξαιρετικό που μου έφτιαξε όχι τη μέρα αλλά το χρόνο μπορώ να πω!</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ο ένας είναι ένας ηλικιωμένος, ο ίδιος μας έχει πει πως είναι γύρω στα 85, μικροσκοπικός, φοράει πάντα ένα μακρύ παλτό γκρι κι ένα κλασσικό καβουράκι στο κεφάλι.</p> <p class="MsoNormal">Δε παλεύεται ο παπούς με τίποτα. Το μόνο που εύχεσαι μόλις τον συναντήσεις είναι να μην γίνεις ο στόχος του. Αν συμβεί αλίμονό σου. Τον έχω δει να ξεφτυλίζει κοπέλα που μίλαγε συνέχεια στο κινητό και μαζί της όλη τη κινητή τηλεφωνία, έχει επιτεθεί (λεκτικά) σε κάποιες άλλες που μίλαγαν ασταμάτητα ονομάζοντάς τες λάμιες! Δε συζητάω για το ενδεχόμενο να δει άλλο ηλικιωμένο και να μην του δώσουν θέση.... Ο ίδιος δεν κάθεται ποτέ! Περιμένει όμως σαν το κοράκι να φάει τις σάρκες όποιου ξεδιάντροπου δε σηκωθεί να προσφέρει τη θέση. <span style=""> </span>Γενικά είναι ο χαιλάντερ των αστικών συγκοινωνιών. Παίρνει κεφάλια αβέρτα. Ξέρουμε ότι έχει ένα βλήμα στο γόνατο από το πόλεμο, ότι επέζησε σ΄ενα χαντάκι ανάμεσα σε πεθαμένους με μείον δέκα βαθμους, κι ότι κάπου σ΄εκείνα τα χρόνια επρεπε να γίνει κάτι και να σβήσει το ανθρώπινο γένος γιατί ότι έγινε απο κει κι ύστερα ήταν χαμένος κόπος!</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Η δεύτερη φυσιογνωμία είναι μια γιαγιά. Το ακριβώς αντίθετο από το μικροσκοπικό χαιλάντερ. Νταρντάνα, τροφαντή τροφαντή, φοράει πάντα στραπατσαρισμένα ρούχα, άρβυλα και έχει κάτι χαρτόκουτα που κουβλάει σ΄ενα καροτσάκι. Με το που θα τη δεις λες μια συνηθισμένη ρακοσυλέκτρια (αν μπορεί να υπάρξει «συνηθισμένος» ρακοσυλέκτης). Εκτός κι αν κοιτάξεις το πρόσωπό της και το χαμόγελό της. Εκεί ξαφνικά ταξιδεύεις με ταχύτητα φωτός σε κάποιο μακρινό παρελθόν και πέφτεις πάνω στην ασπρομάλα καλοκάγαθη δασκάλα της πρώτης δημοτικού που σου χάιδευε το κεφάλι και σε εβαζε να κρατάς σωστά το μολύβι.... Η «δασκάλα» είναι φυσικά το αντίθετο του χαιλάντερ. Ετοιμη να μιλήσει με όλους για όλα και ν΄ακούσει κάθε πρόβλημα. Ετοιμη να σου καλύψει ότι φάσμα ανησυχιών μπορεί να υπάρχει μέσα σου.</p> <p class="MsoNormal"><span style=""> </span>Από το τι φαγητό πρέπει να φτιάξεις το βράδυ, μέχρι που ακριβώς βρισκόταν ο κήπος της Εδεμ. Από το αν στη τάδε σάλτσα μπαίνει και μπαχάρι μέχρι ονόματα και διευθύνσεις των Νεφιλιμ επί της γης!</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Σήμερα λοιπόν έγινε αυτό που φοβόμουν από καιρό. Μπήκαν στο ίδιο λεοφωρείο και οι δύο! Και η άτιμη η συγχρονικότητα που λέει κι φίλος μου ο Γιάννης, τους έβαλε να καθίσουν τον ένα απέναντι από τον άλλο. </p> <p class="MsoNormal">Ισως μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα κατανοήσει τι ήθελε να πει ο Λαβκραφτ όταν προσπαθουσε να μας μιλήσει για την προαιώνια σύγκρουση των Μεγάλων Παλαιών. Τώρα το εμπαίδωσα!</p> <p class="MsoNormal">Ο τρομερός Κθούλου<span style=""> </span>έναντι της Βασίλισσας της Χώρας των Ψυχών! </p> <p class="MsoNormal">Η πεντάμορφη και το Τέρας!</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Κι επάνω τους συγκεντρωμένη μια απίστευτη σοφία, ευφυία, χαρισματικότητα, που έμοιαζε με μικροσκοπική βόμβα που δεν ήξερες πότε και γιατί θα εκραγεί, ή μάλλον ήξερες ότι δεν θα εκραγεί αλλά η υποψία του τι έκρυβαν αυτά τα δυο ζευγάρια μάτια σε γέμιζε δέος...</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Τους κοιτάζα σκεπτόμενη πως όταν φτάσουμε στο τέλος αυτού του ταξιδιού, έχουμε πάρει μια από τις δυο φυσιογνωμίες. Είμαστε ή μια συσωρευμένη οργή, μια ένσταση, ένα <span style="" lang="EN-US">non</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">serviam</span><span lang="EN-US"> </span><span style=""> </span>ή ένα γαλήνιο προσπέρασμα , μια θαραλέα αποδοχή, ένα βλέμμα στην αλήθεια , η ανακάλυψη του θαυμαστού καινούργιο κόσμου. <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Και δυστυχώς για το γεράκο κατά τη δική μου άποψη νικήτρια σ΄αυτό τον αγώνα ήταν η «δασκάλα». Γιατί έχοντας περάσει πέρα από τα τείχη της οργής, πέρα από τα πεισματάρικα όχι και τα υποχρεωτικά ναι, είχε πει πια ναι στο «αντίκρυσμα»...</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Αν με ρωτάγατε ποιός από τους δύο έφτασε όντως στο τέλος του ταξιδιου θα έλεγα σίγουρα η γιαγιά με το υποψιασμένο χαμόγελο <span style=""> </span>και τις χαρτοσακουλες στα πόδια. Με το τριμμένο παλτό και την έξοχη συνταγή της για σουτζουκάκια! <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ομως και οι δυο χωρίς αμφιβολία είχαν κερδίσει μια ξεχωριστή θέση απέναντι ο ένας από τον άλλο.</p> <p class="MsoNormal">Ηταν η εικόνα του ανθρώπου που φεύγει όπως ακριβώς ήρθε. Με τη σάρκα να γεμάτη απορίες , επιθυμίες, οργή για τη ζεστασιά μιας μήτρας που του αφαιρέθηκε έτσι σαδιστικά, για το βυζί που δε μπορει να θηλάσει πια, για τον ανταγωνισμό που αναγκάστηκε να ζήσει έτσι αναίτια, για το σκοπό που δε μπορεσε τελικά να μάθει ποτέ ποιος ακριβώς ήταν, Κι από την άλλη <span style=""> </span>η <span style=""> </span>ψυχή ανεξάρτητη οργής, ελεύθερη να πετάει ακόμα μια φορά γαλήνια χαμογελαστά στο επόμενο ταξίδι της γνωριζοντας καλά τη συνταγή της ζωής αλλά χωρίς ποτέ να τη πει, αφήνει μόνο σ΄εκείνους που την αφουγράστηκαν ελάχιστες πληροφορίες τόσες όσες χρειάζονται για να μυρίσεις άρωμα από κανέλα, κρασί και φλούδα από πορτοκάλι, από ένα κήπο που έτσι κι αλλοιώς κάποια μέρα θα μάθεις θες δε θες.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ο χαιλάντερ μας είχε πολλά κεφάλια ακόμα να πάρει, η δασκάλα μας είχε πολλά ακόμα να δώσει. Κι όταν όλα αυτά θα τελειώσουν, το λεωφορείο θα συνεχίσει να πηγαίνει χωρίς αυτούς, σαν να μην υπήρξε ποτέ η πρωινή τους φασαρία. Ετσι όπως είναι η ζωή. Κάτι που δεν μπορείς να μάθες ποτέ αν ήταν όνειρο, παρά μόνο όταν <span style=""> </span>ξυπνήσεις!!</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">(Σημείωση – Ναι η δασκάλα μου στη πρώτη δημοτικού ήταν όντως έτσι. Θεωρώ τον ευαυτό μου από τους προνομιούχους αυτής της ζωής για δυό πράγματα. Για τους συγκεκριμένους γονείς που είδα όταν άνοιξα τα μάτια μου, και για τη συγκεκριμένη δασκάλα που μ΄εμαθε έναν έξυπνο τρόπο να κρατάω το μολύβι διαισθανόμενη ότι κάποτε θαχα πολλά να γράψω....)</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-4063549688208711740?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-84569509640590200242009-01-25T20:58:00.004+02:002009-01-25T21:30:33.627+02:00Το σαβατοκύριακο μέσα. Αποφάσισα να μην ακούσω καν ειδήσεις. Τίποτα. Δεν μπήκα καν στο δίκτυο. Ταινίες, μουσική, κάτι πρόχειρο για φαγητό. Οταν φεύγουν τα χρόνια, και τα παιδιά είναι μεγάλα πια, έχουν τη ζωή τους, σου μένει αυτό που πραγματικά έχεις. Κι εκεί παρατηρούνται δυο παράξενα φαινομενα. Βλέπω μπροστά μου δυο τύπους ανθρώπων συνομίλικων.<br />Εκείνους που νόμιζαν ότι όλα τα έκαναν "όπως πρέπει" κι όμως για κάποιο περίεργο λόγο τώρα εμφανίζονται μπροστά τους όλα λάθος, κι εκείνους που πάντα νόμιζαν ότι όλα τα κάνουν λάθος, κι όμως για έναν επίσης περίεργο λόγο, τώρα όλα φαίνονται ότι είχαν γίνει σωστά.<br /><br />Οι οργανωμένοι και οι παρορμητικοί.<br />Οι οπλισμένοι φαντάροι κι οι άοπλοι ονειροπαρμένοι.<br />Εκείνοι που έβλεπαν πάντα μπροστα, που πάντα έτρεχαν, λες και κάποιος δαίμονας τους κυνηγούσε , κι εκείνοι που έβλεπαν παντού και δεν βιαζόντουσαν σαν ναταν η ζωή μια ατέλειωτη έκπληξη.<br /><br />Εκείνοι που δεν θέλαν πολλές εκπλήξεις ούτε αστάθμητους παράγοντες κι εκείνοι που ψάχναν μέσα στους αστάθμητους παράγοντες να βρουν μια έστω σταθερή.<br /><br />Κι οι δυο ζώα της φύσης ζευγάρωσαν, γεννήσανε, μεγάλωσαν τα μικρά, παλαίψαν με τους δικούς τους κωδικούς, σε αντίθετους δρόμους. Οι μεν γεμάτοι σιγουριά ότι όλα είναι σε τάξη. Κι οι άλλοι πάντα γοητευμένοι από ένα αεράκι χάους, ονειροπαρμένοι. Κι η καρδιά να χτυπάει σταθερά, με συγκεκριμένους ήχους, καλοκουρδισμένη, σταθερή και για τους δυό μόνο που τώρα...<br /><br />που τα χρόνια φύγαν, τώρα που μοιάζουν όλα να έχουν πάρει ένα δρόμο είτε έτσι είτε αλλοιώς τώρα αρχίζουν οι εκπλήξεις. Η συγκομιδή. Τα καλάθια στο κήπο. Τώρα σηκώνεις τα μάτια και βλέπεις για πρώτη φορά...<br />Πως σε βλέπουν αλήθεια τα παιδιά σου?<br />Τι φίλοι έμειναν?<br />Ποια όνειρα πραγματοποίησες?<br />Πόσο μοιάζει αυτό που έχεις μ΄αυτό που ήθελες?<br />Πόσο γαλήνια νοιώθεις μέσα σου?<br />Πόσες φορές γελάς ακόμα?<br />Πόσα είδαν τα μάτια σου τελικά?<br /><br />Ανήκω σ΄εκείνους που νόμιζαν ότι τα έκαναν όλα λάθος. Τι χαρούμενη έκπληξη να βλέπω τώρα πόσο λάθος νόμιζα. Δεν είναι η εκδίκηση ένα πιάτο που έρχεται αργά. Είναι οι εκπλήξεις που απαγορεύσαμε στη ζωή μας να υπάρξουν το πιάτο της εκδίκησης του ευαυτού μας. Ευτυχώς που τις καλοδέχτηκα όλες. Ακόμα και τις άσχημες. Ενα κρασί τις κέρασα και δεν πεισμώσανε.<br /><br />Εκείνοι και οι άλλοι. Οι άνθρωποι που χειροκροτιούνται νωρίς, που ζητούν μόνιμα να αισθάνονται βολικά μέσα στο πλήθος, κι εκείνοι που χειροκροτιούνται πολύ μετά από λίγους, όσους ακριβώς "πρέπει". Σκέψου μπορείς ν΄αντέξεις να έχεις κάνει τόσα πολλά λάθη αλλά τελικά να κατάλαβες ποιά ήταν, μπορείς όμως ν΄αντέξεις να έχεις κάνει πάντα το σωστό (έτσι νόμιζες) και τώρα όλα να σου δείχνουν το αντίθετο...<br /><br />Σκέφτομαι κάποιους που τα έχουν όλα και τίποτα. Και θαθελαν ναχουν τίποτα και όλα τ΄αλλα...<br />Δυστυχώς ο δρόμος του να γερνάς καλά ξεκινάει όταν είσαι πολύ νέος. Οσοι κατάλαβαν κατάλαβαν. Οι άλλοι θα συνεχίσουν απλά να ρωτάνε "πόσο κάνει"...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-8456950964059020024?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-41563168513940430272009-01-21T12:09:00.001+02:002009-01-21T12:11:49.078+02:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CZYVSIO%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal">Οταν ξεκινησα αυτό το μπλογκ, ήταν για ένα και μοναδικό λόγο. Να γράφω κάπου τις σκέψεις μου. Οτι δηλαδή είναι ένα μπλογκ. Ενα ημερολόγιο. Και σ΄ενα ημερολόγιο ξέρω ότι υπάρχουν μερικοί κανόνες για να λέγεται έτσι. Γράφεις αυτό που σκέφτεσαι με απλά λόγια, γιατί οι προσωπικές μας αλήθειες,<span style=""> </span>δεν είναι ούτε τσιτάτα, ούτε ακολοθούν κάποιο <span style="" lang="EN-US">target</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">group</span>, ούτε<span style=""> </span>έχουν φιλοδοξία να γίνουν διάσημες, ούτε έχουν στόχο να είναι αρεστές ή όχι. Είναι βιώματα, συνειρμοί, φαντασία, το σκοτάδι ή το φως ή και τα δυο μαζί που φωλιάζουν μέσα μας και που βγαίνουν σε μια σύγχρονη πένα που λέγεται πληκτρολόγιο.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Γι΄αυτό και είναι άναρχα τα κείμενα. Αλλες φορές είναι σχετικά με μια είδηση που κυριαρχεί στα δελτία, άλλες φορές είναι ένα συναίσθημα που μου προκάλεσε μια εικόνα στο δρόμο κι άλλες πάλι είναι κάποια ανάμνηση πουχε φωλιάσει μέσα μου και ζήταγε να βγει. Κι αυτά τα κείμενα δεν νοιάζονται καν για το αν κάποιος τα διαβάζει. Κι όταν βρεθεί ένας φίλος στο δρόμο και πέσει πάνω τους, χαίρονται όπως ο καφές που κάποια στιγμή θέλει και μια παρέα να μοιραστεί.<span style=""> </span>Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγώτερο.</p> <p class="MsoNormal">Ολα τ΄αλλα είναι, πρέπει να είναι εξω απ΄αυτό εδώ τον ηλεκτρικό λαβύρινθο<span style=""> </span>κι αλίμονο όποιος έχασε το νήμα εξόδου.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Χτες κοίταζα σκεπτική στιγμιότυπα από την ορκωμοσία του νέου πλανητάρχη. Κι ένοιωσα μια βαριεστημάρα, την ίδια πλήξη που νοιώθεις όταν βλεπεις για μια ακόμα φορά μια παλιά ξαναπαιγμένη ταινία. Εκλεισα τη τηλεόραση. Πήγα στη βιβλιοθήκη πήρα ένα βιβλίο στη τύχη κι αρχισα να το ξεφυλίζω. Ηθελα να νοιώσω ότι την ώρα που εκατομύρια ασχολούνται με κάτι τόσο φαντασμαγορικό εγώ πέρναγα την ώρα μου με κάτι ελάχιστο. Ενοιωσα την ανάγκη να διαβάσω μια ιστορία φανταστική, κάποιο παραμύθι, σαν να ήμουν μπροστά σε μια εκκλησία μεγαλόπρεπη σαν μητρόπολη, <span style=""> </span>που ενώ όλοι μπαίναν με τα καλά τους ντυμένοι από τη κεντρική είσοδο εγώ προσπαθούσα να ξετρυπώσω ένα μικρό πορτάκι στην αθέατη πλευρά της για να φτάσω σ΄οσα οι άλλοι δεν θα βλέπαν.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Πάει καιρός που έχω πετάξει τα «σοβαροφανή» βιβλία, έχω απομακρυνθεί από το μπλα μπλα των «κουφιων» και «κουφών» νεοσοφών που ξετρυπώνουν παντού σαν τα σκουλικάκια μετά τη μπόρα για να μας πουν στη ουσία τίποτα. Για να αναλύουν ξανά και ξανά τα ίδια ανούσια συμπεράσματά τους για ότι μόνο υποθετουν. Ολους εκείνους που δεν έφτασαν ποτέ στην άκρη του δρόμου αλλά απλά έβαλαν ένα σημάδι κάπου στη πορεία και είπαν εδώ είναι το τέρμα.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Επαψα να διαβάζω και να ακούω τις φωνές και των «αλλων» , αυτών που τάχα παλεύουν συνέχεια για το δίκιο και για τους παραπεταμένους αυτής της γης και ανάθεμα αν έχουν γνωρίσει ένα παραπεταμένο έστω και στα όνειρα τους. Εκείνων που έντεχνα εκμεταλλεύονται την ανάγκη να βρεθεί λύση κι ζουν, πληρώνονται για να κάνουν προτάσεις χωρίς αντίκρυσμα. Για να δίνουν ελπίδες χωρίς αντίκρυσμα. Εκείνους που βάζουν τον ευατό τους απέναντι στους κακούς, χωρίς να ξέρουν που το καλό είναι. Κι αυτοί ένα σημάδι έχουν βάλει στο δρόμο τους να λενε ότι εκεί είναι το τέρμα.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Βρίσκω περισσότερη αξιοπρέπεια στους λαβκραφτικούς «μύθους» από τις μακροσκελείς μπουρδολογικές κοινωνικές αναλύσεις . Οπως πάντα έβλεπα μια ξέχωρη γοητεία στο παραμιλητό ενός τρελλού από οτι τα συμπεράσματα του ψυχιάτρου του. <br /></p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Κοιτάζοντας μια χρονιά που έφυγε, γεμάτη από σκάνδαλα, ξεπουλήματα, αισχρούς καραγκιόζηδες να ξεφτιλίζονται και να ξεφτιλίζουν χωρίς να γνωρίζουν καν την έννοια τη λέξης <span style=""> </span>αξιοπρέπειας, κενά ανθρωπάκια γεμάτα ταπεινά παθη που συνέχεια θέλουν να θρέφονται , μια χρονιά που κατέληξε με ένα ακόμα άθλιο πόλεμο, και μια <span style=""> </span>νέα χρονιά που ξεκίνησε με το λαικό πανηγύρι της ορκομωσίας του μεγάλου αφεντικού, <span style=""> </span>μια ακόμα ακριβοπληρωμένη φιέστα στο παγκόσμιο τσίρκο, σκέφτηκα ότι αυτό που ζούμε είναι τελικά μια κακογραμμένη, ατάλαντη, άχρωμη και άοσμη ιστορία <span style=""> </span>τρόμου.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Κανένα τέρας, κανένα σκοτεινό σπίτι, κανένας υπόγειος τόπος, καμμιά άβυσσος δεν είναι τόσο αποκρουστικά <span style=""> </span>όσο η πραγματικότητα γύρω μας.</p> <p class="MsoNormal">Ακόμα και οι βρυκόλακες, οι λυκάνθρωποι, οι δαίμονες κάθε είδους, τα μυθικά τέρατα, οι τρομακτικοί πολεμιστές, οι κάτοικοι της αβύσσου, έχουν κάποιους υποτυπώδεις κανόνες, έχουν κωδικούς και σχέδια. Εχουν πρωτοβουλίες και τρόπους να γίνονται μοναδικοί, να ζουν το δικό τους παράδεισο και κόλαση να επιβάλλουν τη δική τους τάξη. Ξέρουν να ζουν και να πεθαίνουν με τα δικά τους μέτρα και σταθμά...</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Μόνο τα ζόμπι δεν έχουν τίποτ΄αλλο παρά τη πείνα τους, την μιζέρια της μη ύπαρξης τους, την αιώνια καταδίκη τους.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Γι΄αυτό και απ΄ολη τη λογοτεχνια του φανταστικου δεν διαβάζω τίποτα που να έχει να κάνει με ζόμπι. Γιατί βαριέμαι να διαβάζω αυτά που μοιάζουν με ότι βλέπω γύρω μου. Η μάζα. Η μάζα που προχωράει ολη μαζί με γελοία βήματα και ηλίθια βλέματα, σαν υπνωτισμένη σε μια κατεύθυνση. Μονοκόματα. Χωρίς σκέψη, χωρίς αντίσταση, χωρίς πρωτοβουλία, χωρίς όνειρα, χωρίς ζωή. Αυτή η μάζα που συνιθίζει να επαναστατεί όταν την ονομάζεις έτσι γιατί δεν έχει καταλάβει ότι ακόμα και οι προσωπικές της επιλογές μαζικές είναι κι αυτές. Ακόμα και τα συναισθήματα που δημιουργεί, οι εσωτερικές ανάγκες που νομίζει ότι είναι δικές της, κομμάτια από ένα παγκόσμιο σχέδιο είναι, τυπωμένο με κάθε λεπτομέρεια, ώστε να νομίζεις ότι δεν υπάρχει...</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US">The land of the dead…</span></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Μηχανικό μεγάλωμα,</p> <p class="MsoNormal">Μηχανική μάθηση,</p> <p class="MsoNormal">Μηχανική εργασία,</p> <p class="MsoNormal">Μηχανικός έρωτας,</p> <p class="MsoNormal">Μηχανικές συντροφιές</p> <p class="MsoNormal">Μηχανικά συναισθήματα</p> <p class="MsoNormal">Και μια συνεχής αμηχανία ύπαρξης....</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Κάποιος φωνάζει σ΄ενα μπαλκόνι και τρέχουν. Κάποιος υπόσχεται καλοπέραση και ψηφίζουν. Κάποιος λέει συνέχεια ψέματα και πιστεύουν. Κάποιος τους κουνάει μπροστά στα μάτια χρωματιστά καθρεφτάκαι και τυφλώνονται...</p> <p class="MsoNormal">Ακόμοι κι οι λίγοι που ξεφεύγουν και ξέρουν <span style=""> </span>βαθειά μέσα τους <span style=""> </span>ότι όλα είναι όντως άθλια δεν έχουν δύναμη να ξεφύγουν, να κατέβουν σε άλλη στάση γιατί η μετάλλαξη έχει ήδη αρχίσει από καιρό.</p> <p class="MsoNormal">Οχι μια αφηρημένη μετάλλαξη. Ενας τρόπος του λέγειν, η μετάλλαξη στη σάρκα, στα οστά και στο πνεύμα.</p> <p class="MsoNormal">Το μολυσμένο φαί, το μολυσμένο νερό, ο μολυσμένος αέρας, τα μολυσμένα φάρμακα, οι μολυσμένοι ήχοι κι οι μολυσμένες εικόνες. </p> <p class="MsoNormal">Οι άνθρωποι εδώ και καιρό για τις κυβερνήσεις τους δεν είναι είναι τίποτα παραπάνω απ΄οτι ένα καρκίνωμα για το γιατρό. Μια λανθασμένη κυτταρική ανάπτυξη που επάνω της <span style=""> </span>μπορείς να πειραματιστείς, να<span style=""> </span>κόψεις ή να ακτινοβολήσεις, να ταίσεις με <span style=""> </span>πειραματικά φάρμακα έστω και θανατηφόρα , να την εξαλείψεις σαν να είναι απλά ένα περιττό έξοδο στο παγκόσμιο κουμπαρά....</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Κι αυτές οι κυτταρικές μεταλλάξεις χωρίζονται σε δυο στρατόπεδα. Σ΄εκείνους που νομίζουν ακόμα ότι είναι οργανισμοί «ελεύθερης βούλησης» και σ΄εκείνους που ξέρουν ότι ελεύθερη βούληση ισοδυναμεί μ΄ενα σκληρό πόλεμο. Και σκέφτονται αν είναι τόσο δυνατοί ώστε να τον ξεκινήσουν, η απλά θα πεθάνουν λυπημένοι και άπρακτοι.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Η αλήθεια που ζούμε, δηλαδή το μεγαλό ψέμα που ονομάζεται έτσι, αυτή η καθημερινή αθλιότητα ριγμένη στα μούτρα μας αναιδέστατα, εχει πάει πέρα από τα πιο δυσοίωνα σενάρια των λογοτεχνών του τρόμου....</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Υπάρχει ξέρετε κατι πιο φοβερό από το να πεθάνεις.</p> <p class="MsoNormal">Το να μην καταλάβεις ότι είσαι ήδη νεκρός....</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Υπάρχει δε κάτι πολύ πιο δύσκολο και απαιτητικό απ΄την ίδια τη ζωή.</p> <p class="MsoNormal">Ν΄αποφασίσεις πέρα απ΄ολους και όλα να την διεκδικήσεις...</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-4156316851394043027?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-31156208402847494842009-01-19T20:59:00.002+02:002009-01-19T21:16:18.292+02:00Βάζω στο google τη φραση "πως να.." γιατί ήθελα να βρω κάτι να φτιαξω για το μπλογκάκι. Με το που γράφω τη φράση βγαίνουν από κάτω οι αναζητήσεις που ξεκινούν με τη φράση "πως να..." και καλά μπορώ να κατανοήσω το<br />πως να βγάλω λεφτά<br />πως να κατεβάσω τραγούδια<br />πως να κάνω format<br />πως να κόψω το κάπνισμα....<br />όμως τα 54.400 αποτελέσματα του "πως να μείνω έγκυος" με έκαναν να πάθω μια βραδινή κατάθλιψη.<br />54.400 γυναίκες ρωτάνε ή μήπως μια γυναίκα ρώτησε 54.400 φορές.... Τι από τα δύο θα ήταν τραγικώτερο?<br />Υποθέτω πιο κάτω θα υπήρχε το "πως να μεγαλώσω το παιδί μου"...<br />Ισως να μου προκάλεσε μεγαλύτερη θλίψη ότι παράλληλα άκουτα το Last Waltz και είχα στο μυαλό μου τις εικόνες από το old boy..<br />Πως να βρω άραγε το καλύτερο τρόπο εκδίκησης?<br />Ισως η καλύτερη εκδίκηση είναι να τ΄αφήσει κανείς όλα όπως είναι.<br />Μια αναζήτηση στο google.<br />Να αφήσεις τους ανθρώπους λίγο λίγο να φτάσουν να ρωτήσουν σε ενα μηχάνημα να τους πει.<br />"Πως να ζήσω...."<br /><br />(Προσέξτε παρακαλώ ότι μιλώ για τους ανθρώπους σαν να μην είμαι. Αυτό συμβαίνει γιατί τώρα τελευταία πιάνω τον ευαυτό μου να διακατέχεται από ένα αγωνιώδες ερώτημα. Είμαι δεν είμαι? Είναι δεν είναι?)<br /><br /><br />Το κομμάτι εξαιρετικά αφιερωμένο στους φίλους και στους εχθρους.<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/1mbKjV5OChA&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/1mbKjV5OChA&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-3115620840284749484?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-8384031148954979112009-01-18T20:51:00.005+02:002009-01-18T21:04:34.273+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_TVpEIv3PIHs/SXN83ChTOsI/AAAAAAAAAtY/DD-icBfHbLY/s1600-h/clown.png"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 302px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_TVpEIv3PIHs/SXN83ChTOsI/AAAAAAAAAtY/DD-icBfHbLY/s320/clown.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292711272101657282" border="0" /></a><br />Προσπαθώ να θυμηθώ αν ήμασταν από πάντα έτσι.<br />Αν είχαμε πάντα μέσα μας το ταλέντο να προσπερνάμε έτσι εύκολα τη ζωή, το πόνο, το θάνατο.<br />Προσπαθώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που φωνάξαμε αληθινά "φτάνει".<br />Πότε ήταν που τα σπουδαία πράγματα της ζωής ήταν αναμφισβήτητα σε προτεραιότητα.<br />Πότε είχαμε ψυχή...<br /><br />Και δεν θυμάμαι.<br /><br />Ακόμα και τα κείμενα που διαβάζω κι έχουν νόημα, φτάνουν στο μυαλό μου σαν ένα ατέλειωτο μπλα, μπλα, μπλα που σταματάει με μια ή τρεις τελείες, ανάλογα με το εφε που θέλουμε να δώσουμε.<br /><br />Προσπαθώ να θυμηθώ πότε δεν ήμασταν απλά εφετζήδες.<br /><br />Και δεν θυμάμαι.<br /><br />Από μικρή δε γέλαγα ποτέ με τους κλόουν. Ισα ίσα τους φοβόμουν. Μου προκαλούσαν ένα περίεργο συναίσθημα ανωμαλίας.<br /><br />Τώρα θυμάμαι το γιατί.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-838403114895497911?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-60603611221523443822009-01-14T19:47:00.001+02:002009-01-14T19:49:03.221+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Sp-oDAxx8So&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Sp-oDAxx8So&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />The Ghost Of Tom Joad<br /><br />Men walkin' 'long the railroad tracks<br />Goin' someplace there's no goin' back<br />Highway patrol choppers comin' up over the ridge<br />Hot soup on a campfire under the bridge<br />Shelter line stretchin' round the corner<br />Welcome to the new world order<br />Families sleepin' in their cars in the southwest<br />No home no job no peace no rest<br /><br />The highway is alive tonight<br />But nobody's kiddin' nobody about where it goes<br />I'm sittin' down here in the campfire light<br />Searchin' for the ghost of Tom Joad<br /><br />He pulls prayer book out of his sleeping bag<br />Preacher lights up a butt and takes a drag<br />Waitin' for when the last shall be first and the first shall be last<br />In a cardboard box 'neath the underpass<br />Got a one-way ticket to the promised land<br />You got a hole in your belly and gun in your hand<br />Sleeping on a pillow of solid rock<br />Bathin' in the city aqueduct<br /><br />The highway is alive tonight<br />But where it's headed everybody knows<br />I'm sittin' down here in the campfire light<br />Waitin' on the ghost of Tom Joad<br /><br />Now Tom said "Mom, wherever there's a cop beatin' a guy<br />Wherever a hungry newborn baby cries<br />Where there's a fight 'gainst the blood and hatred in the air<br />Look for me Mom I'll be there<br />Wherever there's somebody fightin' for a place to stand<br />Or decent job or a helpin' hand<br />Wherever somebody's strugglin' to be free<br />Look in their eyes Mom you'll see me."<br /><br />The highway is alive tonight<br />But nobody's kiddin' nobody about where it goes<br />I'm sittin' downhere in the campfire light<br />With the Ghost of ol' Tom Joad.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-6060361122152344382?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-10042225252135137032009-01-12T21:27:00.000+02:002009-01-12T21:28:10.247+02:00Διάβαζα αυτή τη συνέντευξη σήμερα εδώ- <a href="http://www.naftemporiki.gr/news/static/09/01/12/1615632.htm">μια διαφορετική ματιά στο πόλεμο στη Γάζα</a>- κι έμεινα στη τελευταία φράση του Μοοσέ Γιααλόν πρώην αρχηγού του Γενικού επιτελείου του ισραηλινού στρατού,<br />«οι Παλαιστίνιοι πρέπει να αναγκαστούν να κατανοήσουν μέχρι τα βάθη της συνείδησής τους ότι είναι νικημένος λαός».<br /><br />Ισως αυτή η φράση και μόνο καλύπτει ότι θα μπορούσαμε πια να σκεφτούμε γι΄αυτό το πόλεμο. Είναι η φράση κλειδί του βασανιστή όχι του πολεμιστή. Δεν θέλω να σε κάνω να υποφέρεις απλά, δεν θέλω απλά να σε σβήσω από το χάρτη. Θέλω να σε τσακίσω ολοκληρωτικά. Να νοιώσεις ότι έσβησες από το χάρτη.<br /><br />Ειλικρινά αυτή η φράση με συγκλόνισε. Σκέφτηκα όλες τις περιπτώσεις που ισχύει κάτι τέτοιο. Στην ιστορία ή στη ζωή μας. Σε επίπεδο πληθυσμών ή επίπεδο προσωπικών σχέσεων. Και είναι όλες μια μια περιπτώσεις ντροπιασμένες. Λόγια που προφέρονται μόνο όταν η ψυχή του ανθρώπου έχει αρωστήσει. Οταν δεν μπορείς να δεις κανένα φως σ΄αυτή τη ζωή. Οταν γύρω σου έχεις μόνο σκοτάδι, μίσος, απανθρωπιά.<br /><br />Δεν πολεμάς κάποιον γιατί τον νοιώθεις επικίνδυνο, γιατί είσαι σε αυτοάμυνα, γιατί τον θεωρείς γερό αντίπαλο και επικίνδυνο, τον πολεμάς σε επίπεδο "μυργμυγκιού" ή το αντίθετο επειδή νοιώθεις το πόσο περήφανος, το πόσο δυνατός είναι, προσπαθείς να τον υποβιβάσεις στο πιο χαμηλό επίπεδο και να του λυώσεις το σβέρκο....<br /><br />Μερικοί λαοί πρέπει να είναι περήφανοι μόνο και μόνο από το γεγονός ότι ένα σύνολο από θηρία τους θέλουν αφανισμένους. Αυτό σημαίνει πολλά. Είναι τελικά σπουδαίο να σε παλεύουν από παντού και να πολεμάς μέχρι τέλους με τη σφεντόνα σου. Είναι τελικά σπουδαίο να είσαι μικρός γίγαντας παρά γίγαντας μικρότητας...<br /><br />Κι εμείς οι έλληνες ξέρουμε κάτι στο πετσί μας από παρόμοια θηρία (αν όχι και από ολόιδια θα μπορούσα να πω). Κι αυτό και μόνο μας ενώνει στην ίδια άποψη και για το παλαιστινιακό ακόμα κι έχουμε τόσο διαφορετικές ιδεολογίες ο καθένας μας. Ακόμα κι αν ακολουθούμε τόσο διαφορετικούς δρόμους.<br /><br />Ριψοκίνδυνη και προκλητική χαρακτήρισε το ισραήλ την πρωτοβουλία "free gaza".<br />Ισως γιατί έχει ξεχάσει πως είναι αυτοί που πολεμούν "με σφεντόνες". Εμείς πάλι όχι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9452408338464393-1004222525213513703?l=vasiliskos.blogspot.com' alt='' /></div>vasiliskoshttp://www.blogger.com/profile/07946544925368285044noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9452408338464393.post-4588284113448193222009-01-09T19:20:00.001+02:002009-01-09T19:25:06.279+02:00<p class="MsoNormal"><a href="http://gazatoday.blogspot.com/"><span class="caption"><span style="font-family:Times New Roman;font-size:100%;"><span style="font-size: 12pt;">Ο</span></span></span><span class="caption"><span lang="EN-GB"> Sameh Akram Habeeb </span>από</span><span class="caption"></span></a><a> Γάζα</a><span lang="EN-GB"></span></p><p class="MsoNormal"><a href="http://www.a-mother-from-gaza.blogspot.com/"><span style="font-family:Times New Roman;font-size:100%;"><span style="font-size: 12pt;">Μια μάνα από τη Γάζα</span></span></a></p><span style="font-family:Times New Roman;font-size:100%;"><span style="font-size: 12pt;"> </span></span><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Times New Roman;font-size:100%;"><span style="font-size: 12pt;"></s